Πεντικιούρ και ζεστό φαγητό: Η επιστροφή του Abraham Lincoln στην ξηρά μετά από 9 μήνες
Mετά από 286 ημέρες στη θάλασσα, πολλοί ναύτες από το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln επιλέγουν τα «απλά πράγματα» όπως κάλτσες, αξιοπρεπές φαγητό και λίγη...περιποίηση.
Snapshot
- Το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincolnστρεψε στηνηρά μετά από 286 ημέρες στη θάλασσα, με το πλήρωμα να αναζητά απλά πράγματα όπως καλή φροντίδα και φαγητό.
- Αναφέρθηκαν προβλήματα στις συνθήκες διαβίωσης και την ψυχική υγεία των ναυτών, με κάποιες αναφορές να κάνουν λόγο για απόπειρες αυτοκτονίας, ενώ ο καπετάνιος υποστήριξε ότι οι αναφορές ήταν υπερβολικές.
- Η άφιξη του πληρώματος στην Πατάγια αναμένεται να προσφέρει οικονομική ανάσα στην πόλη, που έχει πληγεί από κάμψη του τουρισμού και την περίοδο των βροχών.
- Οι ναύτες έχουν περιορισμούς στην επίσκεψη σε συγκεκριμένες περιοχές της πόλης, όπως το Soi 6, ενώ η Walking Street παραμένει προσβάσιμη και προσφέρει εκπτώσεις σε μέλη του στρατού.
- Η παρουσία του αμερικανικού στρατού στην Πατάγια έχει ιστορικά επηρεάσει την ανάπτυξη της τοπικής βιομηχανίας του σεξοτουρισμού και της σύγχρονης τουριστικής υποδομής.
Το πρωί της Πέμπτης (3/9) στο κομμωτήριο Colour Nail στην Πατάγια δεν υπήρχε ούτε μια καρέκλα κενή καθώς οι ναύτες του USS Abraham Lincoln - άνδρες και γυναίκες - έσπευσαν για πεντικιούρ για να χαλαρώσουν μετά από μια εξαντλητική αποστολή. Περισσότεροι ναύτες περιμένουν έξω τη σειρά τους και η Arisa Suekkanya, εργαζόμενη στο κομμωτήριο, λέει ότι είναι «ενθουσιασμένη» που ο αμερικανικός στρατός επέλεξε την Ταϊλάνδη ως το πρώτο λιμάνι μετά από 286 ημέρες στη θάλασσα, ένα ρεκόρ αδιάλειπτης παραμονής.
Το αεροπλανοφόρο επιστρέφει στις ΗΠΑ, μετά από αναφορές για επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και κακή ψυχική υγεία επί του πλοίου , ενώ αναφέρθηκαν ακόμη και απόπειρες αυτοκτονίας, οι οποίες έχουν γίνει πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο και έχουν προκαλέσει κριτική για τον πόλεμο του Ντόναλντ Τραμπ εναντίον του Ιράν. Ο καπετάνιος του πλοίου παραδέχτηκε την έλλειψη φρέσκων φρούτων και λαχανικών, πρόσθεσε όμως ότι οι αναφορές για τις συνθήκες διαβίωσης ήταν σε μεγάλο βαθμό υπερβολικές.
Ο Άνταμ (δεν ειναι το πραγματικό του όνομα), λέει ότι οι συνθήκες διαβίωσης είναι σαν να «είσαι κολλημένος στην κρεβατοκάμαρά σου με όλη σου την οικογένεια», αλλά το να χτίσεις σχέσεις με τους συναδέλφους σου στο πλήρωμα και να «βρεις τους ανθρώπους σου» έκανε τις δυσκολίες να αξίζουν τον κόπο. Η εφημερίδα Guardian επέλεξε να αλλάξει τα ονόματα των ναυτικών με τους οποίους μίλησε, επειδή δεν επιτρέπεται να μιλήσουν στα μέσα ενημέρωσης για τις συνθήκες επί του πλοίου.
Το φαγητό όπως είπε ήταν πολύ κακό. «Παραλίγο να πνιγώ με αυτό πολλές φορές» είπε, καθώς περιέγραψε την κατανάλωση σχεδόν «άψητου βοδινού κρέατος». Σύμφωνα με τον Άνταμ, η πτώση του βιοτικού επιπέδου οφειλόταν στις συνθήκες μάχης που επιβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Epic Fury και όχι στην άνευ προηγουμένου διάρκεια της ανάπτυξης. Ο «Ντέιν» λέει ότι «ένα βάρος έφυγε από τους ώμους μου» όταν πάτησε ξανά στην στεριά μετά την πρώτη του αποστολή. Ο «Λέστερ» παραδέχτηκε ότι ήταν «δύσκολο, αλλά είχαμε δουλειά να κάνουμε». Είπε ότι το προηγούμενο βράδυ «έφαγα όσο ήθελα. Εγώ και το ταϊλανδέζικο φαγητό μπορεί να γίνουμε οι καλύτεροι φίλοι μετά από αυτό».
Ένας άλλος στρατιωτικός, ο οποίος δεν έδωσε το όνομά του, υπαινίχθηκε το τίμημα που είχε η μακρά ανάπτυξη: «Κάποιοι προσαρμόζονται σε αυτό, αλλά όχι όλοι». Ο «Τιμ» βρισκόταν στο κατάστημα Vans στο εμπορικό κέντρο την Πέμπτη. «Είναι τα απλά πράγματα που μου έλειψαν όπως οι καινούργιες κάλτσες» είπε, κρατώντας το ζευγάρι που επρόκειτο να αγοράσει.
Ένα άλλο μέλος πληρώματος ο «Ντέιβιντ», αγόρασε στη σύζυγό του ένα λούτρινο κουκλάκι. Λέει ότι ήταν η τέταρτη αποστολή του και συμφωνεί ότι ήταν αρκετά μεγάλο το χρονικό διάστημα της παραμονής στη θάλασσα. Για τον «Άνταμ» οι τελευταίοι μήνες τον έχουν κάνει ακόμη πιο ευγνώμονα για την πρώτη του νύχτα στην ξηρά, καθώς παραγγέλνει δύο μπέργκερ και σχεδιάζει να παραγγείλει ένα κοστούμι που θα του ταιριάζει και να εξερευνήσει την ανατολική ακτή της Ταϊλάνδης.
Πολλές τοπικές επιχειρήσεις έχουν τοποθετήσει πινακίδες που καλωσορίζουν τους Αμερικανούς επισκέπτες, προσφέροντας κίνητρα όπως η διαφήμιση της Tito Fashion «ειδικά για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, έτοιμο σε 24 ώρες», ενώ το ταϊλανδέζικο εστιατόριο Imm-Oon Na προσέφερε έκπτωση 10% σε όποιον επιδεικνύει έγκυρη στρατιωτική ταυτότητα. Αλλά και η έλξη των γνωστών αμερικανικών εμπορικών σημάτων αποδείχθηκε ακαταμάχητη. Στο εμπορικό κέντρο, εταιρείες όπως η Nike, η Victoria's Secret και η Starbucks ανέφεραν απότομη αύξηση των πωλήσεων.
Η πόλη ελπίζει ότι το πλήρωμα του Lincoln θα της προσφέρει οικονομική ανάσα. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει προκαλέσει κάμψη στον τουρισμό στην Ταϊλάνδη , και η περίοδος των βροχών έχει επίσης επιδεινώσει την κατάσταση. Ο δήμαρχος της Πατάγια, Ποραμέτ Νγκαμπίτετ, λέει ότι εάν κάθε Αμερικανός ξοδεύει 100-150 δολάρια την ημέρα, η επίσκεψη θα μπορούσε να αποφέρει περίπου 3 εκατομμύρια δολάρια στην πόλη.
Ωστόσο, δεν μπορούν όλες οι επιχειρήσεις να αξιοποιήσουν πλήρως τους 5.000 ναυτικούς, οι οποίοι δεν έχουν καταφέρει να ξοδέψουν χρήματα για σχεδόν 10 μήνες. Η Έμμα Μούντι, η οποία διατηρεί ένα περίπτερο με δώρα σε μια νυχτερινή αγορά, λέει ότι έχει πουλήσει μόνο ένα σουβενίρ με μαγνήτη ψυγείου σε έναν ναύτη, αλλά ελπίζει ότι θα υπάρξουν περισσότερα.
Το πλήρωμα έχει επίσης ενημερωθεί να μην πηγαίνει στα μπαρ κατά μήκος της Soi 6 μετά τη δύση του ηλίου, μια από τις πιο διαβόητες περιοχές της περιοχής με τα κόκκινα φανάρια της πόλης, όπου οι κοπέλες των μπαρ παρατάσσονται στον δρόμο και περιστασιακά μπορούν να τις δει κανείς να προσελκύουν σωματικά άνδρες τουρίστες.Ωστόσο, η κεντρική λεωφόρος - γνωστή ως Walking Street - δεν είναι απαγορευμένη. Είναι γεμάτη με κλαμπ και go go μπαρ με κορίτσια που χορεύουν pole dancing. Είναι σε μεγάλο βαθμό προστατευμένα από την εξωτερική θέα του δρόμου και των περαστικών.
Η Wittaya Phoobantad, η οποία εργάζεται στο Poker Bar στην παραλία, περίπου 10 λεπτά με τα πόδια από το Soi 6, λέει: «Μπορείτε να δείτε [ναύτες] να περπατούν τριγύρω, αλλά επειδή το Soi 6 είναι απαγορευμένο, οι περισσότεροι από αυτούς δεν μπαίνουν μέσα, απλώς πηγαίνουν κατευθείαν στην Walking Street». Στην Walking Street έχει τοποθετηθεί μια τεράστια φωτεινή πινακίδα στην είσοδό της που αναφέρει: «Η πόλη της Πατάγια είναι στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσει το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln και το προσωπικό του». Χώροι όπως το Sapphire Club προσέφεραν έκπτωση 10% στα μέλη των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ.
Η Pattana Prasomsup, η οποία εργάζεται στο M's Mojito, λέει ότι τα 10 άτομα που επισκέφτηκαν το μπαρ την Τετάρτη το βράδυ πρόσφεραν οικονομική ανάσα, αλλά σημείωσε ότι φάνηκαν αρκετά επιφυλακτικοί όσον αφορά την αλληλεπίδραση με τις κοπέλες του μπαρ.
Η Πατάγια είναι εξοικειωμένη με τον αμερικανικό στρατό, ο οποίος, σύμφωνα με τους ειδικούς, ήταν η κυρίαρχη επιρροή στη δημιουργία της βιομηχανίας του σεξοτουρισμού - και της σύγχρονης πόλης που αναπτύχθηκε γύρω από αυτόν. Το κάποτε ήσυχο ψαροχώρι μεταμορφώθηκε δραστικά μέσα σε 15 χρόνια, αφότου έγινε επίσημος προορισμός αναψυχής για τους Αμερικανούς στρατιώτες κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, προκαλώντας άνθηση σε ξενοδοχεία, κέντρα μασάζ και μπαρ, όπου η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και η πληρωμή για γυναικεία συντροφιά έγιναν ο κανόνας.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στον κλάδο του σεξουαλικού τουρισμού δεν είναι ντόπιοι, αλλά έχουν μεταναστεύσει οι ίδιοι στην Πατάγια, συνήθως από την Ισάν - την φτωχότερη και λιγότερο οικονομικά ανεπτυγμένη περιοχή της Ταϊλάνδης στα βορειοανατολικά - καθώς και από το γειτονικό Λάος και τη Μιανμάρ ή και πιο μακριά.
Πίσω στο εμπορικό κέντρο, η Puangbubpha Duangsri,η οποία εργάζεται στην American Eagle, αναφέρει ότι εκτός σεζόν συνήθως έβγαζαν 70.000 ταϊλανδέζικα μπατ την ημέρα (περίπου 2.000 δολάρια), αλλά την Τετάρτη, μετά την άφιξη των ναυτικών, έβγαλαν πάνω από 5.700 δολάρια Μέχρι το μεσημέρι της Πέμπτης είχαν ήδη βγάλει περίπου 2.850 δολάρια..«Μπορούν να μείνουν μια εβδομάδα επιπλέον;» λέει.
