Το μεγαλείο του ποδοσφαίρου σε δυο κλαμένα μάτια και σε ένα σχολικό λεωφορείο

Ο διαιτητής σφυρίζει τη λήξη του αγώνα και ο Βοζίνια ξεσπά σε κλάματα. Ο τερματοφύλακας του Πράσινου Ακρωτηρίου έχει καταφέρει κάτι που μέχρι πριν 90 (και κάτι) λεπτά, έμοιαζε ακατόρθωτο. Η Εθνική ομάδα της χώρας του, περνά αλώβητη από την Πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία, στο μεταξύ τους παιχνίδι για το Μουντιάλ 2026.

Ο ίδιος έπαιξε καταλυτικό ρόλο για το ισόπαλο αποτέλεσμα, καθώς κατάφερε να προστατεύσει την εστία του, αποκρούοντας επτά επιθέσεις των Ισπανών και στέφθηκε πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα για αυτή του τη συμβολή.

Πίσω από τα δυο κλαμένα του μάτια, όπως θα εξηγήσει σε δηλώσεις του αργότερα, κρυβόταν η ιστορία της οικογένειάς του. Οι παππούδες του με τους οποίους μεγάλωσε, αλλά δεν μπόρεσαν να δουν την εμφάνισή του γιατί έχουν πεθάνει, αλλά και η μητέρα του, η οποία δεν κατάφερε να βρίσκεται στο γήπεδο, γιατί δεν είχε βίζα.

«Δεν καταφέραμε να εξασφαλίσουμε εγκαίρως τα χρήματα που απαιτούνταν», είπε ο Βοζίνια για τη μητέρα του, καθώς τον περασμένο Ιανουάριο η κυβέρνηση Τραμπ πρόσθεσε το Πράσινο Ακρωτήρι στη λίστα των χωρών στις οποίες οι πολίτες θα έπρεπε να καταβάλλουν έξτρα 15.000 δολάρια, προκειμένου να εξασφαλίσουν βίζα για τις ΗΠΑ.

Το Πράσινο Ακρωτήρι, όμως, δεν είναι η μόνη χώρα που αγωνίζεται για πρώτη φορά σε τελική φάση Μουντιάλ, κόντρα στα προγνωστικά. Την πρόκρισή του έχει εξασφαλίσει και το Κουρασάο, το οποίο, με 150.000 πληθυσμό, είναι πλέον η μικρότερη χώρα που έχει συμμετάσχει ποτέ σε Παγκόσμιο Κύπελλο.

Οι παίκτες της Εθνικής Κουρασάο, φεύγοντας από τη χώρα τους για να μεταβούν στις ΗΠΑ, πήγαν στο αεροδρόμιο με ένα σχολικό λεωφορείο. Όχι με τα μεγάλα, πολυτελή, άνετα και με κλιματισμό λεωφορεία που συνήθως μετακινούνται οι μεγάλες ομάδες ποδοσφαίρου. Αλλά με ένα μπλε, σχολικό λεωφορείο, χωρίς παράθυρα, χωρίς κλιματισμό και σίγουρα χωρίς καμία άνεση.

Οι δύο αυτές ιστορίες έφτασαν στην τελική φάση του φετινού Μουντιάλ, για να μας υπενθυμίσουν ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο καλοπληρωμένοι με εκατομμύρια παίκτες και ότι ο δρόμος για τη δόξα δεν είναι πάντα στρωμένος με ροδοπέταλα.

Όσο καλές κι αν είναι οι προδιαγραφές των γηπέδων στα οποία διεξάγονται οι αγώνες του Μουντιάλ 2026, οι εικόνες αυτές, θύμισαν κάτι από το ποδόσφαιρο στις φαβέλες. Από αυτό που τα παιδιά όλης της γειτονιάς ενώνονται στην αλάνα και παίζουν νυχθημερόν και από το οποίο -συχνά- έχουν βγει οι καλύτεροι παίκτες του κόσμου.

Θύμισαν κάτι από το ποδόσφαιρο που σε γειτονιές με αυξημένη εγκληματικότητα, μπορεί να αποτελέσει διέξοδο για παιδιά που αν δεν το είχαν στην καθημερινότητά τους, ο δρόμος τους μπορεί να τα είχε οδηγήσει σε άλλα, δύσκολα και επικίνδυνα μονοπάτια.

Θύμισαν ότι το ποδόσφαιρο, όπως και ο αθλητισμός εν γένει, είναι εδώ για να ενώνει, γιατί και με την πρόκριση του Κουρασάο και με την ισοπαλία του Πράσινου Ακρωτηρίου με το φαβορί Ισπανία, οι απανταχού φίλαθλοι χάρηκαν για τα επιτεύγματα των «Δαυίδ», ακόμα και αν δεν κατάγονται από τις χώρες αυτές.

Αυτές είναι οι ιστορίες που θύμισαν ότι τα «παραμύθια» στο λαϊκότερο άθλημα όλων των εποχών, είναι ακόμα πιθανά. Και αυτό είναι το μεγαλείο του ποδοσφαίρου. Καλό, αγωνιστικό Μουντιάλ, με πολλές εκπλήξεις από τα «αουτσάιντερ» της διοργάνωσης.

Διαβάστε επίσης