Μανιφέστο Τσίπρα «στα Αριστερά του Κέντρου» - Οι 4 πυλώνες διακυβέρνησης και τα 3+1 «έψιλον»

Στη δημοσιότητα δόθηκε το πολυαναμενόμενο κείμενο θέσεων του Ινστιτούτου Τσίπρα, το οποίο θα αποτελέσει και την ιδεολογική ταυτότητα του νέου πολιτικού φορέα που προετοιμάζει ο πρώην πρωθυπουργός κάνοντας λόγο για την «Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής».

Το «ιδεολογικό μανιφέστο» του Αλέξη Τσίπρα, όπως έχει πολλάκις χαρακτηριστεί, δίνει το στίγμα της πολιτικής που πρόκειται να ακολουθήσει στην πορεία προς τις εθνικές εκλογές, στις οποίες, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, θα είναι παρών. Στο κείμενο δίνονται οι βασικές προτεραιότητες του νέου φορέα σε αρκετούς τομείς εν είδει κυβερνητικού προγράμματος, ενώ καθορίζονται και οι τέσσερις κεντρικοί πολιτικοί πυλώνες πάνω στους οποίους θα θεμελιωθούν οι προτάσεις του κόμματος για μια νέα προοδευτική διακυβέρνηση.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η μεθοδολογία που περιγράφει το κείμενο προκειμένου να μπορέσουν να συνυπάρξουν μέσα σε έναν κοινό πολιτικό σχηματισμό τρία ξεχωριστά πολιτικά ρεύματα, αυτά της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής/Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας. Μάλιστα, το κείμενο τοποθετεί τον νέο φορέα στον χώρο «Αριστερά του Κέντρου».

Στο κείμενο γίνεται ευθύ κάλεσμα σε πολίτες να συμπαραταχθούν με τη νέα προσπάθεια, ενώ δεν υπάρχει καμία αναφορά στους υπάρχοντες πολιτικούς σχηματισμούς. Τέλος, καθορίζονται οι τέσσερις αξίες που θα οδηγούν σταθερά την εθνική πορεία του νέου πολιτικού φορέα.

Στελέχη της Αμαλίας πάντως ξεκαθαρίζουν ότι η δημοσιοποίηση του κειμένου θέσεων, το οποίο επιμελήθηκε ομάδα υπό τον Γιώργο Σιακαντάρη, δεν αποτελεί την ιδρυτική διακήρυξη του νέου κόμματος, η οποία θα γίνει στον επιλεγμένο πολιτικό χρόνο.

Η συμπαράταξη των τριών ρευμάτων

Μεγάλη έμφαση δίνεται στην ανάγκη πολιτικής σύγκλισης μεταξύ των πολιτικών ρευμάτων της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής/Ανανεωτικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας, σχολιάζοντας ότι αυτή πλέον έχει αναδειχθεί σε κρίσιμη πολιτική αναγκαιότητα.

Όπως ξεκαθαρίζεται, καθεμιά από αυτές έχουν διακριτές προτεραιότητες: η πρώτη την εμπειρία της διακυβέρνησης, του φιλοευρωπαϊσμού και του κοινωνικού κράτους, η δεύτερη τη διεκδίκηση βαθύτερων κοινωνικών μετασχηματισμών και την ώσμωση με τα νέα κοινωνικά κινήματα, η τρίτη την επίγνωση των ορίων του πλανήτη και την ανάγκη ενός βιώσιμου μοντέλου ανάπτυξης

Στο κείμενο αναγνωρίζονται οι μεγάλες ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των τριών αυτών ρευμάτων, αλλά τονίζεται ότι «οι σημερινές ιστορικές συνθήκες καθιστούν τις διαφορές αυτές όχι πλέον ανυπέρβλητα εμπόδια αλλά πεδία δημιουργικής σύγκλισης».

Για να επιτευχθεί αυτή η σύγκλιση, το κείμενο εκτιμά ότι καθένα από αυτά τα ρεύματα θα πρέπει να κάνει σημαντικές αλλαγές, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής: « η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς· η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας· και η πολιτική οικολογία να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη».

Οι 4 πυλώνες της προοδευτικής διακυβέρνησης

Στο κείμενο κατατίθεται το περίγραμμα μιας νέας προοδευτικής διακυβέρνησης βασισμένο σε τέσσερις διακριτούς άξονες/πυλώνες:

Πυλώνας 1: Δημοκρατική διακυβέρνηση και Κράτος Δικαίου

Η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στη δημοκρατία αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για κάθε κοινωνική και οικονομική αλλαγή. Στην Ελλάδα, η θεσμική δυσπιστία δεν είναι ένας αφηρημένος θεωρητικός προβληματισμός. Πρόκειται για καθημερινό βίωμα ανισότητας, αδιαφάνειας και συγκέντρωσης ισχύος.

Πυλώνας 2: Κοινωνική δικαιοσύνη και νέο παραγωγικό μοντέλο

Η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να ζητά ισχυρή κοινωνική προστασία, αλλά ταυτόχρονα απορρίπτει τις αόριστες ρητορικές σύγκρουσης. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη για ένα κοινωνικό κράτος νέας γενιάς: ένα κράτος που δεν λειτουργεί μόνο ως μηχανισμός ανακούφισης, αλλά και ως μηχανισμός ασφάλειας και κοινωνικής κινητικότητας. Στόχος του πυλώνα είναι να διαμορφωθεί μια οικονομία που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να ζουν από τη δουλειά τους και να σχεδιάζουν το μέλλον τους

Πυλώνας 3: Πράσινη και ψηφιακή μετάβαση με κοινωνικό όφελος

Ο ψηφιακός μετασχηματισμός των κοινωνιών μας, η αξιοποίηση του νέου κύματος τεχνολογικής προόδου με τις εφαρμογές της τεχνητής νοημοσύνης και των αυτοματισμών,εντάσσεται σε ένα συλλογικό σχέδιο με τρόπο που να εγγυάται τη συνολική ευημερία και ασφάλεια. Η πράσινη και ψηφιακή μετάβαση μπορεί να γίνει κοινωνικά πλειοψηφική μόνο αν συνδεθεί με πραγματικό όφελος για την καθημερινή ζωή των πολιτών. Με αυτόν τον τρόπο η πράσινη μετάβαση μετατρέπεται από τεχνοκρατικό σχέδιο σε σχέδιο ζωής για την κοινωνία.

Πυλώνας 4: Καθολικό και ποιοτικό κοινωνικό κράτος με έμφαση στην υγεία και στην Εκπαίδευση.

Η υγεία και η Εκπαίδευση δεν είναι απλώς κοινωνικές παροχές ή κατά περίπτωση γενναιοδωρία της Πολιτείας. Στο δικό μας πλαίσιο, εκτός από δικαίωμα, αντιμετωπίζονται και ως προϋποθέσεις και μοχλός της Ανάπτυξης. Δεν είναι μόνο η ανάπτυξη που στηρίζει το κράτος πρόνοιας, είναι και αυτό που γεννά την ανάπτυξη.Η έμφαση πάντως δεν μπορεί να δίνεται μόνο στον δωρεάν χαρακτήρα τους, αλλά και στην ποιότητά τους. Οφείλουμε να διασφαλίσουμε μια Δημόσια υγεία που θα προλαμβάνει τους κινδύνους από ασθένειες και προστατεύει προληπτικά τον πληθυσμό.

Προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου

Ο σκληρός ιδεολογικός πυρήνας που εισηγείται το κείμενο θέσεων του Ινστιτούτου Τσίπρα αυτοτοποθετείται «στα αριστερά του κέντρου», ξεκαθαρίζοντας ότι πλέον ο πλούτος δεν παράγεται, αλλά αναδιανέμεται με πολιτικές προσόδων μέσω κληρονομιών, πελατειακών σχέσεων και μονοπωλιακής εξουσίας. «Αυτό το παρασιτικό καθεστώς καλείται να αποδιαρθρώσει η Κυβερνώσα Αριστερά της Νέας Εποχής», τονίζει το κείμενο και συνεχίζει με μεγαλύτερη σαφήνεια:

«Η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων. Οι τρεις αυτές δυνάμεις που δεν τοποθετούνται ασφαλώς στο πολιτικό Κέντρο, αλλά στα αριστερά του, καλούνται να ασκήσουν αριστερές πολιτικές αναδιανομής και ενίσχυσης των μη ευνοημένων και των μεσαίων στρωμάτων στα κέντρα και όχι στο περιθώριο των κοινωνιών».

Μάλιστα, φροντίζει προκαταβολικά να δώσει απαντήσεις σε ενδεχόμενη πολιτική κριτική, αναφέροντας ότι «ορισμένοι το αποκαλούν αυτό διαχείριση, εμείς το ονομάζουμε επαναστατική αλλαγή».

Τα 3+1 «έψιλον»

Κλείνοντας το εκτενές πολιτικό ιδεολογικό κείμενο του Ινστιτούτου Τσίπρα που αποτελεί προπομπό του πολιτικού κόμματος του πρώην πρωθυπουργού γίνεται αναφορά στις αξίες που θα το οδηγούν σταθερά «στην εθνική μας πορεία», οι οποίες μάλιστα συνοψίζονται σε 3+1 λέξεις που ξεκινούν από το γράμμα «έψιλον».

Όπως αναφέρει το κείμενο, «(στοχεύουμε) να στη φτώχεια και στον αυταρχισμό. Να μετακινηθούμε συνολικά σε έναν νέο «τόπο», αυτόν της ΕΙΡΗΝΗΣ, της ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ και της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Δεσμευόμαστε ότι αυτά τα τρία «έψιλον» θα οδηγούν σταθερά την εθνική μας πορεία. Για να το κάνουμε αυτό όμως, χρειαζόμαστε ένα τέταρτο έψιλον: την ΕΛΠΙΔΑ. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως συλλογική δυνατότητα. Ως πεποίθηση ότι η ζωή μπορεί να γίνει πιο ασφαλής, πιο δίκαιη, πιο αξιοπρεπής».

«Η ελπίδα δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ευθύνη» καταλήγει το ιδεολογικό μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα.

Ολόκληρο το κείμενο θέσεων είναι διαθέσιμο εδώ

Διαβάστε επίσης