Texas Holdem (πόκερ): Ο Κυριάκος, ο Αλέξης και ο Αντώνης

Πρώτα απ’ όλα, ως ενσταντανέ με τις επί μέρους πιθανές δυναμικές – τάσεις, παγιώνεται το πολιτικό σκηνικό που αποτύπωσε το πρώτο κύμα δημοσκοπήσεων, μετά και την πρόσφατη έρευνα-τάσεις της MRB: Η Νέα Δημοκρατία κρατά τις δυνάμεις της, η ΕΛ.Α.Σ. παγιώνεται στη δεύτερη θέση με οριακά μονοψήφια διαφορά από το πρώτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί, ο ΣΥΡΙΖΑ και η Νέα Αριστερά περίπου εξανεμίζονται, τα υπόλοιπα στη συνέχεια της καταγραφής. Σημειώστε, πάντως, ότι η ρευστότητα θα ενταθεί, καθώς ο Αντώνης Σαμαράς αφήνει να εννοηθεί ότι μπαίνει οσονούπω δυναμικά στο παιχνίδι, ενώ έριξε ήδη στο τραπέζι και το χαρτί των υποκλοπών, ζητώντας από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου την πλήρη διερεύνηση της παρακολούθησής του, από το Predator.

Παρεμπιπτόντως, οι κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού προκάλεσαν στην κυβέρνηση ένα είδος βέρτιγκο, καθώς κινήθηκε επικοινωνιακά από την μια άκρη του εκκρεμές ως την άλλη. Συγκεκριμένα, ξεκίνησε με τη διαπίστωση ότι το πιθανό εγχείρημά του ουδόλως επηρεάζει τη ΝΔ, για να καταλήξει σε παραίνεση στον Μεσσήνιο πολιτικό, να… κάνει κράτει για να μην βλάψει την παράταξη. Αυτό, στην επιστήμη της Φυσικής περιγράφεται ως πλήρης ταλάντευση. Κρατήστε το προς το παρόν, γιατί παίζει ρόλο στην πλοκή της ιστορίας μας.

Επιστρέφοντας, για την ώρα, στη μεγάλη εικόνα, έκανε εντύπωση το γεγονός ότι μέσα σε όλη αυτή την ανακατωσούρα, το μόνο που παρέμεινε σταθερό και μάλιστα με ελαφρά ανοδική τάση είναι το ποσοστό του κυβερνώντος κόμματος -γεγονός που τροφοδότησε διάφορα σενάρια συνωμοσίας- το κλασικό εθνικό μας σπορ. Έθεσα το ερώτημα, σε καθ' ύλην αρμόδιους και μου απάντησαν ότι πιθανόν να πρόκειται για αντισυσπείρωση. Όπως μου εξήγησαν, με βάση τα κιτάπια τους, η δυναμική επάνοδος Τσίπρα μάλλον «ξύπνησε» ένα τμήμα της ως πρόσφατα αδιάφορης «σκληρής δεξιάς», η οποία σκεπτόμενη στη δική της λογική «μη μας βρει κανένα κακό», έσπευσε να βάλει πλάτη στην παράταξη. Αυτό, κατά συνέπεια, λειτούργησε στην παρούσα φάση ως ανάχωμα, αλλά δεν εγγυάται το μέλλον. Ενδιαφέρουσα ερμηνεία, ίδωμεν.

Και αφού μπήκαμε στην κουβέντα του μέλλοντος, ας σταθούμε στα κρίσιμα μεγέθη. Πέραν του ποσοστού της Νέας Δημοκρατίας, στο συνολικό παζλ θα παίξουν ρόλο τρεις παράγοντες:

Πρώτον: Ποιο άραγε είναι το «ταβάνι» του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα; Προς το παρόν, τραβάμε φωτογραφίες μιας σαφώς ανοδικής πορείας. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τάση, αγνοούμε όμως τη δυναμική της, όπως και την επιρροή και αντίρροπων δυνάμεων που προκαλεί, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ενεργοποιούνται ταυτόχρονα και αντισυσπειρώσεις. Αφήστε που από το κάδρο λείπουν πολλά στοιχεία, όπως με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει, καθώς επίσης και ποιο θα είναι το ολοκληρωμένο αφήγημα για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που αναδεικνύουν σε πρώτο πλάνο οι πολίτες. Και για να μην το πολυλογούμε, ακρίβεια και πάλι ακρίβεια, υγεία, θεσμική έκπτωση. Το πεδίο προσφέρεται, καθώς στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι ερωτώμενοι (δημοσκοπικό εύρημα) δηλώνουν ότι η οικονομική κυβερνητική πολιτική είναι προς λάθος κατεύθυνση και επιπροσθέτως στο ερώτημα περί τρίτης θητείας Μητσοτάκη, μόλις το 25,8% απαιτεί ότι θα το επιθυμούσε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Για να το πούμε και αλλιώς… υπάρχει γήπεδο. Εξαρτάται από τον προπονητή και τους παίχτες.

Δεύτερον: Ποιο θα μπορούσε να είναι το impact της δημιουργίας κόμματος Σαμαρά; Αυτή τη στιγμή, το ποσοστό του πιθανού εγχειρήματος του Μεσσήνιου πολιτικού ανιχνεύεται με βάση μετριοπαθείς δημοσκοπικές καταγραφές, στο 6% -άλλες του δίνουν παραπάνω. Πρώτα απ’ όλα, ο κ. Σαμαράς συγκεντρώνει ορισμένα ιδιαίτερα και σημαντικά χαρακτηριστικά: Έχει διατελέσει πρώην πρωθυπουργός, μιλάει στην καρδιά των ψηφοφόρων της ταυτοτικής δεξιάς και έχει ήδη συγκροτήσει αξιόλογη οργανωτική υποδομή -κάποιοι λένε ότι ακόμη και τα ψηφοδέλτιά του είναι έτοιμα. Τα δε ποιοτικά στοιχεία των ερευνών, δείχνουν ότι «ψαρεύει» και στους «απόκληρους» νεοδημοκράτες της αντισυστημικής ψήφου, αλλά και στους «εν ενεργεία». Δείχνουν, επίσης, ότι ένας στους πέντε ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος στις ευρωεκλογές (28%), δηλώνουν ανοικτά σε επικοινωνία με μια πιθανή πρωτοβουλία του πρώην πρωθυπουργού, στη λογική «να το δούμε». Και κάτι ακόμη, με βάση το δίπολο απόψεις-συμπεριφορά, ο Αντώνης Σαμαράς θα μπορούσε να τοποθετηθεί στις παρυφές της «αντισυμβατικότητας». Παίζει ρόλο, βέβαια, γιατί είναι το εισιτήριο της διείσδυσής του στο κοινό της Μαρίας Καρυστιανού. Ήδη από τις υπάρχουσες μετρήσεις, προκύπτει ότι το 6% plus του πρώην πρωθυπουργού αυγατίζει κατά ένα ποσοστό από ψηφοφόρους, που κατά το 1/5 σήμερα δηλώνουν ότι επιλέγουν την Ελπίδα.

Τρίτον: Τι θα γίνει με το κόμμα της κυρίας Καρυστιανού; Αυτό καθ’ εαυτό καταγράφει απομειούμενη δυναμική. Προς πού θα κατευθυνθούν, όμως, αναθεωρούν την αρχική τους επιλογή; Εν ολίγοις υπάρχουν και άλλοι που θα μπορούσαν να επωφεληθούν; Και πότε ακριβώς;

Επιστρέφοντας στη μεγάλη εικόνα των συνολικών ανακατατάξεων, στον πολιτικό χάρτη. Δημιουργείται η εντύπωση ότι κάποιες κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα από πλευράς Ελληνικής Λύσης που είχαν ως αποτέλεσμα να «αναπνεύσει» η κυβέρνηση στα δύσκολα, ίσως προοιωνίζονται σύμπλευση στο μέλλον, με δεδομένο ότι είναι χλωμό το σενάριο της αυτοδυναμίας. Δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω. Αυτό που βλέπω, όμως, πάντα με βάση τη μεγάλη εικόνα, είναι ότι απέναντι στη μεγαλύτερη άσκηση βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ. Η αλήθεια είναι ότι δεν εκμεταλλεύθηκε επαρκώς την ουσιαστική απουσία του ΣΥΡΙΖΑ απλό το πεδίο της Αριστεράς – Κεντροαριστεράς, τα τελευταία περίπου δυόμιση χρόνια, κατά τα οποία η Κουμουνδούρου ζούσε σκηνές διαδοχικής εσωτερικής αποσύνθεσης. Όχι μόνο δεν σκοράρισε προ κενής έδρας, αλλά υποτίμησε και την περίπτωση η ομάδα να επανέλθει… με φανέλα Μπαρτσελόνα. Εξ αυτών σήμερα συμπιέζεται, ανάμεσα σε έναν πιο συστημικό Τσίπρα και σε έναν Κυριάκο που έχει πλασαρισθεί γερά στο κέντρο, αδυνατώντας -εξ αυτών- να απαντήσει πειστικά στο ερώτημα «γιατί ΠΑΣΟΚ», την ώρα μάλιστα που λέει σωστά πράγματα, τα λέει και «πιασάρικα», αν και του λείπει η συστηματικότητα. Αλλά στ’ αλήθεια, το πρόβλημα είναι το «στίγμα». Θα μπορούσε, ενδεχομένως, να κάνει υπερβάσεις, δεν θα τις υποδείξω στην παρούσα φάση, αλλά όπως και να το κάνουμε, υπάρχει πρόβλημα.

Ευχάριστα, ομφαλοσκοπούντες, ενώ στο γεωπολιτικό παιχνίδι γίνονται κινήσεις μείζονος σημασίας, αντιλαμβάνομαι ότι σιγά-σιγά μπαίνουμε στη ζώνη των «μπάνιων του λαού». Που σταδιακά απομειώνονται.

Διαβάστε επίσης