Έβελυν Ασουάντ: «Πάντα με γοήτευε ο κόσμος έξω από την καθημερινότητα»
Λίγους μήνες μετά την κατάκτηση του βραβείου «Μελίνα Μερκούρη», συναντήσαμε την Έβελυν Ασουάντ. Ηθοποιός, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και τραγουδίστρια στο μουσικό σχήμα Pagan, κινείται διαρκώς ανάμεσα στο θέατρο και τη μουσική, έχοντας ως βασική πυξίδα την αναζήτηση. Μια αναζήτηση που δεν αφορά μόνο την τέχνη, αλλά και την ίδια τη ζωή.
Στις «Μεταμορφώσεις», μιλά για τη διαδρομή της, τον κόσμο του εξπρεσιονιστικού θεάτρου, την πίστη ως εργαλείο δημιουργίας, τη σημασία των ριζών, αλλά και την ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου να ξαναβρεί τον χαμένο του πυρήνα.
«Εκεί έγινα πραγματικά ηθοποιός»
Η Έβελυν Ασουάντ θεωρεί ότι η πραγματική της διαμόρφωση ως ηθοποιού ήρθε λίγο αργότερα. Όπως εξηγεί, ο κόσμος του εξπρεσιονιστικού θεάτρου, μέσα από τη συνεργασία της με τον Θεόδωρο Τερζόπουλο και τον Σάββα Στρουμπό, υπήρξε καθοριστικός. «Εκεί έγινα ηθοποιός», λέει χαρακτηριστικά.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Περιγράφει εκείνη την περίοδο ως μια βαθιά μαθητεία, όπου δεν εκπαιδεύτηκε μόνο τεχνικά, αλλά έμαθε να εμπιστεύεται το σώμα, το ένστικτο και τη διαίσθησή της. Για την ίδια, ο ηθοποιός δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αντίθετα, βρίσκεται σε μια αδιάκοπη διαδικασία υπέρβασης του εαυτού του.
Πιστεύει πως κάθε άνθρωπος διαθέτει πολύ περισσότερες δυνατότητες από όσες συνήθως αναγνωρίζει στον εαυτό του και πως η ζωή είναι μια συνεχής προσπάθεια να τις ανακαλύψει.
Η αναζήτηση του άγνωστου
Η Έβελυν Ασουάντ παραδέχεται πως από πολύ μικρή την γοήτευαν όσα βρίσκονται έξω από την καθημερινότητα. Οι πιο ποιητικοί κόσμοι, το άγνωστο, το υπέρλογο, οι περιοχές εκείνες όπου δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις.
Ίσως γι' αυτό και οι επιλογές της, τόσο στο θέατρο όσο και στη μουσική, κινούνται προς έργα που δεν προσφέρουν την εύκολη απάντηση, αλλά ανοίγουν διαρκώς καινούργια ερωτήματα.
Η ίδια εξηγεί πως λειτουργεί με το ένστικτο. Αυτό είναι που την οδηγεί κάθε φορά στην επόμενη καλλιτεχνική της στάση και επιλογή της στη ζωή.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Οι ηρωίδες της και ο «χαμένος πυρήνας»
Παρατηρώντας τη διαδρομή της, διαπιστώνει πως υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής σχεδόν σε όλους τους ρόλους που έχει υπηρετήσει. Είτε πρόκειται για την Άτοσσα, είτε για την Αντιγόνη, είτε για την Κασσάνδρα, όλες αυτές οι γυναίκες αναζητούν κάτι που μοιάζει να έχει χαθεί. Έναν πυρήνα.
Μια βαθύτερη αλήθεια που τις οδηγεί να συγκρουστούν με τον κόσμο, αλλά κυρίως με τον ίδιο τους τον εαυτό. Αυτός ο «χαμένος πυρήνας», όπως λέει, είναι κάτι που αναζητούν όλοι οι άνθρωποι.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά και το σημείο στο οποίο συναντιούνται όλες οι ιστορίες που αφηγείται το θέατρο αλλά και στη μουσική.
Η πίστη ως εργαλείο
Ανάμεσα σε όλα όσα έχει μάθει μέχρι σήμερα, ξεχωρίζει ένα στοιχείο που θεωρεί απαραίτητο. Την πίστη. Ως μια βαθιά εμπιστοσύνη σε αυτό που επιλέγει να κάνει.
«Αν πιστεύεις αυτό που κάνεις, μπορείς να αντέξεις και στις στιγμές που δεν υπάρχει πια υπομονή», λέει. Το ίδιο σημαντικοί, σύμφωνα με την ίδια, είναι και οι μικροί στόχοι. Δεν πιστεύει στις μεγάλες εξαγγελίες. Πιστεύει στη δύναμη των μικρών καθημερινών βημάτων που, τελικά, οδηγούν σε κάτι μεγαλύτερο.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη»
Η πρόσφατη διάκρισή της με το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» - για τον ρόλο της Κασσάνδρας στην «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Θόδωρου Τερζόπουλου - αποτελεί για την ίδια μια πολύ σημαντική στιγμή. Ωστόσο, αποφεύγει να τη δει ως μια ατομική επιτυχία. Όπως εξηγεί, κάθε βραβείο ανήκει εξίσου στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της.
Σκηνοθέτες, συνεργάτες, συναδέλφους και ομάδες με τις οποίες μοιράστηκε τη δημιουργική διαδικασία. Για εκείνη, η αναγνώριση αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν λειτουργεί ως επιβεβαίωση μιας συλλογικής και διαρκούς προσπάθειας.
Οι ρίζες που κουβαλάμε
Με καταγωγή από τη Συρία, τον Πόντο και την Ήπειρο, η Έβελυν Ασουάντ μιλά για τις ρίζες με έναν τρόπο διαφορετικό. Δεν τις αντιμετωπίζει ως κάτι απτό, ούτε ως μια ταυτότητα που μπορεί να περιγραφεί εύκολα.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Είναι, όπως λέει, κάτι που υπάρχει μέσα μας, ακόμη κι όταν δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε. Οι ρίζες, σύμφωνα με την ίδια, μας επηρεάζουν ασυνείδητα συνεχώς. Δεν είναι στατικές. Μεταμορφώνονται μαζί μας.
Οι Pagan και η παράδοση ως κάτι ζωντανό
Αυτή η σχέση με τις ρίζες συνεχίζεται και μέσα από τους Pagan. Το μουσικό σχήμα, στο οποίο συμμετέχει ως τραγουδίστρια, δεν αντιμετωπίζει την παράδοση ως μια αναπαραγωγή του παρελθόντος. Αντίθετα, την προσεγγίζει ως μια ζωντανή διαδικασία.
«Η παράδοση είναι μια εξελιγμένη μορφή στη μουσική», σημειώνει.
Για την ίδια, κάθε γενιά παραλαμβάνει έναν ήχο, τον μετασχηματίζει και τον παραδίδει στην επόμενη. Έτσι γεννιέται κάθε φορά κάτι καινούργιο, χωρίς να χάνεται η σύνδεση με την αρχική πηγή.
«Έχουμε χάσει την ελευθερία μας»
Η κουβέντα οδηγείται στον σύγχρονο άνθρωπο. Η Έβελυν Ασουάντ πιστεύει πως σήμερα περισσότερο από ποτέ υπάρχει ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε τον πυρήνα μας.
Να ξαναθυμηθούμε τις ανθρώπινες αξίες που μας καθορίζουν. «Το μεγαλύτερο πράγμα που έχει χαθεί είναι η ελευθερία μας και δεν το καταλαβαίνουμε», λέει.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Στην ερώτηση των «Μεταμορφώσεων» - σε τι θα μεταμορφωνόταν αν μπορούσε να γίνει κάτι που υπήρχε πριν από τις λέξεις - η απάντησή είναι ένα τραγούδι των Pagan.
Ένα τραγούδι που συνοψίζει τη σχέση της με τη μνήμη, τις ρίζες και τον χρόνο:
«Να 'μουν πέτρα, να κυλώ,
να παρασέρνω τον καιρό να λησμονήσει,
να μετρά τη στιγμή μου που γερνά»
Ίσως γιατί, όπως και η ίδια η πορεία της, η μουσική αυτή δεν αναζητά απαντήσεις. Αναζητά διαρκώς εκείνον τον χαμένο πυρήνα που κάνει τον άνθρωπο να συνεχίζει να ψάχνει.
Διαβάστε επίσης
