Χρήστος Μαρκίδης: Την Παρασκευή στη Ριτσώνα το τελευταίο αντίο στον ποιητή και ζωγράφο
Η ανάρτηη του αδερφού του
Snapshot
- Ο ποιητής και ζωγράφος Χρήστος Μαρκίδης απεβίωσε τη Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026.
- Η τελετή αποχαιρετισμού θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 16:50 στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας.
- Ο αδερφός του, Σοφρώνης, έκανε σχετική ανάρτηση.
- Η στιχουργός Ελένη Φωτάκη ανέφερε ότι ο Χρήστος αντιμετώπιζε κατάθλιψη και δεν ήθελε πλέον να ζει, εκφράζοντας θαυμασμό για την ειλικρίνειά του.
- Η Ελένη Φωτάκη περιέγραψε την προσωπική σχέση και τις τελευταίες στιγμές του Χρήστου με συγκίνηση και σεβασμό.
Την Παρασκευή στο αποτεφρωτήριο Ριτσώνας συγγενείς και φίλοι αναμένεται να που το τελευταίο αντίο στον ποιητή και ζωγράφο Χρήστο Μαρκίδη, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την περασμένη Δευτέρα.
Ο αδερφός του, Σοφρώνης, έκανε την ακόλουθη ανάρτηση:
Τη Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026, ο αγαπημένος μου αδερφός Χρήστος Μαρκίδης, έφυγε από τη ζωή. Η τελετή αποχαιρετισμού θα γίνει στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας την Παρασκευή 28 Αυγούστου στις 16:50.
Παρακαλούνται, οι κοινοί μας φίλοι, να κοινοποιήσουν την παρούσα ανάρτηση. Ευχαριστώ.
ΥΓ. Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους, που είχαν να γράψουν όλα αυτά τα καλά λόγια για τον Χρήστο!
Παράλληλα, με μία συγκινητική ανάρτηση αποχαιρέτησε η γνωστή στιχουργός Ελένη Φωτάκη τον ποιητή και ζωγράφο Χρήστο Μαρκίδη που βρέθηκε χθες νεκρός στο σπίτι του.
«Ο Χρήστος δεν ήθελε άλλο να ζει», έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτησή της η Ελένη Φωτάκη, λέγοντας πως «θα έχεις όλο μου τον θαυμασμό, επειδή είπες την αλήθεια, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σου είχαν βάρος και αξία μέσα σ’ έναν κόσμο υπερβολής, ψευτιάς και κρυψίνοιας».
Αναλυτικά η ανάρτησή της
«Ο Χρήστος δεν ήθελε άλλο να ζει. Ταχτοποιούσε καιρό το έργο του. Έκανε την έκθεση. Μιλούσε για τη μη ζωή, με φυσικότητα. Το ίδιο και για την κατάθλιψη. Σοβαρά και με συγκρότηση. Περίμενε να ξαναβρεί την υγεία του ο πιο δικός του άνθρωπος. Ολοκλήρωσε την έκδοση. Πήγε να μεταλάβει μετά από χρόνια. Και περίμενε - το φαντάζομαι αυτό - και την έκσταση, για να μπορέσει να κάνει πράξη αυτό που επιθυμούσε.
Πριν χρόνια, σ’ ένα παζάρι, μ’ εβαλε να διαλέξω κάτι. Πήρα μια κούκλα βιτρίνας - μωρό, χωρίς κεφάλι. Την πλήρωσε εκείνος. Της φέρομαι ακόμα σαν μαμά. Της χαϊδεύω συχνά το κεφάλι που λείπει.
Τελευταία ήταν γλυκύτερος από ποτέ. Τον είδα, καθίσαμε μαζί ώρες, πάλι δεν ήθελε να ζει αλλά το έλεγε τόσο ψύχραιμα και τόσο όμορφα, που σχεδόν το προσπέρναγες. Μου είπε και κάτι που μ’ άρεσε πολύ: «Τα μποτάκια αυτά που φοράς, μου είπε, όποιος σ’ ερωτευτεί, θα πρέπει να τα βάλει στο εικονοστάσι».
Γεια σου Χρήστο Μαρκίδη, για το λίγο που θα ζω ακόμα, θα έχεις όλο μου τον θαυμασμό, επειδή είπες την αλήθεια, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σου είχαν βάρος και αξία μέσα σ’ έναν κόσμο υπερβολής, ψευτιάς και κρυψίνοιας.
Κι αν άφησες πίσω τη φωνή σου, πολλά δάκρυα και μια εικόνα φρικτής αιώρησης, καλά έκανες!»
