Το παράλληλο σύμπαν της ΔΕΘ
Παλιά ήταν τα «μπαλκόνια». Τώρα είναι (και) η ΔΕΘ. Κάθεσαι και ακούς τους πολιτκούς αρχηγούς και νομίζεις ότι ζεις στην Ελβετία. Βγαίνεις να πας σούπερ μάρκετ και… προσγειώνεσαι απότομα στην Ελλάδα.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι είτε εσύ, είτε αυτοί που κυβερνούν, δεν είναι στη χώρα. Ναι, σε αυτή τη χώρα που στις 10, το πολύ στις 12 του μήνα, εύχεσαι να είχες ένα κουμπί να ξυπνήσεις ξανά την 1η του μηνός. Ναι, σε αυτή τη χώρα που αν έχεις παιδιά, πρέπει να κάνεις τρεις δουλειές για να τα στείλεις αγγλικά. Ναι, σε αυτή τη χώρα που ο συνταξιούχος ψάχνει… δουλειά για να μην πεθάνει στην ψάθα. Ναι, σε αυτή τη χώρα που και τα όνειρα κοστίζουν ακριβά. Αλλά όχι σε αυτή τη χώρα που σου υπόσχονται, κάθε χρόνο από τη ΔΕΘ και κάθε τέσσερα χρόνια από τα «μπαλκόνια».
Σε αυτή τη χώρα που μάλλον ζουν αυτοί αλλά εσύ δεν θα ζήσεις ποτέ. Ό,τι κι αν κάνεις. Ειδικά αν είσαι έντιμος. Ή έστω κανονικός άνθρωπος. Από αυτούς που δεν έχουν μπάρμπα στην Κορώνη, δεν ξέρουν καν τι σημαίνει ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν φιλάνε κατουρημένες ποδιές ή δεν λαμογίζουν…
Εσύ που δεν ζεις στο παράλληλο σύμπαν της ΔΕΘ, ούτε ανήκεις σε κάποια «αυλή» και προ και μετά ΔΕΘ, τον ίδιο αγώνα θα κάνεις. Και σήμερα και χθες και αύριο και μεθαύριο θα ξυπνήσεις με το ίδιο άγχος (αν κοιμηθείς). Αυτό της επιβίωσης.
Είσαι ο ένας στους δύο που δεν πήγε διακοπές. Ο ένας στους δύο που δεν μπορείς να πας σούπερ μάρκετ μετά το πρώτο δεκαήμερο. Είσαι αυτός που δεν έχει καν αγοραστική δύναμη. Που δεν βάζει βενζίνη. Που μπορεί να μην έχει πια αμάξι. Κι αυτή την Ελλάδα που σου περιγράφουν, δεν μπορείς καν να την ονειρευτείς. Γιατί αυτή που ζεις είναι εφιάλτης.
