Θα μιλήσει κάποιος πολιτικός αρχηγός για την γενιά των σημερινών 20άρηδων;
Η γενιά που δεν θυμάται τα Μνημόνια και μπορεί να κρίνει τις επόμενες εκλογές είναι ο άγνωστος Χ της κάλπης
Snapshot
- Οι σημερινοί 20άρηδες δεν έχουν άμεση προσωπική εμπειρία από την κρίση και τα Μνημόνια, αλλά ζουν τις συνέπειες που άφησαν οι προηγούμενες γενιές.
- Αυτή η γενιά αναζητά οικονομική ανεξαρτησία, αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή στέγαση και δυνατότητα δημιουργίας οικογένειας χωρίς οικονομικό βάρος.
- Οι 20άρηδες δεν ενδιαφέρονται για πολιτικές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος, αλλά θέλουν ένα σαφές σχέδιο για το μέλλον τους.
- Το πολιτικό σύστημα καλείται να προσφέρει λύσεις που θα επιτρέψουν στη νέα γενιά να ζήσει χωρίς να πληρώνει τα βάρη που δεν δημιούργησε.
- Η ψήφος των νέων αυτών πολιτών μπορεί να είναι καθοριστική στις επόμενες εκλογές, καθώς ζητούν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τη ζωή τους.
Οι 20άρηδες δεν έζησαν τα capital controls, τις περικοπές και τη χρεοκοπία. Έζησαν όμως την Ελλάδα που τους άφησαν πίσω οι προηγούμενοι... Και τώρα ζητούν κάτι πολύ απλό: Να μην πληρώσουν και τον επόμενο λογαριασμό.
Υπάρχει μια γενιά ψηφοφόρων που μπορεί να αποδειχθεί ο μεγάλος άγνωστος της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Οι σημερινοί 20άρηδες.
Μια γενιά που δεν θυμάται – τουλάχιστον με την πολιτική και οικονομική επίγνωση ενός ενήλικα – τι πραγματικά συνέβη στην Ελλάδα από το 2009 και μετά.
Δεν θυμάται τις ουρές στα ΑΤΜ και την αγωνία των capital controls. Δεν θυμάται τις περικοπές μισθών και συντάξεων, την εσωτερική υποτίμηση, την εκτόξευση της ανεργίας, τα λουκέτα, την υπερφορολόγηση και την οικονομική ασφυξία εκατομμυρίων οικογενειών.
Δεν έζησαν την κρίση ως εργαζόμενοι. Δεν είχαν δάνεια. Δεν είχα σπίτι. Δεν είχαν παιδιά. Δεν είχαν τον εφιάλτη να πληρώσουν ΕΝΦΙΑ, ΔΕΗ, εφορία και τράπεζες.
Τα έζησαν βέβαια οι γονείς τους.
Και αυτή η λεπτομέρεια είναι πολιτικά τεράστια.
Γιατί δεν μπορείς να ζητάς από έναν 20άρη να ψηφίσει με βάση μια τραυματική εμπειρία που δεν έζησε ο ίδιος.
Μπορεί να την άκουσε από τους γονείς του. Μπορεί να είδε την οικογένειά του να δυσκολεύεται. Μπορεί να μεγάλωσε μέσα στην ανασφάλεια. Αλλά δεν έχει τις ίδιες πολιτικές μνήμες με εκείνον που το 2015 έτρεχε στο ΑΤΜ για να σηκώσει 60 ευρώ.
Για τον σημερινό 20άρη, η πολιτική αντιπαράθεση «Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ και ποιος μας έφερε μέχρι εδώ» κινδυνεύει να ακούγεται σαν συζήτηση μιας άλλης εποχής.
Και ίσως πράγματι να είναι.
Γιατί ο νέος άνθρωπος του 2026 έχει διαφορετικές αγωνίες.
Θέλει δουλειά με αξιοπρεπή μισθό. Θέλει να μπορεί να νοικιάσει σπίτι χωρίς να διαθέτει το μισό εισόδημά του. Θέλει να μπορεί να κάνει οικογένεια χωρίς να θεωρείται οικονομική αυτοκτονία. Θέλει να αποκτήσει αυτοκίνητο χωρίς να χρεωθεί μέχρι τον λαιμό. Θέλει να ξέρει ότι αν δουλεύει, θα μπορεί και να ζει.
Και πάνω απ' όλα θέλει να φύγει από τη ζωή με μια αίσθηση ελευθερίας.
Όχι να γεννηθεί και να του πουν:
«Αυτά είναι τα χρέη που κληρονόμησες. Αυτές είναι οι υποχρεώσεις που δημιούργησαν οι προηγούμενοι. Καλή τύχη».
Το ψυχρό και κυνικό «καλό κουράγιο Έλληνες» του Όλι Ρεν δεν ταιριάζει στη νεολαία μας. Δεν αξίζει.
Γιατί, τελικά, ποια ευθύνη έχει ο 20άρης για τα λάθη που έγιναν πριν γεννηθεί;
Δεν πήρε τα δάνεια. Δεν ψήφισε τις κυβερνήσεις της κρίσης. Δεν αποφάσισε τη δημοσιονομική εκτροπή. Δεν δημιούργησε τα ελλείμματα. Δεν υπέγραψε Μνημόνια. Δεν προκάλεσε την κατάρρευση της οικονομίας.
Κι όμως, σήμερα καλείται να ζήσει μέσα στις συνέπειές τους.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πρόκληση για το πολιτικό σύστημα.
Δεν αρκεί να θυμίζει στους νέους τι έκανε ο ένας και τι έκανε ο άλλος πριν από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια.
Οι 20άρηδες δεν θέλουν πολιτικό rewind. Θέλουν restart.
Θέλουν να ακούσουν ένα σχέδιο που θα τους επιτρέψει να αποκτήσουν οικονομική αυτοτέλεια. Να εργαστούν, να αποταμιεύσουν, να δημιουργήσουν, να κάνουν οικογένεια και να αποκτήσουν σπίτι.
Θέλουν να ξέρουν ότι η Ελλάδα δεν θα τους ζητήσει να περάσουν ολόκληρη τη ζωή τους πληρώνοντας λογαριασμούς, φόρους, ενοίκια και χρέη που δεν δημιούργησαν.
Αυτό το εκλογικό κοινό δεν είναι απλώς μεγάλο.
Είναι δυνητικά καθοριστικό.
Και όποιος πιστεύει ότι θα το κερδίσει τρομάζοντάς το με το φάντασμα του 2015, ίσως κάνει ένα τεράστιο λάθος.
Γιατί η νέα γενιά δεν κοιτάζει πίσω.
Κοιτάζει μπροστά.
Και στην κάλπη δεν θα ρωτήσει απαραίτητα ποιος έφταιξε για τα Μνημόνια.
Θα ρωτήσει κάτι πολύ πιο σκληρό:
«Εσείς τι θα κάνετε για τη δική μου ζωή;»
Εκεί θα κριθούν όλα.
