Η προσωπική μαρτυρία της πρέσβεως του Ισραήλ Γιανάι για την 7η Οκτωβρίου: «Επιδιώκουμε την ειρήνη»
Το μήνυμα ότι «θα εξακολουθούμε πάντα να επιδιώκουμε την ειρήνη», έστειλε η Ισραηλινή πρέσβης Πνινάτ Γιανάι στον χαιρετισμό που απηύθυνε κατά την τελετή μνήμης των θυματων της 7ης Οκτωβρίου
Snapshot
- Ισραηλινή πρέσβης Πνινάτ Γιανάι τόνισε ότι το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να προστατεύει τους πολίτες του και επιδιώκει την ειρήνη βασισμένη στην ασφάλεια και την ισχύ.
- Περιέγραψε την προσωπική της εμπειρία την 7η Οκτωβρίου, όταν βρισκόταν κοντά στις επιτιθέμενες περιοχές και προσπάθησε να προστατεύσει την κόρη της από τις εικόνες βίας.
- Υπογράμμισε την ανησυχία για την άνοδο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη και τόνισε ότι η ελευθερία του λόγου δεν πρέπει να καλύπτει τη διάδοση μίσους.
- Αναφέρθηκε στη στήριξη της Ελλάδας, ειδικά στην απόφαση για φωταγώγηση της Βουλής με την ισραηλινή σημαία μετά τις επιθέσεις, και ευχαρίστησε για τη δημοκρατική ευθύνη απέναντι στην τρομοκρατία.
- Επισήμανε ότι το Ισραήλ εφαρμόζει το διεθνές δίκαιο στις επιχειρήσεις του στη Γάζα, λαμβάνοντας μέτρα προστασίας των αμάχων μέσω ανθρωπιστικών διαδρόμων και προειδοποιήσεων.
Με την προσωπική μαρτυρία της από το πρωί της 7ης Οκτωβρίου, όταν βρισκόταν με τη μικρή της κόρη στο νότιο Ισραήλ, κοντά στις περιοχές που δέχθηκαν επίθεση, άνοιξε την ομιλία της η πρεσβευτής του Ισραήλ στην Ελλάδα, Πνινάτ Γιανάι, στην τελετή μνήμης των θυμάτων.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης στην Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, στην αίθουσα Cotsen Hall, επί της οδού Αναπήρων Πολέμου 9, στο Κολωνάκι.
Όπως περιέγραψε, όταν ήχησε ο συναγερμός και άρχισαν να φτάνουν οι πρώτες ειδήσεις, προσπάθησε να κρατήσει την κόρη της μακριά από τις εικόνες της τηλεόρασης. Της ζήτησε να πάει στο υπνοδωμάτιο και της ζωγράφισε ένα κουνελάκι, μια χελώνα και ένα αρκουδάκι για να τα χρωματίσει.
«Εκείνο το πρωί, βρισκόμουν σε ένα ταξίδι με τη μικρή μου κόρη στο νότιο Ισραήλ, όχι μακριά από τα μέρη όπου διαπράχθηκε η σφαγή. Μας φιλοξενούσαν σε μια βίλα, όταν ξαφνικά ακούσαμε τον συναγερμό. Καθόμουν στο καθιστικό και παρακολουθούσα τηλεόραση. Καθώς οι φρικτές ειδήσεις συνέχιζαν να φτάνουν, προσπαθούσα να προστατεύσω την κόρη μου από τις εικόνες στην οθόνη. Της ζήτησα να πάει στο υπνοδωμάτιο και να φτιάξει κάτι δημιουργικό. Της ζωγράφισα ένα κουνελάκι και της ζήτησα να χρωματίσει κάθε αυτί με διαφορετικό χρώμα. Ύστερα ζωγράφισα μια χελώνα και ένα αρκουδάκι. Οτιδήποτε θα την κρατούσε στον αθώο κόσμο της παιδικής ηλικίας. Μέσα σε εκείνο το δωμάτιο υπήρχαν ζωγραφιές γεμάτες χρώματα. Στην οθόνη της τηλεόρασης, όμως, στο καθιστικό, υπήρχε μόνο ένα χρώμα. Το κόκκινο. Το κόκκινο του αίματος» εκμηστηρεύτηκε.
Σε αυτό το πλαίσιο, η Πνινάτ Γιανάι τόνισε το δικαίωμα του Ισραήλ να προστατεύει τους πολίτες του και τη θέση ότι η ειρήνη πρέπει να στηρίζεται στην ασφάλεια.
«Το Ισραήλ δεν ζητά ειδικά δικαιώματα. Ζητά το ίδιο δικαίωμα που έχει κάθε χώρα. Το δικαίωμα να προστατεύει τον λαό του», τόνισε.
Ξεχωριστή αναφορά έκανε στη γέννηση της Δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα.
«Εδώ, στην Ελλάδα, γεννήθηκε η δημοκρατία. Ο Σόλων κατανοούσε ότι η ελευθερία χρειάζεται νόμους και όρια. Δύο αιώνες αργότερα, ο Σωκράτης μάς δίδαξε να αμφισβητούμε τις πράξεις μας και να αναλογιζόμαστε τι είναι σωστό και τι λάθος. Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ηθική ευθύνη», επισήμανε. .
Επίσης, αναφέρθηκε και στη διαδρομή της ως δικηγόρου και υπερασπίστριας ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όπως είπε, είχε εκπροσωπήσει δεκάδες Παλαιστινίους από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, διεκδικώντας πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη, εργασιακά δικαιώματα και δικαστική προστασία.
Υποστήριξε ότι στις εικόνες της επίθεσης είδε, πέραν των μελών της Χαμάς, και αμάχους από τη Γάζα να συμμετέχουν σε εγκληματικές πράξεις. Περιγράφοντας τον προσωπικό της κλονισμό, είπε ότι ήταν σαν να παρακολουθούσε δύο διαφορετικές οθόνες: στη μία τις επιθέσεις και στην άλλη τους ανθρώπους που είχε υπερασπιστεί και τους αγώνες που είχε δώσει για τα δικαιώματά τους.
«Τα έκανα όλα αυτά επειδή πιστεύω βαθιά ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής ή εθνικότητας», σημείωσε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Τασούλα για την απόφαση να φωταγωγηθεί η Βουλή με την ισραηλινή σημαία λίγες ημέρες μετά την επίθεση, όταν εκείνος ήταν πρόεδρος του Κοινοβουλίου.
Χαρακτήρισε την πρωτοβουλία «πράξη ηθικής διαύγειας» και ευχαρίστησε τον σημερινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό για τη στήριξή τους.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε, επίσης, στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη για την κριτική που άσκησε για την διαδήλωση που σημειώθηκε έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.
«Την περασμένη εβδομάδα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ελλάδας, Παύλος Μαρινάκης, άσκησε έντονη κριτική στην απόφαση να πραγματοποιηθεί διαδήλωση έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, την ημέρα του εθνικού μας πένθους. Τον ευχαριστώ για αυτά τα σημαντικά λόγια. Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατίας. Η ελευθερία, όμως, συνοδεύεται από ευθύνη. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε στο μίσος να κυριαρχήσει στους δρόμους μας».
Παράλληλα, η Ισραηλινή πρέσβης εξέφρασε ανησυχία για την άνοδο του αντισημιτισμού στην Ευρώπη, υπογραμμίζοντας ότι η ελευθερία του λόγου δεν μπορεί να αποτελεί κάλυψη για τη διάδοση μίσους.
Για τις επιχειρήσεις στη Γάζα, υποστήριξε ότι το Ισραήλ ενεργεί με προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και λαμβάνει μέτρα για την προστασία των αμάχων. Αναφέρθηκε σε ανθρωπιστικούς διαδρόμους, στη διευκόλυνση παράδοσης βοήθειας και σε προειδοποιήσεις πριν από επιθέσεις.
Κλείνοντας, συνέδεσε την ιστορική εμπειρία των διωγμών του εβραϊκού λαού με την αποφασιστικότητα του Ισραήλ να υπερασπίζεται το μέλλον του. Δήλωσε ότι η επιδίωξη της ειρήνης παραμένει σταθερή.
«Η πραγματική ειρήνη, όμως, δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην αδυναμία. Πρέπει να στηρίζεται στην ασφάλεια και την ισχύ», τόνισε, προσθέτοντας ότι απαιτούνται ειλικρινείς εταίροι που απορρίπτουν την τρομοκρατία και τη βία.
Στην εκδήλωση παρευρέθησαν, μεταξύ άλλων, ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης, ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης.
Ακολουθεί ο χαιρετισμός της Ισραηλινής πρέσβη
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που αλλάζουν τα πάντα.
Δεν αφορούν μόνο τον αριθμό των ανθρώπων που σκοτώθηκαν, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο μας αλλάζουν, τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.
Η 7η Οκτωβρίου ήταν μια τέτοια στιγμή.
Εκείνο το πρωί, βρισκόμουν σε ένα ταξίδι με τη μικρή μου κόρη στο νότιο Ισραήλ, όχι μακριά από τα μέρη όπου διαπράχθηκε η σφαγή.
Μας φιλοξενούσαν σε μια βίλα, όταν ξαφνικά ακούσαμε τον συναγερμό.
Καθόμουν στο καθιστικό και παρακολουθούσα τηλεόραση.
Καθώς οι φρικτές ειδήσεις συνέχιζαν να φτάνουν, προσπαθούσα να προστατεύσω την κόρη μου από τις εικόνες στην οθόνη.
Της ζήτησα να πάει στο υπνοδωμάτιο και να φτιάξει κάτι δημιουργικό.
Της ζωγράφισα ένα κουνελάκι και της ζήτησα να χρωματίσει κάθε αυτί με διαφορετικό χρώμα.
Ύστερα ζωγράφισα μια χελώνα και ένα αρκουδάκι.
Οτιδήποτε θα την κρατούσε στον αθώο κόσμο της παιδικής ηλικίας.
Μέσα σε εκείνο το δωμάτιο υπήρχαν ζωγραφιές γεμάτες χρώματα.
Στην οθόνη της τηλεόρασης, όμως, στο καθιστικό, υπήρχε μόνο ένα χρώμα.
Το κόκκινο.
Το κόκκινο του αίματος.
Οικογένειες δολοφονήθηκαν μέσα στα σπίτια τους.
Παιδιά σκοτώθηκαν μπροστά στα μάτια των γονιών τους.
Γονείς σκοτώθηκαν μπροστά στα μάτια των παιδιών τους.
Ολόκληρες οικογένειες εξοντώθηκαν.
Σπίτια πυρπολήθηκαν.
Παιδιά πυροβολήθηκαν.
Νεαρές κοπέλες και γυναίκες, αιμόφυρτες, μεταφέρθηκαν με τζιπ με προορισμό τη Γάζα.
Άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και βρέφη απήχθησαν, ενώ ακόμη ήταν τραυματισμένοι.
Και όλα αυτά τα φρικτά εγκλήματα καταγράφονταν με κάμερες GoPro στερεωμένες στα κεφάλια των τρομοκρατών και μεταδίδονταν στο διαδίκτυο σε πραγματικό χρόνο.
Ολόκληρες κοινότητες μετατράπηκαν σε σκηνές ανείπωτης βίας και αιματοχυσίας.
Η 7η Οκτωβρίου δεν ήταν απλώς μια φρικτή τρομοκρατική επίθεση.
Ήταν το αποτέλεσμα μιας ιδεολογίας που διακηρύσσει ανοιχτά ότι επιδιώκει την καταστροφή του Κράτους του Ισραήλ.
Η διαφορά ανάμεσα σε όσα έκαναν οι τρομοκράτες και σε όσα ήθελαν να κάνουν δεν ήταν οι προθέσεις τους.
Ήταν αποκλειστικά η έλλειψη ικανότητας να τα πραγματοποιήσουν.
Και σας θέτω το εξής ερώτημα:
Τι θα έκανε οποιαδήποτε χώρα που εκπροσωπείται σε αυτή την αίθουσα, εάν χιλιάδες τρομοκράτες περνούσαν τα σύνορά της, δολοφονούσαν τους πολίτες της και απήγαν τα παιδιά της;
Το Ισραήλ δεν ζητά ειδικά δικαιώματα.
Ζητά το ίδιο δικαίωμα που έχει κάθε χώρα.
Το δικαίωμα να προστατεύει τον λαό του.
Αγαπητοί φίλοι,
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι προσωπικό.
Για πολλά χρόνια, εργάστηκα ως δικηγόρος και υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εκπροσώπησα δεκάδες Παλαιστινίους από τη Γάζα και την Ιουδαία και Σαμάρεια.
Αγωνίστηκα για να έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη στα καλύτερα νοσοκομεία του Ισραήλ.
Αγωνίστηκα εναντίον εργοδοτών που δεν τους παρείχαν τα δικαιώματα που δικαιούνταν βάσει του νόμου.
Τους εκπροσώπησα στα ισραηλινά δικαστήρια, ακόμη και σε ποινικές υποθέσεις, και αγωνίστηκα για την προστασία των νόμιμων δικαιωμάτων τους.
Τα έκανα όλα αυτά επειδή πιστεύω βαθιά ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φυλής ή εθνικότητας.
Και τότε ήρθε η 7η Οκτωβρίου.
Καθώς παρακολουθούσα στην τηλεόραση τις φρικτές εικόνες —τις δολοφονίες, τη βία και τις απαγωγές, είδα κάτι ακόμη που με συγκλόνισε βαθιά.
Δεν ήταν μόνο οι τρομοκράτες της Χαμάς που εισέβαλαν στις ισραηλινές κοινότητες.
Είδα επίσης αμάχους από τη Γάζα να εισέρχονται στα κιμπούτς και να συμμετέχουν σε αυτές τις φρικτές εγκληματικές πράξεις.
Ορισμένοι γνώριζαν τις γειτονιές και τις οικογένειες, επειδή είχαν εργαστεί για αυτές, είχαν γίνει δεκτοί στα σπίτια τους και είχαν κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.
Εκείνη τη στιγμή, ήταν σαν να εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια μου δύο διαφορετικές εικόνες.
Στην πρώτη οθόνη έβλεπα τη σφαγή, τα θύματα και την ανείπωτη αγριότητα.
Στη δεύτερη έβλεπα ολόκληρη την επαγγελματική μου ζωή.
Όλους τους ανθρώπους που είχα εκπροσωπήσει.
Όλους τους αγώνες που είχα δώσει για τα δικαιώματά τους.
Όλες τις πόρτες που είχα ανοίξει για αυτούς.
Όλα όσα είχαμε κάνει εγώ και οι συνεργάτες μου, επειδή πιστεύαμε στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Και καθώς παρακολουθούσα αυτές τις δύο εικόνες, συνέχιζα να αναρωτιέμαι:
Από πού προήλθε όλο αυτό το μίσος;
Από πού;
Ένα από τα πιο οδυνηρά πράγματα μετά την 7η Οκτωβρίου ήταν το πόσο γρήγορα άρχισε να χάνεται η ηθική διαύγεια των πρώτων ημερών.
Προτού καν προλάβουμε να θάψουμε τους νεκρούς μας, κάποιοι προσπαθούσαν ήδη να δικαιολογήσουν αυτά τα εγκλήματα.
Καμία πολιτική διαφωνία δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη δολοφονία παιδιών, τον βιασμό γυναικών ή την απαγωγή αθώων ανθρώπων.
Και γι’ αυτό θέλω σήμερα να ευχαριστήσω την Ελλάδα.
Μόλις λίγες ημέρες μετά τη σφαγή, ο Κωνσταντίνος Τασούλας, τότε Πρόεδρος της Βουλής και σήμερα Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, αποφάσισε να φωταγωγηθεί η Βουλή των Ελλήνων με την ισραηλινή σημαία.
Ήταν κάτι περισσότερο από μια φιλική χειρονομία.
Ήταν μια πράξη ηθικής διαύγειας.
Εκ μέρους του Κράτους του Ισραήλ, ευχαριστώ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό για τη στήριξή τους.
Κυρίες και κύριοι,
Η άνοδος του αντισημιτισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη πρέπει να μας ανησυχεί όλους.
Το μίσος αρχίζει με λόγια που το καθιστούν αποδεκτό και με τη σιωπή που του επιτρέπει να εξαπλωθεί.
Όταν κάποιος ανάβει ένα σπίρτο, δεν μπορεί να γνωρίζει πόσο μίσος υπάρχει ήδη στην καρδιά του ανθρώπου που στέκεται απέναντί του.
Η ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει ελευθερία διάδοσης του μίσους.
Και η άρνηση του δικαιώματος του εβραϊκού λαού να έχει το δικό του κράτος δεν πρέπει ποτέ να γίνεται τρόπος συγκάλυψης του αντισημιτισμού.
Εδώ, στην Ελλάδα, γεννήθηκε η δημοκρατία.
Ο Σόλων κατανοούσε ότι η ελευθερία χρειάζεται νόμους και όρια.
Δύο αιώνες αργότερα, ο Σωκράτης μάς δίδαξε να αμφισβητούμε τις πράξεις μας και να αναλογιζόμαστε τι είναι σωστό και τι λάθος.
Η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς ηθική ευθύνη.
Την περασμένη εβδομάδα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος της Ελλάδας, Παύλος Μαρινάκης, άσκησε έντονη κριτική στην απόφαση να πραγματοποιηθεί διαδήλωση έξω από την Πρεσβεία του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, την ημέρα του εθνικού μας πένθους.
Τον ευχαριστώ για αυτά τα σημαντικά λόγια.
Το δικαίωμα στη διαμαρτυρία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της δημοκρατίας.
Η ελευθερία, όμως, συνοδεύεται από ευθύνη.
Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε στο μίσος να κυριαρχήσει στους δρόμους μας.
Αξιότιμοι προσκεκλημένοι,
Τρία χρόνια μετά την 7η Οκτωβρίου, πρέπει να θυμόμαστε όχι μόνο εκείνους που χάσαμε, αλλά και τα διδάγματα εκείνης της ημέρας.
Ο εβραϊκός λαός γνωρίζει πολύ καλά το φοβερό τίμημα της αδυναμίας να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Ακόμη και εδώ στην Ελλάδα, στη Θεσσαλονίκη, αυτή η ιστορία βρίσκεται οδυνηρά κοντά μας.
Το Κράτος του Ισραήλ αποτελεί την ιστορική απάντησή μας σε αυτή την αδυναμία.
Ύστερα από δύο χιλιάδες χρόνια εξορίας και διωγμών, επιστρέψαμε στην πατρίδα μας ως ελεύθερος λαός, ικανός να προστατεύσει ο ίδιος το μέλλον του.
Σήμερα, τιμούμε τη μνήμη όσων δολοφονήθηκαν και όσων έπεσαν υπερασπιζόμενοι την πατρίδα μας.
Όμως, μαζί με τον πόνο μας, στεκόμαστε με υπερηφάνεια.
Υπερηφάνεια για έναν λαό που ανασηκώθηκε, ξανά και ξανά, μέσα από την καταστροφή.
Έναν λαό που συνεχίζει να οικοδομεί, να καινοτομεί, να δημιουργεί και να προσφέρει στον κόσμο πολύ περισσότερα από όσα θα περίμενε κανείς με βάση το μέγεθός του.
Το Ισραήλ είναι μια στρατιωτική δύναμη και ισχυρό στον τομέα της ασφάλειας.
Το Ισραήλ είναι υπερδύναμη στον στρατιωτικό τομέα και στον τομέα της ασφάλειας. Η ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του κόσμου.
Η Λωρίδα της Γάζας είναι μια πολύ μικρή περιοχή. Αν έστω και ένα μέρος όσων λέγονται για εμάς ήταν αληθές, θα είχαμε τελειώσει αυτόν τον πόλεμο μέσα σε δύο εβδομάδες, και ασφαλώς όχι με τίμημα τον θάνατο εκατοντάδων στρατιωτών μας.
Ενεργούμε, όμως, με αυστηρή προσήλωση στο διεθνές δίκαιο, θέτοντας σε κίνδυνο τους ίδιους μας τους στρατιώτες στο πεδίο, προκειμένου να αποτρέψουμε την πρόκληση βλάβης σε αμάχους.
Οι στρατιώτες μας δημιουργούν ανθρωπιστικούς διαδρόμους, ώστε να βοηθήσουν τους αμάχους να μετακινηθούν σε ασφαλέστερες περιοχές, διευκολύνουν την παράδοση τροφίμων και ανθρωπιστικής βοήθειας και εκδίδουν προειδοποιήσεις πριν από τις επιθέσεις, δίνοντας στους αμάχους χρόνο να απομακρυνθούν.
Λαμβάνουμε αυτά τα μέτρα επειδή η προστασία της ζωής των αμάχων έχει σημασία για εμάς, ακόμη και εν μέσω πολέμου.
Και όποιος σας λέει το αντίθετο, απλώς δεν σας λέει την αλήθεια.
Διαθέτουμε τη δύναμη, το θάρρος και την αποφασιστικότητα να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.
Δεν θα αφήσουμε ποτέ ξανά το μέλλον μας στα χέρια άλλων.
Θα συνεχίσουμε να ζούμε ως ένας ελεύθερος, υπερήφανος και ισχυρός λαός στην πατρίδα μας.
Και όμως, θα εξακολουθούμε πάντα να επιδιώκουμε την ειρήνη.
Η πραγματική ειρήνη, όμως, δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην αδυναμία.
Πρέπει να στηρίζεται στην ασφάλεια και την ισχύ.
Και να οικοδομείται μαζί με αληθινούς και ειλικρινείς εταίρους, που πιστεύουν πραγματικά στην ειρήνη, απορρίπτουν την τρομοκρατία και τη βία και συμμερίζονται την επιθυμία μας για ένα καλύτερο μέλλον, για μια ζωή γεμάτη ελπίδα και αξιοπρέπεια για τα παιδιά μας και τα παιδιά τους.
Είθε η μνήμη όλων όσων χάσαμε να είναι αιώνια ευλογία.
