Αν σταματήσουμε να βοηθάμε…
Στον ανακριτή οι πρώτοι τέσσερις συλληφθέντες για την υπόθεση απάτης μέσω της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά»
Το σκάνδαλο και οι πρακτικές των τύπων που «έτρεχαν» την «Παιδική Χαρά» κι αντί να βοηθούν παιδιά και γονείς που είχαν ανάγκη, εκμεταλλεύονταν τον πόνο τους και την καλοσύνη των ανθρώπων, σε κάνουν να εξοργίζεσαι. Και δικαίως. Γιατί πέρα από το γεγονός ότι φόρτωναν επιπλέον βάρος σε ανθρώπους που ανέβαιναν τον Γολγοθά τους, έκαναν και όλους όσοι βοηθούσαν να νιώθουν ηλίθιοι.
Δεν ήταν. Δεν είναι. Ήταν και είναι άνθρωποι. Κανονικοί. Από αυτούς που βοηθούν και δεν θα το πουν σε κανέναν. Από αυτούς, τους λίγους-πολλούς, που στέκονται όπου μπορούν και δεν ζητάνε τίποτα πίσω. Ούτε καν την απόδειξη ότι τα λεφτά τους έφτασαν εκεί που πρέπει. Κι αυτό είναι το μόνο λάθος. Όχι ότι βοήθησαν.
Ότι δεν μερίμνησαν ώστε να σιγουρευτούν ότι τα παιδάκι που πολέμαγε το θηρίο, πήρε τη βοήθεια τους. Ξέρω, νιώθω, ακούω από παντού ότι με όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες στο μυαλό κάποιων η φιλανθρωπία τείνει να θεωρείται πια αφέλεια. Κι εδώ είναι που απαιτείται η μεγαλύτερη προσοχή. Να μην σταματήσουμε να είμαστε άνθρωποι λόγω των τεράτων. Αυτών που έπαιρναν τα λεφτά των παιδιών και τα έκαναν σουίτες και μπουζούκια. Αυτών που πλούτιζαν πάνω στον ανθρώπινο πόνο. Αυτών που είναι ήδη στα χέρια της δικαστικής εξουσίας. Και του Θεού, όταν κι όποτε χρειαστεί να λογαριαστούν μαζί τους.
Κι επειδή σε ζητήματα ψυχής πέραν των ανθρώπων, υπάρχει και η περίφημη Θεία Δίκη, αυτά τα «σκουπίδια» όποια κι αν είναι η τιμωρία τους εδώ, θα πρέπει να βλέπουν ήδη εφιάλτες για την ώρα και την στιγμή… Αλλά δεν είναι αυτοί το θέμα. Είναι οι άνθρωποι. Οι κανονικοί. Και το μεγάλο στοίχημα είναι να παραμείνουμε έτσι. Και να βοηθάμε. Άλλωστε στα δύσκολα το μόνο που έχουμε είναι ο ένας τον άλλον. Τόσο απλά.
