Βγαίνουμε σιγά σιγά από το τούνελ;

Μια η χθεσινή είδηση για την αναβάθμιση τόσο της μακροπρόθεσμης πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας (σε CCC), όσο και της βραχυπρόθεσμης (σε C) από SD και μία εκείνη της περασμένης εβδομάδας για την πιθανή επιστροφή της Ιρλανδίας στις αγορές ακόμη κι από φέτος, με έβαλαν σε θετικές σκέψεις (επιτέλους). Ίσως να είναι και ο πανέμορφος καιρός που έχει βάλει για τα καλά πια το καλοκαίρι στις ζωές μας που με κάνει τόσο αισιόδοξο -σε αντίθεση με τον απίστευτα μουντό χειμώνα που "στόλιζε" τις πιο μαύρες ημέρες της νεώτερης ιστορίας μας, τότε που κοντέψαμε ν' αποκτήσουμε τον Φίλιππο Πετσάλνικο για πρωθυπουργό και που καταφέραμε τελικά να χρεωκοπήσουμε (έστω και επιλεκτικά), κάτι που ξορκίζαμε ένα χρόνο πριν.

Απ' την άλλη, ας το δούμε όσο πιο ψυχρά γίνεται, με όσο πιο πεζή λογική. Τόσο καιρό πέφταμε. Και λέγαμε ότι δεν ξέραμε πόσο βαθύ είναι αυτό το πηγάδι στο οποίο βουτήξαμε ξαφνικά. Τώρα, για πρώτη φορά, και αφού εξαντλήσαμε και τα περισσότερα γράμματα της αλφαβήτου, με τα οποία οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης ορίζουν τις μοίρες ολόκληρων λαών, επιτέλους ξαναγυρίσαμε σε κάποιο προηγούμενο status μας (έστω και στο θλιβερό CCC). Δηλαδή ανεβήκαμε ένα σκαλί, ενώ δυόμισι χρόνια τώρα μόνο κατεβαίνουμε. Την ίδια ώρα, η Ιρλανδία, η πρώτη χώρα της ευρωζώνης που μπήκε στην δίνη αυτή, ετοιμάζεται να δοκιμάσει τις δυνάμεις της μόνη της, χωρίς την τρόικα να τής λέει τι να κάνει. Άλλη περίπτωση, η Ιρλανδία, θα μού πείτε, αλλά εγώ επιμένω: Έκαναν και οι "Έλληνες του Βορρά" (ίδιο στυλ μ' εμάς είναι και οι συμπαθείς Ιρλανδοί, όλο διασκέδαση και χαμόγελο) ένα βήμα προς το πιο πάνω σκαλί, όχι προς το πιο κάτω.

Δεν είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να δώσω την σωστή ερμηνεία για όλα αυτά. Ή, μάλλον, είμαι όσο είμαστε όλοι -όσο γίναμε λόγω συνθηκών. Κι αφού έμαθα τι σημαίνει πιστοληπτική αξιολόγηση, αφού έμαθα να την διαχωρίζω σε μακροπρόθεσμη και βραχυπρόθεσμη, αφού ξέρω από spread κι άλλα τέτοια, αφού μπορώ πια να "διαβάσω" ένα χρηματιστηριακό διάγραμμα και να εκτιμήσω πού θα κάνει το επόμενο γκελ του, κρατάω αυτό με το πιο πάνω σκαλί. Είναι η πρώτη θετική είδηση που ακούμε εδώ και τόσο καιρό. Δεν είναι καμμιά σούπερ είδηση από μόνη της, και δεν σημαίνει ότι ο εφιάλτης πέρασε. Είναι όμως ένα σύμβολο. Ένα βελάκι που δείχνει προς τα πάνω. Στο χέρι μας είναι να μην τού ξαναλλάξουμε την κατεύθυνση. Κι αυτό το "στο χέρι μας", δεν είναι μόνο μεταφορικό. Την Κυριακή θα κρατήσουμε στο χέρι το φακελάκι με την μοίρα του τόπου. Ας ψηφίσουμε με αισιοδοξία και ελπίδα, ας ψηφίσουμε για ένα καλύτερο μέλλον. - Παναγιώτης Χριστόπουλος