Ποια είναι πραγματικά η δουλειά ενός στυλίστα (εκτός από το να σχολιάζει σε τηλεπαράθυρα);

Η αλήθεια είναι ότι, για να μην τους παίρνει όλους παραμάζωμα η μπάλα, υπάρχουν στυλίστες και "στυλίστες". Απλά, εδώ στην Ελλάδα, η δουλειά του στυλίστα είναι ελαφρώς καταχωρημένη μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Για άλλο πράγμα ξεκινάει ένας στυλίστας και άλλο ονειρεύεται όταν "πρωτομπουσουλάει" στο χώρο (δημιουργικότητες που θα γράψουν ιστορία, fashion shows, εμπνεύσεις που θα γυρίσουν τη μόδα τούμπα, φωτογραφίσεις περιοδικών όπου θα έχουν το γενικό πρόσταγμα και στο book τους η ιταλική Vogue θα αναγνωρίσει στο ταλέντο τους τον επόμενο γκουρού του styling και "θα σου δείξω εγώ Nicola Formicetti, που κάνεις θελήματα στη Lady Gaga και νομίζεις ότι έπιασες τον παπά από τα @ρχ**ι@!", κλπ) και τελικά καταλήγει μουντρούχος -πια- και λόγω οικονομικής κρίσης, στενότητος ρευστού, έλλειψης δουλειών και κατηφόρας των περιοδικών (όπου και έβγαζαν κάποτε ένα καλό μηνιάτικο οι περισσότεροι στυλίστες) να κάνει τον παρατρεχάμενο της σταρ και την κινητή γκαρνταρόμπα της.

Για να μην υπάρχει δυσνόηση, αυτό το κάνανε κάποιοι και στις εποχές που υπήρχαν φράγκα και τρώγανε με χρυσά κουτάλια από μηνιάτικο που τους πάσαρε η σταρ. Βέβαια, η σταρ (τηλεπερσόνα, τραγουδιάρα, κοσμικιά, κλπ) έριξε πλέον τα λεφτά της και τις αποδοχές της (διότι ζούμε περίοδο ισχνών αγελάδων και ο τόπος θέλει πρώτα να έχει να φάει και μετά θέαμα), οπότε έριξε με τη συνέχειά της και η ίδια στα τάρταρα την αμοιβή του στυλίστα.

Παρόλα αυτά υπάρχει και ο αντίποδας: εκπληκτικά μυαλά, που ποτέ δεν αποκάλεσαν -κομπάζοντας- τον εαυτό τους "στυλίστα" (μάλλον περισσότερο "συντονιστές μιας εκπληκτικής τελικής εικόνας, με σωστά ρούχα και σωστό στήσιμο") και οι οποίοι κουβαλάνε ένα portfolio δουλειών και φωτογραφίσεων που θα ήταν ενδεχομένως μέχρι και διδακτέα ύλη σε ένα κολλέγιο μόδας του εξωτερικού. Αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί.

Συνοπτικά, υπάρχουν οι τηλεοπτικοί στυλίστες, οι οποίοι μαζεύουν και παρουσιάζουν ρούχα σε πρωινάδικα και δίνουν συμβουλές για στυλ, υπάρχουν οι αυταποκαλούμενοι "στυλίστες" που έχουν ντύσει κάτι κοριτσάκια σε κάτι περιφερειακά καλλιστεία κι από τότε εμφανίζονται σε "κιτρινο-εκπομπές" και σχολιάζουν τι έβαλε η καθεμιά κοκότα στο χτεσινό σουαρέ, με στόμφο και πολύ δηλητήριο, μιας και τις βγάζουν όλες άσχετες με τη μόδα, "λατέρνες" ως προς τα αξεσουάρ, βλαχάρες και μπάζα που δεν ξέρουν να φορέσουν σωστά ένα σκουλαρίκι, κλπ. Αυτοί είναι επικίνδυνοι μέχρι και για τη δημόσια υγεία..! Υπάρχουν οι "αυλικοί", οι (προαναφερόμενοι) στυλίστες μιας σταρ, οι οποίοι υπερασπίζονται με σθένος την ακεραιότητα και τη σημαντικότητα του χεριού που τους ταίζει, λες και είναι αίμα τους και το ίδιο τους το σόι, ενώ -όπως επίσης αναφέρθηκε παραπάνω- υπάρχουν και οι "στυλίστες-fashion editors" οι οποίοι διαβάζουν συνεχώς, ενημερώνονται, κυνηγάνε "μυρωδιές" από επερχόμενες τάσεις, οσμίζονται το μεθεπόμενο trend και το δουλεύουν με πιο custom-made εμπνεύσεις τους και ενδιαφέρονται για την "εκπληκτική τελική εικόνα'. Συνήθως αυτοί προέρχονται από τις χρυσές εποχές των περιοδικών, όπου η δημιουργικότητα είχε πεδίο ανάπτυξης, γιατί υπήρχαν και λεφτά να την υποστηρίξουν. Διότι, παγκοσμίως, η δημιουργικότητα που τσακίζει κόκαλα δεν βγαίνει με τρεις κι εξήντα στο χαρτί (αλλά αυτή είναι μια άλλη -πονεμένη- ιστορία)

Στο διά ταύτα, η δουλειά ενός στυλίστα, τι κάνει, τι δεν κάνει και γιατί ταλανίζει τη ζωή μας: αν ο στυλίστας είναι άσχετος, κάνει ζημιά στη μερίδα του κόσμου που μεταφέρει συμβουλές, είτε αντρικού είτε γυναικείου περιεχομένου. Αν είναι σωστός και διαβασμένος, -ας πούμε ότι- διαμορφώνει το στυλ άλλων ανθρώπων. Μπορεί να δώσει γενικότερες κατευθύνσεις για τη συνολική εικόνα κάποιου, πως να ντυθεί μέχρι πως να χτενιστεί, να στηθεί ή να αποποιηθεί κάτι από το στυλ του, -κανονικά- γνωρίζει ό,τι νέο υπάρχει ως τάση στη σεζόν αλλά και στην επόμενη, συμβουλεύει περί στυλ πάνω σε ιδιαίτερους σωματότυπους, οι οποίοι φυσικά δεν έχουν κατέβει από τις πασαρέλες, αλλά είναι φυσιολογικές σιλουέτες με ατέλειες κι όχι "κρεμάστρες ρούχων", λεει πάντα αλήθειες στον άνθρωπο που μεταφέρει χρηστικές ιδέες και -απαραιτήτως- στο ενδιάμεσο φροντίζει να τονώνει το εγώ του ατόμου που βοηθάει με τις γνώσεις του, διότι σε αυτή τη ζωή όλοι έχουμε ανάγκη από λίγο "κερκίδα" σε αυτά που κάνουμε, ή που λέμε, ή που φοράμε. Στο πολυδιαδεδομένο "είσαι θεά", όταν το ακούς, φτύνε τον κόρφο σου ή φόρα σκόρδα..!

Για την ιστορία, το επάγγελμα του στυλίστα έρχεται -από που αλλού- από το παλιό Χόλιγουντ, ενώ η αλήθεια είναι ότι πλέον, παγκοσμίως, έχει "βρωμίσει" ο τόπος από άτομα που όταν ήταν μικροί/ές έντυναν και ξέντυναν τον Κεν και την Μπάρμπι και μεγαλώνοντας αποφάσισαν να το κάνουν επάγγελμα. Έτσι. Χωρίς έφεση, χωρίς διάβασμα, χωρίς Ιστορία της Τέχνης, χωρίς σπουδή στα υφάσματα, χωρίς εμμονή με τα ξένα περιοδικά μόδας, χωρίς ψωνοσύνη για το εξεζετημένο στυλ την εκλεπτυσμένη εικόνα. Απλά μάλλον επειδή με αυτό παριστάνουν -ίσως- τους σπουδαίους στους γύρω...