Ελληνικός Νόμος για την “Γαλανόλευκη Πατρίδα”... ΤΩΡΑ

Σε δύσκολες και περίεργες καταστάσεις, οι πιο τολμηρές αποφάσεις είναι οι πιο ασφαλείς, άλλως, η απόφαση να αποφευχθεί κάτι επικίνδυνο, σπάνια υλοποιείται πριν το επικίνδυνο γεγονός προχωρήσει τόσο πολύ, ώστε να μην είναι πλέον δυνατό να το αποφύγουμε ή να το αναστρέψουμε...

Ελληνικός Νόμος για την “Γαλανόλευκη Πατρίδα”... ΤΩΡΑ

Η Ελλάδα δικαιούται και υποχρεούται να αποκτήσει τη δική της πραγματική “Πολιτισμική Πατρίδα” από τον Πόντο μέχρι την Ιωνία και σε όλη τη Μεσόγειο, ως η Ελλάδα της παγκόσμιας ιστορίας, της ελληνικής γλώσσας, της φιλοσοφίας, των επιστημών, της ορθοδοξίας, της τέχνης και του αρχαίου πολιτισμού, που ουσιαστικά πάνω του βασιστηκε ο Δυτικός Πολιτισμός… η Ελλάδα δηλαδή, που επί χιλιάδες χρόνια άφησε ανεξίτηλο το αποτυύπωμά της σε ολόκληρη τη Μεσόγειο, τη Μικρά Ασία, τον Εύξεινο Πόντο και άλλες περιοχές, όπως για παράδειγμα τα εδάφη της Ιωνίας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει, πως η Ελλάδα διεκδικεί ξένα εδάφη ή θάλασσες. Δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά έμπρακτα νιαζόμαστε για τα ελληνικά μνημεία, όπου και αν αυτά βρίσκονται.

Εκτός όμως της διαφύλαξης της πολιτιστικής της κληρονομίας, όπου υπάρχει αρχαίο Ελληνικό αποτύπωμα, η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει και ένα βήμα παραπέρα, σε κάτι εντελώς διαφορετικό από το πρώτο! -αυτό της δια νόμου κήρυξης της “Γαλανόλευκης Πατρίδας”, απέναντι στον προαλειφόμενο παράλογο και άνομο διεθνώς, τουρκικό νόμο περί της “νεο-οθωμανικής Γαλάζιας Ουτοπίας”, για να προστατεύσουμε τα κυριαρχικά δικαιώματα μας, τα οποίο βασίζονται στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας. Και πάλι: δεν διεκδικούμε τίποτα από άλλες χώρες, αλλά προστατεύουμε τα νόμιμα -βάσει του Διεθνούς Δικαίου, κυριαρχικά δικαιώματα της δικής μας χώρας.

Άρα, στην πρώτη περίπτωση -αυτής δηλαδή της “Πολιτισμικής Πατρίδος”, ο σκοπός είναι να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε, διασφαλίζοντας την Ελληνική Πολιτισμική Κληρονομία, ακόμα και αν τα αρχαία ελληνικά μνημεία βρίσκονται σε ξένα εδάφη, όπως για παράδειγμα στη Λιβύη, την Τουρκία, την Αίγυπτο κ.α. Δηλαδή, μιας πολιτιστικής γεωγραφίας που εκτός από τα κεκτημένα όρια της εθνικής κυριαρχίας, θα αναγνωρίζει, θα θα καταγράφει, θα προστατεύει, θα παρακολουθεί και θα προβάλλει τους τόπους όπου άνθησε ο Ελληνικός πολιτισμός, ακόμη κι όταν αυτοί βρίσκονται σήμερα έξω από τα Ελληνικά κρατικά σύνορα

Στη δεύτερη περίπτωση -αυτή της “Γαλανόλευκης Πατρίδος”, εκεί διασφαλίζουμε τα εδάφη, τις θάλασσες και τον αέρα μας, καθώς και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα κατά επίδοξων επιβουλέων, κάτι που αναδεικνύεται πλέον σε άμεση υπαρξιακή ανάγκη για τη χώρα μας!

Η ιδέα της “Γαλανολεύκης Πατρίδας” θα είχε πολιτική, ιστορική και συμβολική δύναμη και θα μπορούσε να αποτελέσει μια σαρωτική ελληνική στρατηγική απάντηση στη “Γαλάζια Ουτοπία” της Τουρκίας. Μάλιστα, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ περισσότερο από ένα σύνθημα. Η Τουρκία με το δόγμα της “Γαλάζιας Ουτοπίας” επιχειρεί να διαμορφώσει μια στοχευμένη γεωπολιτική αντίληψη για τον θαλάσσιο χώρο γύρω της. Δεν πρόκειται απλώς για μια απλή ονομασία. Είναι ένα παράνομο μεν δόγμα, που συνδέεται όμως άμεσα με έκνομες διεκδικήσεις, επιθετικό στρατιωτικό σχεδιασμό και διπλωματική στρατηγική.

Η κίνηση αυτή της Ελλάδος θα περιλάμβανε τέσσερις κομβικούς άξονες:

  • Εθνική κυριαρχία: Προάσπιση της ελληνικής κυριαρχίας και των νόμιμων δικαιωμάτων της χώρας μασ στη θάλασσα.
  • Διεθνές δίκαιο: Πλήρης προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και στις διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις.
  • Γεωπολιτική στρατηγική: Ενιαία αντίληψη για το Αιγαίο Πέλαγος, την Ανατολική Μεσόγειο, το Ιόνιο και γενικά τα θαλάσσια συμφέροντα της Ελλάδας.
  • Πολιτιστική ταυτότητα: Ανάδειξη της ιστορικής σχέσης του ελληνισμού με το Αιγαίο και γενικά με τη θάλασσα, τη ναυτιλία και τη ναυτική παράδοση.

Το σημαντικό σε αυτή την κίνηση είναι, πως δεν θα αποτελούσε διεκδίκηση ξένων εδαφών ή επιπλέον θαλάσσιων ζωνών, αλλά μια εθνική στρατηγική προστασίας των νόμιμων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να στοχεύσει στην ψήφιση από το ελληνικό κοινοβούλιο ενός νόμου, που δεν θα απαντούσε απλά συμβολικά στην Τουρκία. Πρέπει να δημιουργηθεί ένας Εθνικός Νόμος για τη “Γαλανολεύκη Πατρίδα”, με συγκεκριμένο περιεχόμενο και οπωσδήποτε με διακομματική υποστήριξη, που θα περιλάμβανε:

  • Εθνική στρατηγική για την προστασία των ελληνικών θαλάσσιων συμφερόντων.
  • Κατοχύρωση και άσκηση των δικαιωμάτων που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και το διεθνές δίκαιο της θάλασσας.
  • Σχεδιασμό για ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες.
  • Προστασία της ελληνικής ναυσιπλοΐας και της υποθαλάσσιας ενεργειακής και τηλεπικοινωνιακής υποδομής.
  • Ενίσχυση της ναυτικής αεροπορικής και χερσαίας αποτρεπτικής ισχύος.
  • Συστηματική διεθνή διπλωματική προβολή των δίκαιων ελληνικών θέσεων που βασίζονται σε διεθνείς συνθήκες και στο Διεθνές Δίκαιο.

Υπάρχει, άλλωστε, σαφής νομική βάση. Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας αναγνωρίζει στα νησιά, κατά κανόνα, δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, με την εξαίρεση των βράχων που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη κατοίκηση ή οικονομική ζωή και η Ελλάδα έχει ήδη καταθέσει επίσημες θέσεις στον ΟΗΕ, απορρίπτοντας όλες τις τουρκικές διεκδικήσεις, που θεωρούνται αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο καθώς και προς το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, με μια σημαντική επισήμανση: η ψήφιση ενός τέτοιου ελληνικού νόμου δεν θα δημιουργούσε από μόνη της νέα κυριαρχικά δικαιώματα έναντι τρίτων κρατών. Θα έδινε όμως σε κάθε περίπτωση θεσμική συνέχεια, πολιτική δέσμευση και σαφή κατεύθυνση στην ελληνική στρατηγική.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα για την Ελλάδα θα ήταν η αλλαγή της ατζέντας.

Σήμερα η νέο-οθωμανική Τουρκία παρουσιάζει τη δική της άστοχη και εντελώς παράνομη “Γαλάζια Ουτοπία”ως εθνικό δόγμα. Η Ελλάδα συχνά περιορίζεται σε ήπιες αντιδράσεις και διπλωματικές διαμαρτυρίες.

Με τη “Γαλανολεύκη Πατρίδα” θα μπορούσε να περάσει από την αντίδραση στην πρωτοβουλία.

Δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση λόγος, να αντιγράψει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Χρειάζεται μόνο, να προβάλει την θετική, νόμιμη και συνεκτική εθνική της στρατηγική.

Το σύνθημα που πρέπει να διαλαλήσει η Ελλάδα για την “ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΠΑΤΡΙΔΑ” πρέπει να ακτινοβολεί έναν ισχυρό συμβολισμό, ότι:

“Η θάλασσα δεν είναι απλώς τα σύνορά μας, είναι η ιστορία μας, η ισχύς μας και το μέλλον μας.”

Η “Πολιτιστική Πατρίδα” από την άλλη, θα μπορούσε να αποτελέσει μια οργανωμένη εθνική και διεθνή πρωτοβουλία με στόχο:

  • Την καταγραφή της Ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς σε ολόκληρη τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ιωνία, την Προποντίδα και τις ιστορικές Ελληνικές εστίες της Μεσογείου και του Εύξεινου Πόντου.
  • Την ψηφιακή χαρτογράφηση αρχαιολογικών χώρων, ιστορικών πόλεων, ναών, μοναστηριών, σχολείων, βιβλιοθηκών και μνημείων.
  • Την προστασία και επιστημονική ανάδειξη της υλικής και άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
  • Την παρακολούθηση της κατάστασης διατήρησης, των εργασιών συντήρησης και των παρεμβάσεων στα ιστορικά μνημεία.
  • Τη διεθνή προβολή της Ελληνικής ιστορικής παρουσίας μέσα από επιστημονικές εκδόσεις, εκθέσεις, ντοκιμαντέρ και εκπαιδευτικά προγράμματα.
  • Τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης και τη μετάδοσή της στις νεότερες γενιές.

Πρόκειται δηλαδή για μια σύγχρονη μορφή πολιτιστικής διπλωματίας, που θα συνδέσει την ιστορική γνώση με την έμπρακτη προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς, όπου η Ελλάδα μας θα πρέπει να αξιοποιεί τη διπλωματική της παρουσία και τις διεθνείς συνεργασίες της, προκειμένου να είναι σε θέση να ζητά ενημέρωση ως προς την κατάσταση και τη συντήρηση μνημείων ιδιαίτερης ελληνικής ιστορικής σπουδαιότητος...

Δεν νομίζετε πως η χώρα μας πρέπει να κινηθεί άμεσα -δηλαδή χθες, αιφνιδιάζοντας τους απέναντι και κερδίζοντας την “παρτίδα” στα σημεία;

Διαβάστε επίσης

Σχόλια
Ροή Ειδήσεων Δημοφιλή