Τα υδρογονοκίνητα αυτοκίνητα έχουν «ημερομηνία λήξης»;

Του Γιάννη Σκουφή

Τα υδρογονοκίνητα αυτοκίνητα προβάλλονται συχνά ως μία από τις πιθανές λύσεις για τις μετακινήσεις μηδενικών εκπομπών, ωστόσο η τεχνολογία τους συνοδεύεται από μια λιγότερο γνωστή πρόκληση. Οι δεξαμενές αποθήκευσης υδρογόνου έχουν συγκεκριμένο χρονικό όριο χρήσης και μετά από ορισμένα χρόνια πρέπει να αντικαθίστανται για λόγους ασφαλείας.

Οι δεξαμενές αυτές κατασκευάζονται από συνθετικά υλικά ενισχυμένα με ανθρακονήματα και λειτουργούν υπό πιέσεις που φτάνουν τα 700 bar. Παρότι έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν σε εξαιρετικά απαιτητικές συνθήκες, οι συνεχείς πληρώσεις και εκκενώσεις, οι μεταβολές της θερμοκρασίας και η φυσική γήρανση των υλικών επηρεάζουν σταδιακά τη δομή τους.

Για τον λόγο αυτό, οι διεθνείς κανονισμοί θέτουν ανώτατο όριο ζωής που στις περισσότερες περιπτώσεις φτάνει τα 15 χρόνια, ενώ ορισμένοι κατασκευαστές επιτρέπουν χρήση έως και 20 χρόνια. Μετά την παρέλευση αυτού του διαστήματος, η αντικατάσταση είναι υποχρεωτική.

Το κόστος δεν είναι αμελητέο. Κάθε δεξαμενή μπορεί να κοστίζει περίπου 10.000 ευρώ, ενώ αρκετά μοντέλα διαθέτουν δύο ή και τρεις. Μαζί με το κόστος εργασίας, ο λογαριασμός μπορεί να ξεπεράσει τις 30.000 ευρώ, ποσό που συχνά υπερβαίνει την εμπορική αξία ενός παλαιότερου αυτοκινήτου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Toyota Mirai της 1ης γενιάς, το οποίο σήμερα διατίθεται μεταχειρισμένο σε αρκετές αγορές με χαμηλές τιμές. Αν όμως απαιτηθεί αλλαγή δεξαμενών, η δαπάνη μπορεί να είναι πολλαπλάσια της αξίας αγοράς του.

Οι κατασκευαστές ακολουθούν διαφορετικές προσεγγίσεις. Η Toyota ορίζει μέγιστη διάρκεια 15 ετών για το Mirai, ενώ παλαιότερα μοντέλα της Hyundai μπορούσαν να φτάσουν τα 20 χρόνια. Παράλληλα, εταιρείες που εξελίσσουν νέες γενιές συστημάτων υδρογόνου εργάζονται πάνω σε πιο ανθεκτικές δεξαμενές και νέες μεθόδους ελέγχου, ώστε να μειωθεί το κόστος χρήσης στο μέλλον.