Καιροσκοπισμός ή ρεαλισμός; Γιατί διαλύεται ο ΣΥΡΙΖΑ;

Η αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε μαζί με την ίδρυσή του. Μπορεί να ακούγεται αντιφατικό, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ ιδρύθηκε σαν ένας πολιτικός σχηματισμός «ομπρέλα», με βάση τον Συνασπισμό και πολλές συνιστώσες, κόμματα, κομματίδια και σχηματισμούς της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Και από την αρχή, στον ΣΥΡΙΖΑ υπήρχαν αποχωρήσεις, προσχωρήσεις, κάπως σαν μια αέναη πολιτική κίνηση. Πολύ σύντομα μετά την ίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε ο Αλέκος Αλαβάνος, το πρόσωπο που προοριζόταν να τεθεί επικεφαλής. Όμως ο Αλέξης Τσίπρας μεταπήδησε γρήγορα, και εύκολα, από τον Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου ως πρόεδρος στον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Και, όσο κι αν κάποιους τους ξενίζει, η συγκολλητική ουσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Που είχε πέρασμα στα νεανικά κοινά, στους ανένταχτους της Αριστεράς και που σε κάθε τηλεοπτική εμφάνισή του «έσπαγε το γυαλί» και γινόταν οικείος ακόμη και σε ορκισμένους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Η ταχεία άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2015, η περίοδος και οι συνθήκες της μνημονιακής εποχής δεν άφησαν πολλούς να παρατηρήσουν τις μετακινήσεις, τις συνεχείς προσχωρήσεις και τις αποχωρήσεις -πολύ λιγότερες- στελεχών που ένιωθαν ότι οι χαρακτήρες τους δεν είναι συμβατοί με τις αλλαγές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως απογειωνόταν δημοσκοπικά, οι πολίτες εναπέθεταν στον Αλέξη Τσίπρα τις προσδοκίες τους για σκίσιμο των μνημονίων και καλύτερες ημέρες, κατηγορώντας για όλα τα κακώς κείμενα κυρίως το ΠΑΣΟΚ και σε μικρότερο βαθμό τη ΝΔ. Ο κορμός των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά ενοχλήθηκε με τη μη διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου του 2015, ή με την αλλαγή στάσης απέναντι στην Άνγκελα Μέρκελ, με την συμπόρευση με το δεξιό κόμμα του Πάνου Καμμένου, αλλά και με την ανατροπή της απόφασης του δημοψηφίσματος.

Ό,τι κι αν έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, ό,τι κι αν καταμαρτυρούσαν στον ΣΥΡΙΖΑ οι πολιτικοί αντίπαλοί του, ο τότε πρωθυπουργός της «πρώτης φοράς Αριστερά» αντιμετωπιζόταν με αισθήματα πολιτικής λατρείας από τις δεξαμενές των οπαδών του. Μέχρι τη φωτιά στο Μάτι με τους 104 νεκρούς. Αυτό ήταν το σημείο καμπής που άλλαξε την πορεία που έδειχνε πολιτική παντοκρατορία του ΣΥΡΙΖΑ για πολλά πολλά χρόνια, διότι πολλά στελέχη του κόμματος -για παράδειγμα Τζανακόπουλος και Πολάκης- αντιμετώπισαν την εθνική τραγωδία όπως οι Σταλινικοί τα εκατομμύρια των νεκρών από την αγροτική επανάσταση του διαδόχου του Λένιν. Τι είναι... μερικοί νεκροί μπροστά στην κίνηση της ιστορίας, έμοιαζαν να έλεγαν τον Ιούλιο του 2018 πολλά κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στους πολίτες και αυτόν τον κυνισμό το εκλογικό σώμα δεν τον συγχώρεσε.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλαυνε, είχε καταφέρει να επικρατήσει στις εκλογές για την προεδρία της ΝΔ απέναντι σε όλους τους συστημικούς -μεταξύ των οποίων και η αδελφή του Ντόρα- ήταν επίσης νέος, αμόλυντος και δεν είχε σχέση με το παλαιό πολιτικό σύστημα. Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία και η επανεκλογή του το 2023, επέτειναν την αντίληψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τραβάει. Είχαν αποχωρήσει από το 2015 ο Γιάνης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, φτιάχνοντας τα δικά τους κόμματα.

Η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ έφερε σαν επικεφαλής τον Στέφανο Κασσελάκη, αλλά οι ελπίδες των υποστηρικτών του αποδείχθηκαν φρούδες.

Και η ασθένεια της Αριστεράς, που δεν έχει αντιμετωπιστεί μέχρι σήμερα πουθενά στον κόσμο, ξαναχτύπησε. Λόγω Κασσελάκη και αποστασιοποιημένου Τσίπρα έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ ο Τσακαλώτος, η Αχτσιόγλου, ο Χαρίτσης και οι φίλοι τους αλλά ούτε αυτό το εγχείρημα συγκίνησε το εκλογικό σώμα. Ακόμη και ο Φώτης Κουβέλης καλύτερα τα είχε πάει από την Νέα Αριστερά και στο κάτω-κάτω είχε καταφέρει να μπει και στην κυβέρνηση για λίγο -με Σαμαρά και Βενιζέλο- προτού ξαναγυρίσει στο «ασφαλές» λιμάνι ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον σε φάση οριστικής διάλυσης, ή και αυτοδιάλυσης. Ακούγοντας την παρότρυνση Τσίπρα ότι δεν θα δεχθεί στο κόμμα του κανέναν βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τα 2/3 των βουλευτών που έχουν απομείνει στο ακέφαλο κόμμα -μετά την παραίτηση Φάμελλου- ανεξαρτητοποιούνται ή παραιτούνται ή αποστασιοποιούνται και προσπαθούν να αποκαταστήσουν την επικοινωνία με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Κάποιοι βουλευτές δεν παραιτούνται απ' τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι το θεωρούν ανήθικο πολιτικά, αλλά οι περισσότεροι ονειρεύονται και σχεδιάζουν την ένταξή τους στα ψηφοδέλτια της ΕΛ.Α.Σ. Είναι καιροσκόποι όσοι έχουν εγκαταλείψει τον ΣΥΡΙΖΑ, από την Κωνσταντοπούλου και τον Βαρουφάκη μέχρι τους σημερινούς βουλευτές που ανεξαρτητοποιούνται ο ένας μετά τον άλλο, ή μήπως είναι ρεαλιστές;

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει το εκλογικό σώμα στην διάλυση ή την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και πώς θα κινηθούν όσοι σκέπτονται να στηρίξουν με την ψήφο τους κόμματα της Αριστεράς. Θα πάνε στην πλευρά Τσίπρα, όπως φαίνεται ότι επιλέγουν οι περισσότεροι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, θα μείνουν πιστοί στην τρόικα Πολάκη-Παππά-Δούρου (είδατε πώς τα φέρνει η ζωή, το κόμμα που μετονόμασε την Τρόικα των δανειστών σε... θεσμούς να διοικείται «θεσμικά» από τρόικα στελεχών), θα κινηθούν προς το ΠΑΣΟΚ ή Κωνσταντοπούλου ή Βαρουφάκη ή θα τους θεωρήσουν όλους τοξικούς και θα επιλέξουν την αποχή; Ποιος ξέρει τι θα γίνει στο τέλος...

Και μέσα σε όλα αυτά δεν έχει πάψει ποτέ να συζητείται και το ερώτημα για τον Αλέξη Τσίπρα. Θα τα καταφέρει και πάλι να γίνει πρωθυπουργός και θα επανακάμψει σαν τον Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον Λούλα στην Βραζιλία;