...Όλα τα μωρά στην πίστα!

Η δυναμική που εμφανίζουν τα δύο νέα κόμματα, του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού, είναι ίσως το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο του τελευταίου γύρου δημοσκοπήσεων. Άμα τη εμφανίσει τους, έγραψαν -με το καλημέρα σας, δηλαδή- διψήφια ποσοστά. Ιδιαίτερα, μάλιστα, στην περίπτωση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, που τοποθετείται -από όλες ανεξαιρέτως τις εταιρείες- στη δεύτερη θέση, καταγράφεται και αλλαγή της έως πρόσφατα σταθερής επετηρίδας. Είναι προφανές ότι αναδύεται ένα νέο τοπίο με άλλους συσχετισμούς, οπότε το ερώτημα -που ωστόσο είναι πρόωρο να απαντηθεί- είναι αν έχουμε να κάνουμε με μια πολιτική αλλαγή, ακόμη-ακόμη, αν θέλετε με το ενδεχόμενο ανασύστασης του διπολισμού, ή αν απλώς πρόκειται για εσωτερική ανακατάταξη στο κατακερματισμένο τοπίο της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς.

Ένα άλλο ερώτημα που καλόπιστα θα μπορούσε να τεθεί, είναι αν όλα όσα είδαμε τα τελευταία εικοσιτετράωρα, συνιστούν την οριστική - τελική εικόνα. Ασφαλώς και όχι. Πέραν του γεγονότος ότι οι δημοσκοπήσεις χαρακτρίζονται ως η «φωτογραφία της στιγμής», τα δύο νέα κόμματα δεν έχουν πλήρως αναπτύξει τις θέσεις - προτάσεις τους για τα μείζονα θέματα που απασχολούν τους πολίτες (ακρίβεια, οικονομία, κράτος δικαίου, ασφάλεια, υγεία, παιδεία) από τις οποίες φυσικά, θα εξαρτηθεί με πόσες και πόσους θα «ντιλάρουν» στην κάλπη.

Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι υπάρχει μεγάλη κινητικότητα στο εκλογικό σώμα, πράγμα που σημαίνει ότι όλα θα μπορούσαν να συμβούν και εναπόκειται στους διεκδικητές να «πιάσουν» τον παλμό της κοινωνίας. Προσθέστε σε αυτό και το γεγονός ότι λίαν συντόμως, περί τον Σεπτέμβριο, θα ανακοινωθεί και κόμμα Σαμαρά, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες έχει ήδη σχεδιαστεί και στηθεί οργανωτικά ώστε να μπορεί «να πατηθεί το κουμπί», όταν ο πρωθυπουργός προκηρύξει εκλογές. Γιατί την τελευταία στιγμή; Φαίνεται ότι ο πρωθυπουργός, που στο παρελθόν πέρασε από συμπληγάδες, εκτιμά ότι πρέπει να περιορίσει τον χρόνο έκθεσής του σε χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, με στόχο την αποδόμηση της προσπάθειάς του.

Οι πρώτες αναμενόμενες, λίγο-πολύ, «παρενέργειες» της δυναμικής εισόδου των δύο νέων κομμάτων στο πολιτικό σκηνικό, ήταν η συρρίκνωση δύο υπαρχόντων πολιτικών σχηματισμών, εκ των οποίων ο ένας, η Νέα Αριστερά, ουσιαστικά έριξε τίτλους τέλους. Τίτλους τέλους, βέβαια, έριξε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πάντως εξακολουθεί να παραμένει πολιτική οντότητα, ενώ ταυτόχρονα οδηγείται και σε περίοδο μεγάλης πολιτικής αμηχανίας, καθώς το μήνυμα από την Αμαλίας είναι σαφές: καμιά κουβέντα για συνεργασίες, πριν τον Σεπτέμβριο. Ως προς τα αποχωρίσαντα στελέχη της ΝεΑρ, διατυπώθηκαν διάφορες εικασίες, όπως για παράδειγμα ότι η Έφη Αχτσιόγλου παραιτήθηκε από τη βουλευτικής της ιδιότητα για να «κουμπώνει» στις προδιαγραφές Τσίπρα. Εξ όσων γνωρίζω, η πρώην υπουργός δίνει στην παρούσα φάση, έμφαση στην ενίσχυση του δικηγορικούς της γραφείου, χωρίς αυτό να αποκλείει απαραιτήτως οτιδήποτε. Γενικά μιλώντας, πάντως, μην εκπλαγείτε αν εν τέλει οι μεταγραφές της ΕΛ.Α.Σ. από τη ΝεΑρ είναι ιδιαιτέρως περιορισμένες.

Στη Χαριλάου Τρικούπη, τώρα, τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων λειτούργησαν ως ψυχρολουσία, γιατί κινούνται μακράν των εκτιμήσεων του ΠΑΣΟΚ για το impact, κυρίως του κόμματος Τρίπρα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί δικαίως να υποστηρίζει ότι παρέλαβε μονοψήφιο ποσοστό και οδήγησε το κόμμα του σε αξιοπρεπή διψήφια δημοσκοπικά ποσοστά. Είναι, όμως, ταυτόχρονα, αντιμέτωπος με την κατηγορία της «κολλημένης βελόνας», την περίοδο που το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έπαιζε μονότερμα στο τεραίν της Αριστεράς-Κεντροαριστεράς. Με τα νέα δεδομένα βρίσκεται αντιμέτωπος με ισχυρό ανταγωνισμό, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχουν ενδείξεις επανεξέτασης της ως πρόσφατα στρατηγικής του, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι έχει στραφεί σε συνταγή «διμέτωπου αγώνα», με ταυτόχρονη έμφαση στην πολιτική οικονομία.

Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της, βλέπει τη δεξαμενή των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της, στην οποία προσέβλεπε στην τελική ευθεία, να απομειώνεται σημαντικά. Από τις περίπου 12 ποσοστιαίες μονάδες που τη χωρίζουν από τις βουλευτικές εκλογές του 2023, μόλις 4,5 ποσοστιαίες μονάδες (βάσει στοιχείων της PULSE), παραμένουν στη γκρίζα ζώνη. Με τεχνικούς όρους, αυτό το ποσοστό θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι θεωρητικά είναι διαθέσιμο, υπό την έννοια ότι εδώ και δύο χρόνια (από τις ευρωεκλογές) δεν έχει σηκώσει οριστικά «μαντήλι» αποχαιρετισμού. Ωστόσο, δεν μπορούν να μετρηθούν, ακόμη περαιτέρω απώλειες από τη δημιουργία κόμματος Σαμαρά, όπως επίσης είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανιχνευθεί η τελική εκλογική στάση, καθώς ο «θυμός» είναι ιδιαίτερα έντονος στη γκρίζα ζώνη συνολικά, και επομένως θα μπορούσε να τροφοδητήσει τιμωρητικές συμπεριφορές... τύπου καναπέ.

Αλλά και το συνολικότερο τοπίο προκαλεί «πονοκεφάλους» στο Μέγαρο Μαξίμου. Πρώτα απ' όλα, παραμένει το πρόβλημα του χάσματος των γενεών, καθώς το κυβερνών κόμμα κινείται ιδιαιτέρως χαμηλά, στην ηλικιακή ζώνη 17-34 ετών, -μόλις 15,2%- ενώ χαμηλές πτήσεις καταγράφει στις ηλικίες 35-44 και 45-54, 20,7% και 19,9% αντίστοιχα. Η δε αναπλήρωση γίνεται με τη συμβολή των άνω των 65 ετών, όπου το κοντέρ γράφει 33% -με εκτίμηση στο 40% (πηγή Metron Analysis). Κατά τ' άλλα με γεωγραφικούς όρους, υπολείπεται πάντα στη Βόρεια Ελλάδα -περισσότερο στη Δυτική Μακεδονία- όπως επίσης στη Θεσσαλία και την Αιτωλοακαρνανία, ενώ στην Πελοπόννησο βρίσκεται αντιμέτωπη με την ισχυρή επιρροή του Αντώνη Σαμαρά. Για να ολοκληρώσουμε, προβλήματα αποσυσπείρωσης καταγράφονται για το κυβερνών κόμμα στην περιφέρεια, όπως επίσης και στους ελεύθερους επαγγελματίες, λόγω της φορολογίας, αλλά και στους αγρότες λόγω του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι μόνον.

Συμπέρασμα: Αν όντως βρισκόμαστε σε φάση μετάβασης, αν όντως δηλαδή έχουν δημιουργηθεί υπόγεια ρεύματα, ο δρόμος προς τις κάλπες θα κρύβει εκπλήξεις.

Διαβάστε επίσης