Victoria Pendleton: Τα χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια και η μοναξιά στον δρόμο για την κορυφή

Η Victoria Pendleton αποκάλυψε ότι η εντυπωσιακή πορεία της στην ποδηλασία, η οποία της χάρισε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια και εννέα παγκόσμιους τίτλους, είχε αντίκτυπο στην προσωπική και ερωτική της ζωή.

Η 45χρονη πρώην πρωταθλήτρια παραδέχθηκε ότι για πολλά χρόνια η απόλυτη προτεραιότητά της ήταν ο αθλητισμός. «Δεν είχα ποτέ πολλές σχέσεις, κυρίως επειδή ήμουν αφοσιωμένη στον αθλητισμό», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Πέντλετον, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Ολυμπιακό προπονητή ποδηλασίας Scott Gardner για πέντε χρόνια μέχρι το 2018, εξήγησε ότι στο παρελθόν πίστευε πως οι επιτυχίες της στον αθλητισμό θα εντυπωσίαζαν τους άνδρες.

«Νόμιζα ότι το να κερδίζω τους άνδρες στους αγώνες θα τους εντυπωσίαζε. Τώρα όμως συνειδητοποιώ ότι οι περισσότεροι άνδρες, δυστυχώς, δεν εντυπωσιάζονται όταν τους νικάς στον αθλητισμό. Αυτό ήταν το λάθος μου», αναφέρει στο νέο της βιβλίο, «The Fear Opportunity» που κυκλοφόρησε στις 21 Μαΐου.

Σε απόσπασμα του βιβλίου της που δημοσίευσε η Guardian, η Victoria Pendleton περιγράφει τις εμπειρίες της ως νεαρό κορίτσι στον αθλητισμό, πολύ πριν ξεκινήσει η λαμπρή επαγγελματική της πορεία.

Όπως αναφέρει, από μικρή ηλικία αντιλαμβανόταν τους περιορισμούς που αντιμετώπιζαν τα κορίτσια στον αθλητισμό.

«Πουθενά δεν συνειδητοποιούσα περισσότερο τους περιορισμούς του να είσαι κορίτσι απ’ ό,τι στην αυλή του σχολείου. Ήταν χωρισμένη στα γήπεδα των αγοριών και τα κορίτσια σπρώχνονταν στις άκρες για να μην τα χτυπήσει κάποια μπάλα. Το διάλειμμα μου φαινόταν βαρετό. Τα κορίτσια δεν ενθαρρύνονταν καθόλου να ασχοληθούν με τον αθλητισμό και πάντα πίστευα ότι αυτά που έκαναν τα αγόρια ήταν πιο διασκεδαστικά και ενδιαφέροντα — πιο σωματικά και λιγότερο ψυχολογικά», γράφει.

Η ίδια εξηγεί ότι ήδη από την εφηβεία της κατάλαβε πως τα χαρακτηριστικά που αργότερα τη βοήθησαν να γίνει Ολυμπιονίκης δεν την έκαναν ιδιαίτερα δημοφιλή ανάμεσα στους συνομηλίκους της.

«Έπαιζα πάντα για να κερδίσω, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα. Συχνά έλεγα “κάντε στην άκρη”. Έπαιρνα τα πάντα πολύ σοβαρά. Ίσως υπερβολικά σοβαρά», σημειώνει.

Η Πέντλετον αποκαλύπτει ακόμη ότι τα εφηβικά της χρόνια ήταν ιδιαίτερα δύσκολα σε κοινωνικό επίπεδο.

«Για το μεγαλύτερο μέρος της εφηβείας μου ήμουν κοινωνικά απομονωμένη. Αυτό με πονούσε, γιατί πραγματικά ήθελα να ανήκω κάπου. Ήμουν άνθρωπος που προσπαθούσε συνεχώς να ευχαριστεί τους άλλους και έχω δουλέψει πολύ για να αλλάξω αυτή τη συνήθεια», αναφέρει.

Η αίσθηση ότι δεν ανήκε σε κάποια ομάδα, όπως εξηγεί, εκδηλώθηκε τελικά με τη μορφή ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής: «Είχα εμμονή με την ποσότητα φαγητού που κατανάλωνα και έπλενα συνεχώς τα χέρια μου, συχνά μέχρι να κοκκινίσουν και να πληγωθούν. Λάτρευα ιδιαίτερα τα μαθήματα καλλιτεχνικών γιατί υπήρχαν μεγάλες βρύσες και μπορούσα να πλένω τα πινέλα και τα χέρια μου χωρίς να το προσέχει κανείς», καταλήγει.

Διαβάστε επίσης