Το πολιτικό παζλ της ξαπλώστρας: Ποιοι με ποιους

Προβλέπω ότι φέτος τα «μπάνια του λαού» θα συνδυάζονται με άφθονα πολιτικά κουτσομπολιά. Και το λέω, γιατί με βάση την κυρίαρχη αντίληψη, ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις -αντίληψη που καταρρίφθηκε τα τελευταία χρόνια, αρχής γενομένης από το καλοκαίρι του 2022, όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση των υποκλοπών. Τώρα, λοιπόν, με δεδομένο ότι ο στόχος της αυτοδυναμίας αδυνατίζει από δημοσκόπηση σε δημοσκόπηση, έχει φουντώσει στο παρασκήνιο, η εξής συζήτηση: Ποιος (ποιοι) θα συνεργασθεί (-σθούν) με ποιον (ποιους) και ποιος θα είναι ο μετεκλογικός «μαέστρος». Σημειωτέον ότι ο προβληματισμός είναι σαφώς πιο έντονος στα νεοδημοκρατικά καρέ και απολύτως συσχετιζόμενος με τις στρατηγικές των επίδοξων δελφίνων, που ήδη σπεύδουν να πάρουν θέση στη σκακιέρα. Θα μου πείτε, αυτό σημαίνει ότι έκλεισε το «κεφάλαιο» Κυριάκος; Κάθε άλλο, προς το παρόν κινείται στη σφαίρα των σεναρίων, απλώς εμείς καταγράφουμε τις κινήσεις που ανιχνεύονται στο πεδίο της κυβερνώσας παράταξης -και όχι μόνον.

Ας τα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Πρώτον: Υπουργοί της κυβέρνησης και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, ομολογούν ότι η επικείμενη αναμέτρηση είναι από δύσκολη ως προβληματική, ιδιαίτερα στην περιφέρεια. Παραδοσιακοί τους ψηφοφόροι αποστασιοποιούνται και η δική τους ζωή δυσκολεύει, όταν καλούνται να απαντήσουν σε ζητήματα, όπως η ακρίβεια που «σπάει κόκαλα» ή το πάρτι του ΟΠΕΚΕΠΕ, που εξαγριώνει κυρίως του αγρότες, και άλλα συναφή που επηρεάζουν τους πάντες. Βρίσκονται αντιμέτωποι με την αμφισβήτηση, ενίοτε και την εχθρότητα. Αναγκάζονται να αναζητήσουν τους ως πρόσφατα θερμούς τους υποστηρικτές με το «φανάρι του Διογένη», κάνουν πλέον ολιγομελείς συγκεντρώσεις και διαπιστώνουν ότι αναπτύσσονται φυγόκεντρες δυνάμεις σε όλα τα πεδία: από την Τοπική Αυτοδιοίκηση ως τα επαγγελματικά σωματεία. Για του λόγου του αληθές, υπάρχει ήδη καταγεγραμμένο αποτέλεσμα στην ΟΛΜΕ, όπου η ΔΑΚΕ (ΝΔ) απώλεσε μετά από εννέα συναπτά χρόνια την πρωτιά και ταυτοχρόνως και την προεδρία που πέρασε στην ΑΣΕ (ΚΚΕ) και στον Ανδρέα Καργόπουλο. Ακόμη και η γεωγραφική προσέγγιση, δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη. Γνωρίζαμε το πρόβλημα του κυβερνώντος κόμματος στη Βόρεια Ελλάδα, όπως επίσης και σε άλλες περιοχές της χώρας. Σ’ αυτό το τοπίο, προστίθεται τώρα και ένα δημοσκοπικό εύρημα «τελευταίας εσοδείας» από το οποίο προκύπτει ότι η δημιουργία κόμματος Σαμαρά, οδηγεί τα ποσοστά της ΝΔ στην Πελοπόννησο, σε εντυπωσιακά χαμηλές πτήσεις που κινούνται στη ζώνη του 18%.

Δεύτερο: Στην πολυπαραγοντική εξίσωση υπεισέρχονται και δύο ακόμη παράγοντες. Αυτό, λίγο πολύ, το έχουμε πει. Επιτρέψτε μου, για τις ανάγκες της πλοκής να επανέλθουμε. Προφανώς, έχει μεγάλη σημασία για το μετέπειτα, τι «ψάρια θα πιάσει» στην κάλπη το εγχείρημα Τσίπρα, που προς το παρόν καταγράφει δημοσκοπικά ανοδική πορεία. Είναι πρόωρο να γίνουν προβλέψεις, γιατί δεν γνωρίζουμε βασικά στοιχεία. Το τελικό αφήγημα χρειάζεται πλήρη «ομάδα» και την ικανότητα του επικεφαλής, που έχει αποδείξει ότι διαθέτει ηγετική στόφα, να αποφύγει εφεξής λανθασμένες επιλογές που υποκινούνται από pattern συμπεριφοράς. Έχει, επίσης, μεγάλη σημασία η καταγραφή του Αντώνη Σαμαρά στην επερχόμενη εκλογική διαδικασία. Στην περίπτωση αυτή, ωστόσο, υπάρχουν πιο σαφή δεδομένα. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν πιέζεται σε απολογία για τα έργα και τις ημέρες της πρωθυπουργίας του και διατηρεί ανοικτή γραμμή επικοινωνίας με νεοδημοκρατικό δυσαρεστημένο κοινό, είτε αυτό είναι παρκαρισμένο στην αδιευκρίνιστη ψήφο είτε είναι εν ενεργεία, υπερασπιζόμενο Θερμοπύλες. Παρένθεση, ενδιαφέρουσα ως προς το χρόνο διεξαγωγής των εκλογών. Επειδή ο Σεπτέμβριος έπαιξε γερά λόγω δηλώσεων και πολιτειακών παραγόντων, κυκλοφόρησε -αδιασταύρωτο- ότι ενδέχεται να ξαμολύθηκε «λαγός», για να βγει από τη «φωλιά» του ο κ. Σαμαράς, άρα να αποτελέσει έναν απολύτως ευκρινή στόχο. Αληθής ή όχι δευτερεύον. Αν είναι αληθής, θα το διαπιστώσουμε σύντομα. Αν είναι τακτικισμός, θα διαπιστώσουμε την ικανότητα της διαχείρισής του.

Τρίτο: Με βάση όσα προαναφέραμε, οι επίδοξοι δελφίνοι παίρνουν θέση μάχης για την επόμενη ημέρα, ο καθένας με το στυλ του και τη στρατηγική του. Δύο τουλάχιστον, πάντως, στοχεύουν στους «πληγωμένους» ψηφοφόρους της παράταξης, ενώ παράλληλα όλο αναζητούν ευκαιρίες, για να καταστήσουν εμφανές το ενδιαφέρον τους για την (πιθανή) επόμενη ημέρα. Εδώ υπάρχει και ένα ακόμη στοιχείο. Κυκλοφόρησε από κέντρα που πιθανώς συνδέονται με την κεντρική διοίκηση ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πάσχει από σοβαρή ασθένεια. Καμία απολύτως, σας διαβεβαιώ (δεν προκύπτει από πουθενά), ωστόσο ο ίδιος έχει αυτονοήτως ενοχληθεί. Συμπτωματικά ή όχι, πάντως, έχει θέσει ως στόχο να αναδείξει τη δεξίωση για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, ως μια σύναξη ευρύτερων δυνάμεων. Άσχετο; Μπορεί και όχι, γιατί πολλά από όσα γίνονται το τελευταίο διάστημα συνδέονται με το ενδεχόμενο των πιθανών μετεκλογικών συνεργασιών. Έτσι, περνάμε στο τελευταίο κεφάλαιο.

Τέταρτο: Απολύτως αυτοβούλως, και εκφράζοντας έναν ευρύτερο προβληματισμό που αναπτύσσεται στο «δεξιό πυλώνα» της ΝΔ, ο Άδωνις Γεωργιάδης έβαλε στο τραπέζι το σενάριο μετεκλογικής συνεργασίας με το (ενδεχόμενο) κόμμα του Αντώνη Σαμαρά. Σημειώνω ότι και ο Θάνος Πλεύρης (Meeting Point, Newsbomb), σε μία προγενέστερη φάση και σαφώς πρόωρη, δεν είχε αποκλείσει τον πρώην πρωθυπουργό ως παράγοντα συνεργασίας, όπως είχε σπεύσει να κάνει με τους υπόλοιπους παίκτες που βρίσκονται δεξιά της Νέας Δημοκρατίας. Να τα βάλουμε κάτω: Μητσοτάκης με Ανδρουλάκη γίνεται; Η ηχηρή απάντηση είναι όχι. Σε μια άλλη εκδοχή, Τσίπρας – Ανδρουλάκης γίνεται; Μάλλον όχι, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν βγαίνουν και τα κουκιά. Το τελικό συμπέρασμα είναι, πάντως, ότι η όποιας εκδοχής συνεργασία, μπορεί να εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από το πρόσωπο που θα είναι επικεφαλής.

Άρα, στις ξαπλώστρες μας όταν εξαντλείται η συζήτηση για την αφόρητη ζέστη ή το καλύτερο αντηλιακό, θα περνάμε τις ώρες μας με ένα άκρως ενδιαφέρον και απόλυτα απρόβλεπτο ως προς την κατάληξή του πολιτικό σίριαλ.

Διαβάστε επίσης