Κανένας θάνατος δεν έφερε τον άνθρωπο μας πίσω…

Ένα παιδί 20 χρονών δολοφονήθηκε από τον πατέρα του κολλητού του, επειδή το παλικάρι σκοτώθηκε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο 20χρονος… Και με αυτόν τον τρόπο ο πατέρας-δολοφόνος θεωρεί ότι απέδωσε δικαιοσύνη. Τώρα στην Κρήτη που έγινε το πρώτο και το δεύτερο περιστατικό φοβούνται – για μια ακόμα φορά- για δημιουργία βεντέτας. Αντιλαμβάνομαι τον πόνο των γονιών. Και του ενός παιδιού και του άλλου. Αντιλαμβάνομαι όμως και την ανοησία της λέξης και της έννοιας βεντέτα.

Από το απλό: Κανένας θάνατος δεν έφερε ποτέ και δεν θα φέρει τον άνθρωπο σου πίσω. Ακόμα και του χειρότερου δολοφόνου. Πόσο μάλλον δε ενός παιδιού που από μια στραβοτιμονιά, σκότωσε τον φίλο του… Δεν ξέρω πώς νιώθει τώρα ο πατέρας-δολοφόνος. Αν νιώθει πιο ήσυχος… Ανακουφισμένος. Ή η γυναίκα του, που όπως φαίνεται «όπλισε» το χέρι του άντρα της. Κι όπως ο δικός τους γιος δεν θα έρθει πίσω επειδή σκότωσαν το 20χρονο παλικάρι, έτσι και ο 20χρονος δεν θα αναστηθεί, αν σκοτωθεί κάποιος άλλος… Δυστυχώς ο θάνατος είναι δρόμος χωρίς επιστροφή. Κι επειδή σε αυτή την χώρα και ειδικά στην Κρήτη, οι γυναίκες, οι μανάδες έχουν τεράστια επιρροή σε αυτούς που παίρνουν τα όπλα και στη μνήμη του παιδιού τους, παίρνουν τη ζωή ενός άλλου παιδιού, οφείλουν να βάλουν ένα τέλος σε όλο αυτό. Πώς; Μεγαλώνοντας τα παιδιά τους χωρίς καν- αν είναι δυνατόν- να τους πουν ποτέ τη λέξη «βεντέτα».

Αυτό θα είναι μια καλή αρχή. Μαζί με γυναίκα/μάνα σειρά έχει η Πολιτεία. Αυτή που έκανε ότι δεν έβλεπε και δεν άκουγε σε ένα έγκλημα που φώναζε καιρό τώρα και από μακριά… Κανονικά θα έπρεπε κάποιοι να έχουν παραιτηθεί ήδη. Στην Ιαπωνία θα είχαν κάνει και χαρακίρι. Εδώ είναι απλά Τετάρτη… Με δυο παιδιά στο χώμα. Και δυο οικογένειες στα μαύρα.

Διαβάστε επίσης