Η Δέσποινα Μοιραράκη για τη σύλληψή της στο Ιράν - «Με απαξίωσαν, έμεινα στο κελί μέχρι τη νύχτα»

Μια προσωπική εμπειρία από το Ιράν μοιράστηκε η Δέσποινα Μοιραράκη, περιγράφοντας στο Mega ένα περιστατικό που, όπως λέει, δεν θα ξεχάσει ποτέ. Αφορμή στάθηκε μια τούφα από τα μαλλιά της που φαινόταν έξω από τη μαντίλα που φορούσε, κάτι που της δημιούργησε σοβαρά προβλήματα με τις αρχές της χώρας.

Η ίδια εξηγεί ότι οι κανόνες που ισχύουν για τις γυναίκες στο Ιράν είναι ιδιαίτερα αυστηροί, καθώς βασίζονται στη θρησκευτική νομοθεσία. «Ο θρησκευτικός νόμος, το Κοράνι, αναφέρει ότι δεν θα πρέπει να είναι σε κοινή θέα η σάρκα της γυναίκας. Γι’ αυτό φοράμε κάλτσες και γι’ αυτό φορούν και γάντια και βασικά το μόνο που επιτρέπεται είναι μόνο μέσα από τη μαντίλα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά».

Λίγο μετά τη λήψη μιας φωτογραφίας εκείνη την ημέρα, η επιχειρηματίας οδηγήθηκε από τις αρχές σε αστυνομικό τμήμα. Η παράβαση θεωρήθηκε σοβαρή, καθώς τα μαλλιά της δεν ήταν πλήρως καλυμμένα.

Η ίδια βρέθηκε αντιμέτωπη ακόμη και με το ενδεχόμενο φυλάκισης, που θα μπορούσε να φτάσει έως και έναν χρόνο. Τελικά όμως η υπόθεση δεν είχε αυτή την εξέλιξη, καθώς μετά από παρεμβάσεις συνεργατών της και τοπικών παραγόντων, περιορίστηκε σε αυστηρή επίπληξη και αφέθηκε ελεύθερη.

«Κάθισα μέχρι το βράδυ στο κελί και αν δεν ήμουν η Μοιραράκη επιχειρηματίας που έκανα εισαγωγές με πολύ μεγάλο τζίρο από το Ιράν, εγώ θα είχα μείνει εκεί».

Το περιστατικό αυτό, όπως λέει, της αποκάλυψε με τον πιο έντονο τρόπο τη θέση που κατέχει η γυναίκα στην ιρανική κοινωνία σήμερα.

«Η θέση της γυναίκας δεν υπάρχει. Είναι αντικείμενο, είναι πράγμα».

Στο Ιράν, οι γυναίκες υποχρεώνονται να φορούν πάντα χιτζάμπ, ενώ για την τήρηση των κανόνων χρησιμοποιούνται ακόμη και κάμερες που εντοπίζουν όσες δεν συμμορφώνονται. Το θεοκρατικό καθεστώς επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα των πολιτών και καθορίζει πολλές πλευρές της κοινωνικής ζωής.

Όπως σημειώνει η επιχειρηματίας, κατά τα χρόνια που ταξίδευε στη χώρα για επαγγελματικούς λόγους, συχνά αντιμετώπιζε δυσπιστία από τους άνδρες εμπόρους με τους οποίους συνεργαζόταν.

«Μιλάμε για 35 χρόνια πριν. Ήμουνα μία νέα κοπέλα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ο Πέρσης έμπορος ότι απέναντί του υπάρχει μία γυναίκα που είναι έμπορος χαλιών. Δεν μου έδιναν σημασία, με απαξίωσαν. Εγώ δεν υπήρχα, δεν ήμουνα ανθρώπινο ον».

Στη χώρα, οι γυναίκες δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους άνδρες σε ζητήματα όπως το διαζύγιο, η κληρονομιά ή η επιμέλεια των παιδιών. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει πολλές από αυτές να εγκαταλείψουν το Ιράν αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής.

Παρά τις δυσκολίες, η σχέση της Δέσποινας Μοιραράκη με το Ιράν παραμένει μακρόχρονη, καθώς η επαγγελματική της δραστηριότητα στα περσικά χειροποίητα χαλιά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη χώρα.