Τα τρία θεμέλια Τσίπρα για κράτος στην υπηρεσία της κοινωνίας

Σημαντικό μέρος της ομιλίας του Αλέξη Τσίπρα στο Ηράκλειο όπου βρέθηκε χθες για την τελευταία παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη», αφιερώθηκε στο μεγάλο ζήτημα του χαρακτήρα του κράτους που ευελπιστεί να οργανώσει ο πρώην πρωθυπουργός.

Ο κ. Τσίπρας κατήγγειλε τη σημερινή κρατική λειτουργία κάνοντας λόγο για ένα κράτος «φθοράς και διαφθοράς» που «εξελίχθηκε σε κράτος εξυπηρετήσεων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ».

Ο στόχος του «νέου» κράτους

Όπως είπε, στόχος του είναι η πλήρης αλλαγή κατεύθυνσης των προτεραιοτήτων του κράτους, «από ένα κράτος στην υπηρεσία της ολιγαρχίας και των ελίτ σε ένα κράτος στην υπηρεσία όλων. Στην υπηρεσία της κοινωνίας».

Μάλιστα εξήγησε πιο αναλυτικά το όραμά του για τον χαρακτήρα της νέας κρατικής οργάνωσης, τονίζοντας ότι αυτό αποτελεί «όρο επιβίωσης για την πατρίδα και τους ανθρώπους της».

Πιο συγκεκριμένα, όπως είπε, στόχος είναι ένα κράτος «της προόδου και της συμπερίληψης, που αξιοποιεί όλα τα σύγχρονα μέσα, για να διευκολύνει τους πολίτες, ένα κράτος αναπτυξιακό, που σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετίας και όχι εκλογικού κύκλου, που επενδύει στις υποδομές, την Παιδεία, την Υγεία, την έρευνα, την τεχνολογία, την ενεργειακή ασφάλεια, την πολιτική προστασία. Ένα κράτος που θα εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους εκπαιδευτικούς και στους δημοσίους υπαλλήλους, που αναγκάζονται να δίνουν το μισό μισθό τους σχεδόν μόνο στο ενοίκιο του σπιτιού τους. Ένα κράτος με ισχυρή, καταρτισμένη, μόνιμη, και με αξιοπρεπείς αμοιβές διοίκηση, που δεν στηρίζεται σε στρατιές συμβούλων, και δεν είναι χρυσοτόκος όρνιθα της συμβουλοκρατίας. Ένα κράτος που σχεδιάζει, ρυθμίζει, προστατεύει τα δημόσια αγαθά. Επενδύει στρατηγικά. Φιλικό στην επιχειρηματικότητα που παράγει και καινοτομεί. Αλλά εχθρικό στη διαπλοκή και την υποταγή σε διαπλεκόμενα συμφέροντα».

Οι 3 προτεραιότητες Τσίπρα

Όπως εξήγησε ο πρώην πρωθυπουργός, αυτός ο στόχος θα μπορέσει να επιτευχθεί μόνο αν υλοποιηθούν τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις μεταρρυθμίσεων, οι οποίες, όπως είπε, «αποτελούν το άλφα και το ωμέγα της δικής μας αντίληψης».

Αυτές είναι:

1. Κράτος που σχεδιάζει και στηρίζει το νέο μοντέλο ανάπτυξης

«Και ένα τέτοιο μοντέλο, διαφορετικό από το σημερινό, με τη σαθρή στήριξη στο real estate και τον τουρισμό, δεν είναι μόνο οικονομική ανάγκη.
Είναι θα έλεγα και εθνική.
Πριν πέσουμε πάλι σε τοίχο.

Ένα αναπτυξιακό κράτος, με στήριξη της μεταποίησης και της βιομηχανικής αναβάθμισης.
Με αγροδιατροφή ως ολοκληρωμένη αλυσίδα αξίας: παραγωγή, ποιότητα, μεταποίηση, εξωστρέφεια.
Με πράσινη ενέργεια, δίκτυα και τεχνολογίες που να δημιουργούν εγχώρια προστιθέμενη αξία.
Με στήριξη της φαρμακοβιομηχανίας, της έρευνας, της καινοτομίας, των ψηφιακών υπηρεσιών υψηλής γνώσης.
Με τουρισμό που συνδέεται με την τοπική παραγωγή, τον πολιτισμό και τη βιωσιμότητα και όχι με μονοκαλλιέργεια χαμηλής ανθεκτικότητας».

2. Κράτος με φορολογική δικαιοσύνη και αναδιανομή προς όφελος των μη προνομιούχων

«Με ουσιαστική μείωση του φορολογικού βάρους των μισθωτών και της εργασίας με αλλαγή του φορολογικού μίγματος και μετατόπιση του φορολογικού βάρους από την εργασία προς τα πολύ ψηλά εταιρικά κέρδη και τα πολύ υψηλά εισοδήματα.

Σκεφθείτε: η βασικότερη πηγή εισοδήματος των πλουσιότερων Ελλήνων είναι οι τόκοι, τα μερίσματα και το εισόδημα από υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου.
Και την ίδια στιγμή κάποιος που μπορεί να έχει ένα εκατομύριο εισόδημα από μερίσματα φορολογείται με 5%, ενώ ένας εργαζόμενος που έχει εισόφημα 10.000 ευρώ από την εργασία του φορολογείται με 9%.

Πως μπορεί να προχωρήσει έτσι μια κοινωνία ;

Χρειάζεται λοιπόν να επαναφέρουμε ένα πλαίσιο φορολογικής δικαιοσύνης.
Μικρότερους φόρους στη μισθωτή εργασία και δικαιότερους φόρους στη κινητή περιουσία.

Ενώ ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να αλλάξει η αναλογία έμμεσων – άμεσων φόρων.
Να μειωθεί η έμμεση φορολογία και να θεσπιστεί η πατριωτική εισφορά για τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις και τα τεράστια εισοδήματα.
Που θα διατεθεί στην κάλυψη των στεγαστικών και μορφωτικών αναγκών των νέων ανθρώπων, στα νέα ζευγάρια.
Αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε επανίδρυση του κοινωνικού κράτους».

3. Κράτος με σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε υγεία και παιδεία και διαμόρφωση ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας

«Γιατί, η κοινωνική πρόοδος δεν μετριέται μόνο με τους γενικούς δείκτες της οικονομίας. Μετριέται με το αν μπορεί ο άνθρωπος να ζει με αξιοπρέπεια.
Με το αν νιώθει ασφαλής.
Με το αν έχει πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στη φροντίδα, στη στέγη, στη σταθερή εργασία.

Κι εδώ θέλω να σταθώ σε δύο συγκεκριμένες προτάσεις:

α) Την εγγύηση θέσης όλων των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς από την ηλικία των δύο ετών.

β) Την οργανωμένη φροντίδα υπερηλίκων με χρόνια νοσήματα όπως η άνοια -τη φροντίδα των οποίων σήμερα σηκώνουν οι οικογένειες τους».

Διαβάστε επίσης