Το ντέρμπι μιας ζωής

Του Νίκου Συρίγου

Η αιώνια κόντρα του ελληνικού ποδοσφαίρου, του ελληνικού αθλητισμού. Τα 90 λεπτά που κρατάνε... μέρες ολόκληρες, εβδομάδες, μήνες, χρόνια! Όσο διαρκεί η «καζούρα» ανάμεσα σε έναν Ολυμπιακό κι έναν Παναθηναϊκό. Ανάμεσα δηλαδή σε δύο κόσμους.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, τα εκατομμύρια Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών, θα απολαμβάνουν το ίδιο (αν όχι περισσότερο) τις μέρες που προηγούνται ενός τέτοιου αγώνα. Για το μετά εξαρτάται ποιος έχει κερδίσει. Οι ισοπαλίες βγαίνουν έξω από τη σούμα. Δεν προσφέρονται για πλάκα. Πριν όλοι και οι μεν και οι δε είναι «κοκόρια». Έχουν τις καλύτερες ομάδες, τους καλύτερους προπονητές και τον καλύτερο πρόεδρο. Ακόμη κι αν δεν το πιστεύουν ούτε οι μεν, ούτε οι δε θα το πουν, λάθος, θα το φωνάξουν στον απέναντι για να το καταλάβει.

Στη διάρκεια του ματς θα έχουν stand by το κινητό (ανάλογα με την εξέλιξη) είτε για να ξεκινήσουν την καζούρα, είτε για να το... κλείσουν. Μετά το... πάρτι ξεκινά! Αυτό είναι και το μεγαλείο του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ, της κόντρας. Η παρέα. Ο φίλος. Κι όσο δεν ξεχνάμε ότι ο απέναντι δεν είναι εχθρός αλλά αντίπαλος, ότι χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχες εσύ (όπως έλεγε κάποτε ο NIVO), τόσο θα απολαμβάνουμε κάθε δευτερόλεπτο της ιεροτελεστίας που χαρακτηρίζει ένα ντέρμπι. Να γινόμαστε Μπέντο και Στραματσόνι, να στήνουμε ενδεκάδες, να κάνουμε τις αλλαγές. Και μετά πρόεδροι. Στην ομάδα που χάνει βεβαίως-βεβαίως για να διώξεις τους άχρηστους...

Η ομάδα που κερδίζει δεν έχει ανάγκη... προεδρικής παρέμβασης. Άσε που κοστίζει. Είναι καιρός για πριμ;