Το συγκινητικό αντίο της Ελένης Φωτάκη στον ποιητή και ζωγράφο Χρήστο Μαρκίδη
«Τελευταία ήταν γλυκύτερος από ποτέ» - Η ανάρτηση για τον θάνατο του Χρήστου Μαρκίδη
Snapshot
- Ο ποιητής και ζωγράφος Χρήστος Μαρκίδης βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του.
- Η στιχουργός Ελένη Φωτάκη αποχαιρέτησε συγκινητικά τον Μαρκίδη, αναγνωρίζοντας την ειλικρίνεια και το βάρος των λόγων και των πράξεών του.
- Η Ελένη Φωτάκη περιγράφει τον Μαρκίδη ως πιο γλυκό από ποτέ πριν τον θάνατό του, και εκφράζει τον θαυμασμό της.
Με μία συγκινητική ανάρτηση αποχαιρέτησε η γνωστή στιχουργός Ελένη Φωτάκη τον ποιητή και ζωγράφο Χρήστο Μαρκίδη που βρέθηκε χθες νεκρός στο σπίτι του.
«Ο Χρήστος δεν ήθελε άλλο να ζει», έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτησή της η Ελένη Φωτάκη, λέγοντας πως «θα έχεις όλο μου τον θαυμασμό, επειδή είπες την αλήθεια, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σου είχαν βάρος και αξία μέσα σ’ έναν κόσμο υπερβολής, ψευτιάς και κρυψίνοιας».
Αναλυτικά η ανάρτησή της
«Ο Χρήστος δεν ήθελε άλλο να ζει. Ταχτοποιούσε καιρό το έργο του. Έκανε την έκθεση. Μιλούσε για τη μη ζωή, με φυσικότητα. Το ίδιο και για την κατάθλιψη. Σοβαρά και με συγκρότηση. Περίμενε να ξαναβρεί την υγεία του ο πιο δικός του άνθρωπος. Ολοκλήρωσε την έκδοση. Πήγε να μεταλάβει μετά από χρόνια. Και περίμενε - το φαντάζομαι αυτό - και την έκσταση, για να μπορέσει να κάνει πράξη αυτό που επιθυμούσε.
Πριν χρόνια, σ’ ένα παζάρι, μ’ εβαλε να διαλέξω κάτι. Πήρα μια κούκλα βιτρίνας - μωρό, χωρίς κεφάλι. Την πλήρωσε εκείνος. Της φέρομαι ακόμα σαν μαμά. Της χαϊδεύω συχνά το κεφάλι που λείπει.
Τελευταία ήταν γλυκύτερος από ποτέ. Τον είδα, καθίσαμε μαζί ώρες, πάλι δεν ήθελε να ζει αλλά το έλεγε τόσο ψύχραιμα και τόσο όμορφα, που σχεδόν το προσπέρναγες. Μου είπε και κάτι που μ’ άρεσε πολύ: «Τα μποτάκια αυτά που φοράς, μου είπε, όποιος σ’ ερωτευτεί, θα πρέπει να τα βάλει στο εικονοστάσι».
Γεια σου Χρήστο Μαρκίδη, για το λίγο που θα ζω ακόμα, θα έχεις όλο μου τον θαυμασμό, επειδή είπες την αλήθεια, γιατί τα λόγια και οι πράξεις σου είχαν βάρος και αξία μέσα σ’ έναν κόσμο υπερβολής, ψευτιάς και κρυψίνοιας.
Κι αν άφησες πίσω τη φωνή σου, πολλά δάκρυα και μια εικόνα φρικτής αιώρησης, καλά έκανες!»
