Αφιέρωμα: Οι 8 απαράβατοι κανόνες του στυλ στο γραφείο (Gordon Gekko ζεις, εσύ μας οδηγείς!)

Από το 1987 που βγήκε στη μεγάλη οθόνη ο άντρας/επιχειρηματίας-υπερπρότυπο των '80s, Gordon Gekko, στην ταινία "Wall Street", μέχρι σήμερα, πολλά έχουν αλλάξει (στο sequel δε του "Wall Street" ο ίδιος ο Gordon Gekko -Michael Douglas- βγαίνοντας μόλις από τη φυλακή που είχε μπει για χρόνια, σταυροκοπιέται για το πως έχουν ανηλεώς χοντρύνει οι κανόνες του "παιχνιδιού" της οικονομίας και του τζογαρίσματος κεφαλαίων). Αλλαγές στις μπίζνες, στους "νόμους" των επιτοκίων και των ομολόγων, στα κριτήρια των year-end bonus των golden boys, στις (ανισόρροπες) ισορροπίες της παγκόσμιας οικονομίας, στην εξουθενωμένη και ποδοπατημένη χρηματοπιστωτική πραγματικότητα, στο πως ντιλάρονται τα blue chips, μέχρι ακόμα και στο πως δομούνται και στελεχώνονται οι corporate μεγαλοεταιρίες της "Νέας Τάξης Πραγμάτων". Αυτής που κρέμεται από τα @ρχιδι@ των Οίκων Αξιολόγησης και του ΔΝΤ.

Όμως, ενώ όλα αυτά αλλάζουν σχεδόν με την ταχύτητα που ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρά μας (εξυπηρετώντας "πελάτες" που αυξάνονται με την ταχύτητα που μαθαίνει ένα μωρό την... προπαίδεια), κάποια (λιγοστά) πράγματα μένουν αλώβητα, αμαγάριστα, ανέγγιχτα και αξεπέραστα, όσον αφορά τον business χώρο. Κι ένα από αυτά είναι το αψεγάδιαστο στυλ του γραφείου.

Μπορεί τα παντελόνια ελαφρώς να στένεψαν, μπορεί οι γραβάτες ελαφρώς να μπήκαν στο πλύσιμο (!) και να εκμοντερνίστηκαν, μπορεί κάποια ταμπού χρώματα του παρελθόντος (πχ, το ροζ στο πουκάμισο) να πήραν "έγκριση" και να ενσωματώθηκαν στις option της "στολής γραφείου", αλλά, κατά βάση, όλα τα υπόλοιπα της απόλυτης κοστουμαρισμένης εμφάνισης ή απλά εξελίχτηκαν, ή έμειναν όπως τα άφησε ο Gordon Gekko πριν μπει φυλακή το 1987, κρατώντας εκείνο το κινητό του τηλέφωνο-παντόφλα (το πρώτο Motorola)!

Παρακάτω, ακολουθούν 8 κανόνες που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνά ο άντρας ο οποίος κάθε πρωί ψάχνει να σετάρει γραβάτα-κοστούμι-μανικετόκουμπο-ζώνη-παπούτσι (αν το κάνεις πρωινιάτικα και τρέχεις, καλύτερα σετάριζε τη "στολή" από το προηγούμενο βράδυ, κι όχι με την ψυχή στο στόμα).

1. Ποια "casual Friday";

Ευτυχώς που δεν ήμαστε στο εξωτερικό, γιατί μια casual Friday σε σοβαρή εταιρία επί ελληνικού εδάφους, θα σήμαινε το τέλος της λογικής. Flip-flops, χαβανέζικα πουκάμισα, ιστιοπλοικά outfit με το τσουβάλι (μιας και για τους περισσότερους "corporate" εκτός γραφείου, το μόλις-έδεσα-το-σκάφος-και-βγαίνω-τσάρκα-στη-Χώρα στυλ, θεωρείται το -μόνο- ορθό casual), κλπ. Για έναν ο οποίος τις υπόλοιπες 4 εργάσιμες ντύνεται στην τρίχα, το να καταφεύγει την τελευταία εργάσιμη σε στυλιστικές αλχημείες, απλά και μόνο επειδή είναι "Χύμα Παρασκευή", αυτό αμαυρώνει και σαμποτάρει την προσπάθεια, το προσεγμένο στυλιζάρισμα των προηγούμενων ημερών. Στην πραγματικότητα, κάτι τέτοιο όντως λέγεται "αυτοσαμποτάρισμα Νο1". Αν υπάρχει (άτυπα ή τυπικά) casual Friday στο γραφείο σου, κράτα τις αποστάσεις από οτιδήποτε την Παρασκευή θα σε κάνει να δημιουργήσεις σε συναδέλφους που δεν γνωρίζεις από άλλους ορόφους την εντύπωση/απορία αν "εσύ δεν είσαι αυτός που τις άλλες μέρες ντύνεται πολύ ωραία και φοράει εκείνες τις πολύ δυνατές γραβάτες με την αγκράφα;". Fail δηλαδή στα κεκτημένα σου.

2. Η καβάτζα σώζει καριέρες

Οι γυναίκες μέσα στις "τσάντες του Sport Billy" που κουβαλάνε, κρύβουν το λιγότερο μια ολόκληρη αλλαξιά, "γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί, που μπορεί να βρεθείς, που μπορεί να ξημερωθείς" (όπου, βάλε-βγάλε πραμάτεια, διόλου απίθανο να δεις να βγάζουν κάποια στιγμή από την τεράστια Balenciaga τσάντα τους και κάνα φουλ ανσάμπλ βραδινής τουαλέτας, με τακούνες, τσαντάκι, να μπαίνουν στο καθοδόν WC casual και να βγαίνουν Rosie Huntington-Whiteley -δες την εδώ σε πιο ημίγυμνες πόζες!). Οι άντρες -και δη, οι άντρες που κυκλοφορούν ολημερίς με στολή/κοστούμι λόγω εργασιακού dress code-, δυστυχώς δεν έχουν αυτό το προνόμιο. Χαρτοφύλακας στην καλύτερη που χωράει μετά βίας 2-3 φακέλους, τσάντα γυμναστηρίου με κάνα δυο εξτραδάκια ρούχα και κάνα σώβρακο στην χειρότερη, στο πορτ-παγκάζ. Το να βάλεις πουκάμισο στο πορτ-παγκάζ, το οποίο θα το φορέσεις στη συνέχεια για να πας σε after-office drinks, ας πούμε, είναι σαν να σε καλούν σε beach bar κι εσύ να τραβιέσαι εκεί με παπιγιόν. Τόσο παράταιρα. Καταρχήν, η τσαλάκα δεν υπήρξε ποτέ φίλη του κοστουμάτου. Δεν λέω ότι μέσα στη μέρα δεν θα τσαλακώθείς, αλλά το να σκάσεις κάπου δήθεν ανανεωμένος και φρεσκαρισμένος με άλλο πουκάμισο, του οποίου το ύφασμα θα είναι σαν επιδερμίδα σκύλου Σαρπέι, αυτό λέγεται "αυτοσαμποτάρισμα Νο2". Αν έχεις χώρο στο γραφείο -και δεν εννοώ το τελευταίο συρτάρι της συρταριέρας σου, αλλά μια μικρή ντουλαπίτσα-, έχε πάντα εκεί, αχρείαστα να 'ναι, σαν "ξεχασμένα", 2 πεντακάθαρα λευκά -πασπαρτού- πουκάμισα και ένα navy-blue μπλέιζερ. Όπως έλεγε και η διαφήμιση πίσω στα '80s, "Coca-Cola, πάει μ' όλα". Το ίδιο ισχύει και για τα προαναφαφερθέντα καβατζορούχα. Γιατί, όπως και οι γυναίκες, κι εσύ "ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να βρεθείς, που μπορεί να ξημερωθείς". Μία τους και μία μας..!

3. Όχι πλύνε-βάλε

Να έχεις ένα πράγμα κατά νου: απαγορεύεται η κατάχρηση των παντελονιών khakis. Είναι πιο άνετα, πιο αεράτα, πιο καζουαλάτα, και ναι, τα ταιριάζεις με μπλέιζερ όταν χρειάζεται, αλλά δεν είναι ωραίο πράγμα να σου κολλήσουν την ταμπέλα του "Άγγλου αποικιοκράτη στην Bangalore", κάτι που επικινδύνως σε απειλεί αν έχεις τα khakis βάλε-βγάλε. Πιθανώς να είναι το χαρακτηριστικό σου για τις (άτυπες ή τυπικές) casual Fridays. Ας μείνει όμως μέχρι εκεί. Το Σάββατο πάει για πλύσιμο, την άλλη Παρασκευή πάλι, αγαπημένο μου, υπεράνετο khakis...

4. Όπως ο διάλος το λιβάνι

Υπάρχουν κρεμάστρες, υπάρχουν καλόγεροι για να στηρίξουν τις κρεμάστρες, υπάρχουν εκεί και σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες, ή αν δεν υπάρχουν, τραβήξου και αγόρασε εσύ και φέρε στο χώρο εργασία σου, αν είναι να εξυπηρετηθείς. Που θα εξυπηρετηθείς και με το παραπάνω. Και που θα γλιτώσεις τις τσαλάκες, το πατσαβούριασμα και εν τέλει την "κωλοπανίαση" του σακακιού σου, αν το βάζεις πίσω από την καρέκλα σου, στην πλάτη της και μετά εσύ πέφτεις με όλο το βάρος σου πάνω του, καθώς κάνεις πίσω. Υπάρχει ένα ρητό και -ξέρω- είναι σκληρό και σου αλλάζει την κοσμοθεωρία, αλλά μάθε το και κάνε τo εναλλακτικό mantra σου: "Το μόνο πράγμα που ανήκει στην πλάτη της καρέκλας του γραφείου σου, είναι η ίδια της η πλάτη και τίποτα άλλο". Το σακάκι πάνω σε κρεμάστρα, συνεννοηθήκαμε, νομίζω.

5. Who's the boss?

Αν το αφεντικό/προιστάμενος ντύνεται στην τρίχα και εσύ έχεις στενή οπτική και εργασιακή επαφή μαζί του, ντύσου στη μισή τρίχα. Αν φοράει πουκάμισα με μεγάλες ρίγες, εσύ φόρα με μικρά καρό. Αν φοράει γραβάτα με διπλό κόμπο, εσύ βάλε την "ρέγκα" με αγκράφα. Αν φοράει ποσέτ, εσύ μην διανοηθείς να βάλεις. Αν φοράει brogues παπούτσια, εσύ σκαπουλάρησέ την φορώντας κλασικό ιταλιάνικο δετό παπούτσι, τύπου Dolce & Gabbana. Γιατί όλο αυτό το "στρίβειν δια του αρραβώνος" με το αφεντικό/προιστάμενό σου; Γιατί, για άλλη μια φορά, ο κανόνας έρχεται να στοιχειώσει την αχαλίνωτη -στυλιστική- φαντασία: "Ποτέ μην ντύνεσαι ίδια με ή καλύτερα από το αφεντικό/προιστάμενό σου, εκτός κι αν περιμένεις σύντομα να πάρεις τη δουλειά του".

6. Για να πάει καλά η εβδομάδα

Ένα μήλο την ημέρα, το γιατρό τον κάνει πέρα, όπως επίσης και, η καλή η μέρα από το πρωί φαίνεται. Αυτό που δεν γνωρίζεις προφανώς -για να μείνουμε στο διδακτικό κλίμα των πατροπαράδοτων ρήσεων-, είναι ότι "τίποτα καλύτερο για το ξεκίνημα μιας εβδομάδας, από ένα καλό γυάλισμα των παπουτσιών σου". Ενδεχομένως κι από μια προαγωγή!

7. Το λευκό κολάρο

Όταν ξεκίνησε να προβάλλεται η ταινία "Wall Street" στους κεντρικούς κινηματογράφους του Μανχάταν, πίσω στο 1987, οι σπινταρισμένοι χρηματιστές της Wall Street (οι οποίοι χρησιμοποιούσαν μέχρι και τις "βρώμικες" συναλλαγές ως υποκατάστατο της "καλής φίλης" τους, κόκας), άφηναν νωρίς το απόγευμα το Financial District, στοιβάζονταν μέσα στο μετρό και ανηφόριζαν μέχρι το Midtown για να μπουκάρουν εγκαίρως σε μια από τις κινηματογραφικές αίθουσες της Times Square για την απογευματινή παράσταση. Θα έβλεπαν το είδωλό τους (Gordon Gekko) να παραδίδει μαθήματα απληστίας, παράνομων συναλλαγών και φυσικά ανυπέρβλητου στυλ. Την επόμενη, ακόμη κι αυτοί που επέμεναν να αντιστέκονται, φόρεσαν το κολαριστό "banker's shirt", μπήκαν στο μετρό για το νότιο Μανχάταν, ενώ μέσα στο βαγόνι ξαφνικά τα λευκά κολάρα είχαν αβγατίσει. Ήταν και επίσημα πια η στυλιστική επιβεβαίωση ότι ήσουν "μέρος του χρηματοοικονομικού συστήματος", κάτι σαν πάσο σε μια πριβέ πραγματικότητα, όπου σημασία έχουν μόνο τα λεφτά. Κοίτα την κεντρική φωτογραφία του Gordon Gekko: το "λεηλατικό" look στα καλύτερά του. Χαλαρωμένη μεταξωτή γραβάτα, ριγέ τιράντες, wet-look-μαλλί (μεγάλο τότε σουξέ) χτενισμένο προς τα πίσω και το βλέμμα της ατρόμητης κόμπρας, έτοιμη να επιτεθεί. Και φυσικά το πουκάμισο-passport για το θαυμαστό κόσμο των χρηματιστών. Η αλήθεια είναι ότι το πουκάμισο αυτό, με το λευκό γιακά, που κοντράρει με το υπόλοιπο χρώμα και σχέδιο του πουκαμίσου, δεν ήταν γέννημα-θρέμμα του Lower-Manhattan και της Wall Street, αλλά προυπήρχε από τις Εδουαρδιανές εποχές. Η ιστορία έδειξε ότι το πακέτο "χρωματιστό πουκάμισο-λευκός γιακάς" σάρωσε με τη δημοφιλία του κατά την περίοδο που ο Ronald Reagan άφηνε τα γουέστερν και περνούσε το Λευκό Οίκο, περίοδο όπου, επίσης, οι πιο αδίστακτοι και πλεονέκτες επιχειρηματίες το υιοθετούσανε ως "πολεμική στολή" για τις πιο ανηλεείς και προσοδοφόρες εξαγορές, οι οποίες, στο τέλος της ημέρας, τίναζαν την τεστοστερόνη τους στα ουράνια. Το πουκάμισο με το λευκό κολάρο συνεχίζει -παγκοσμίως- να φοριέται και σήμερα, είναι must-have κομμάτι μιας ενήλικης αντρικής γκαρνταρόμπας, έχει ξεφύγει από το στενό "χρηματιστηριακής χροιάς" στυλιστικό πλαίσιο, σετάρεται με τον ίδιο τρόπο που το φορούσε ο Gordon Gekko ακόμη, ενώ την ίδια στιγμή, οι "ύποπτες εξαγορές" -παγκοσμίως- συνεχίζουν ακάθεκτες στην χρηματιστηριακή πραγματικότητα. Άρα, από το 1987 ως σήμερα, σαν να μην πέρασε μια μέρα...

8. Περί τιράντας

Εκτεθειμένες τιράντες (δηλαδή, κουμπωμένες σε ραμμένα κουμπιά από την έξω πλευρά του παντελονιού): όχι, ποτέ με την καμία. Τελεία και παύλα.

- Λευτέρης Κεφαλάς

Κάντε κλικ στο παρακάτω video και απολαύστε ένα διαχρονικό best-of "άπληστων" ατακών του Gordon Gekko από την ταινία "Wall Street", οι οποίες συνεχίζουν ακάθεκτες την επιδραστική τους πορεία στην ανθρωπότητα: