«Κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει»: Συγκινεί 24χρονη για την μοναξιά του να είσαι καρκινοπαθής

Για την μάχη της με τον καρκίνο του παχέος εντέρου, τον οκτάμηνο κύκλο θεραπειών και τα συναισθήματα που βιώνει ένας άνθρωπος που φτάνει κοντά στον θάνατο, μίλησε στο «People», 24χρονη λίγο μετά την τελευταία της χημειοθεραπεία.

«Τις πρώτες μέρες μετά το χτύπημα του κουδουνιού, αναρρωνόμουν όπως μετά από οποιονδήποτε γύρο χημειοθεραπείας: κοιμόμουν πολύ και δυσκολευόμουν να φάω λόγω ναυτίας και πόνων στο στομάχι», εξομολογείται η 24χρονη Meagan Meadows στο PEOPLE. «Μόλις αυτά τα συμπτώματα υποχώρησαν, σήκωσα άλλαξα τρόπο ζωής, ώστε να είμαι όσο πιο υγιής γίνεται».

Η Meadows έγινε αρχικά viral με ένα βίντεο όπου εξηγούσε το ταξίδι της μέχρι τη διάγνωση, μοιράζοντας με εκατομμύρια θεατές τα συμπτώματα που σχεδόν αγνόησε πριν ζητήσει θεραπεία. Από τότε που δημοσίευσε εκείνο το βίντεο, ενημερώνει τακτικά τους ακολούθους της για την πρόοδό της, όπου λέει ότι έχει δεχθεί σχόλια με «αγάπη και υποστήριξη» από μερικούς ανθρώπους συνεχώς.

Τώρα που ολοκλήρωσε τη χημειοθεραπεία, μοιράζεται τις σκέψεις της για το πώς είναι η ζωή μετά τη θεραπεία.

«Έκανα συνδρομή σε ένα γυμναστήριο, όπου προσπαθώ να πηγαίνω και να περπατάω μερικά μίλια στο διάδρομο τουλάχιστον 5 ημέρες την εβδομάδα. Έχω επίσης αρχίσει να δίνω πολύ περισσότερη προσοχή στη διατροφή μου, μειώνοντας τα πρόσθετα και εστιάζοντας σε ολόκληρες τροφές», λέει. «Νιώθω υπέροχα σωματικά· ωστόσο, αντιμετωπίζω κάποιες ψυχικές και συναισθηματικές δυσκολίες που σχετίζονται με τη διάγνωση του καρκίνου μου.»

Η διαδικασία της μετάβασης επηρέασε την ψυχική και συναισθηματική της κατάσταση. «Πηγαίνω σε θεραπείες και εξετάζω επίσης το ενδεχόμενο να ενταχθώ σε ομάδες υποστήριξης για να με βοηθήσουν να διαχειριστώ τη διαδικασία», λέει. «Η άσκηση και η πιο υγιεινή διατροφή με έχουν επίσης βοηθήσει να νιώθω ότι έχω ένα μικρό κομμάτι ελέγχου, προστατεύοντας το σώμα μου και φροντίζοντάς το καλύτερα».

«Αυτό μπορεί να είναι μια ριζοσπαστική άποψη, αλλά άκουσα το σώμα μου και του έδινα ό,τι ήθελε/χρειαζόταν όσο περνούσα τη θεραπεία», συνεχίζει. «Έτρωγα πολλά γλυκά και πρόχειρο φαγητό γιατί αν αυτό ήταν το μόνο που μου φαινόταν ελκυστικό μετά από μερικές μέρες χωρίς φαγητό, δεν θα το στερούσα στον εαυτό μου… Πέρασα μερικές μέρες ολόκληρες στον καναπέ. Πήγαινα για ύπνο γύρω στις 8 μ.μ. και ξυπνούσα στις 10 π.μ. την επόμενη μέρα».

Ωστόσο, σημειώνει ότι τις ημέρες που είχε περισσότερη ενέργεια, προσπαθούσε να αναγκάσει τον εαυτό της να βγει από το σπίτι και να περπατήσει, ενσωματώνοντας την άσκηση στην καθημερινότητά της.

«Νιώθω ότι κάνοντας αυτά τα πράγματα βοήθησα το σώμα μου να ανακάμψει καλύτερα μεταξύ των γύρων και μου επέτρεψε να μεταβώ πιο γρήγορα στο να ξαναπιάσω τα κομμάτια της ζωής μου μόλις τελείωσα τη θεραπεία», λέει.

Τώρα που έχει ολοκληρώσει τη θεραπεία της, παραδέχεται ότι θα ήθελε να ήξερε «πόσο μοναχική μπορεί να είναι η θεραπεία του καρκίνου». Παρόλο που είχε φίλους και αγαπημένα πρόσωπα που την επισκέπτονταν και ενδιαφέρονταν για εκείνη συχνά, σε συνδυασμό με μια διαδικτυακή κοινότητα που πρόσφερε την υποστήριξή της ψηφιακά, η Meadows λέει ότι εξακολουθεί να δυσκολεύεται «διότι ακόμη και οι άνθρωποι που ήταν πιο κοντά μου δεν μπορούσαν πραγματικά να καταλάβουν πώς ένιωθα σωματικά και συναισθηματικά».

«Δεν νομίζω ότι υπάρχει τρόπος να προετοιμαστείς πραγματικά για κάτι τέτοιο. Αυτή είναι απλώς η πραγματικότητα του να περνάς καρκίνο», λέει. «Πρέπει να αποδεχτείς ότι οι άλλοι μπορούν να καταλάβουν μόνο μέχρι ένα σημείο και να εκτιμήσεις την αγάπη και την υποστήριξη που σου προσφέρουν. Το υπόλοιπο πρέπει να το διαχειριστείς μόνος σου, πράγμα που πραγματικά σε αλλάζει ως άτομο. Γίνεσαι πολύ πιο δυνατός σωματικά και ψυχικά».

Διαβάστε επίσης