Πουλάκι μου, στην Ελλάδα δεν αφήνουμε κανέναν να ολοκληρώσει μια πρόταση!
Το εθνικό σπορ της οχλαγωγίας – Όλοι μιλούν ταυτόχρονα και κανείς δεν ακούει κανέναν
Snapshot
- Στην Ελλάδα, είναι σύνηθες να διακόπτουν τον ομιλητή και να μην τον αφήνουν να ολοκληρώσει μια πρόταση.
- Το περιστατικό με τη Ντόρα Μπακογιάννη στα Χανιά ανέδειξε το πρόβλημα της έλλειψης σεβασμού στον δημόσιο διάλογο.
- Η διακοπή ομιλητή θεωρείται κοινό φαινόμενο σε πολιτικά περιβάλλοντα όπως η Βουλή και τα τηλεοπτικά πάνελ.
- Η ένταση και η διακοπή δεν θεωρούνται επιχειρήματα, ενώ η διαφωνία είναι δικαίωμα.
- Προτείνεται να θεσπιστεί κανόνας που να επιβάλλει ποινή σιωπής πέντε λεπτών σε όποιον διακόπτει, ώστε να βελτιωθεί ο δημόσιος διάλογος.
Υπάρχουν χώρες όπου η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται με επιχειρήματα, άλλες όπου γίνεται με ανακοινώσεις και υπάρχουν και τα Βαλκάνια, όπου αρκεί μια δημόσια εμφάνιση για να μετατραπεί η συζήτηση σε λαϊκή συνέλευση με απρόβλεπτη κατάληξη.
Το τελευταίο επεισόδιο με πρωταγωνίστρια την Ντόρα Μπακογιάννη στα Χανιά ήρθε να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη ελληνική αλήθεια: εδώ όλοι έχουν δικαίωμα να μιλούν, αλλά κανείς δεν έχει την υποχρέωση να ακούει.
Η πρώην υπουργός προσπαθούσε να τοποθετηθεί και βρέθηκε αντιμέτωπη με τις διακοπές και τις φωνές των παρευρισκομένων. Κάπου εκεί ακούστηκε και το περίφημο «κλείστο το στόμα σου, πουλάκι μου», το οποίο έγινε αμέσως αντικείμενο συζήτησης. Και αμέσως άρχισαν τα «πώς μιλάει έτσι;», «η αλαζονεία της εξουσίας» και τα γνωστά επαναστατικά… OMG.
Ευτυχώς σύσσωμη η κομιλφό συνομοταξία των δικαιωματιστών έπεσε να κατασπαράξει τη Ντόρα, επειδή τόλμησε να ξεστομίσει το αδιανόητο «κλείσε το στόμα σου, πουλάκι μου». Έπεσαν τα πληκτρολόγια, σηκώθηκαν τα λάβαρα της πολιτικής ορθότητας και επιστρατεύτηκαν οι εισαγγελείς της ευαισθησίας. Στην Ελλάδα άλλωστε μπορείς να φωνάζεις πάνω στον άλλον επί δέκα λεπτά, αρκεί να μην του πεις να σωπάσει! Είναι γνωστά αυτά.
«Η ελευθερία του λόγου είναι ιερή. Αρκεί να μιλούν μόνο όσοι συμφωνούν μαζί μας!».
Βεβαίως, στην Ελλάδα έχουμε αναγάγει τη διακοπή του συνομιλητή σε εθνικό σπορ. Δεν έχει σημασία αν είσαι υπουργός, βουλευτής, δήμαρχος ή απλός πολίτης. Μόλις κάποιος αρχίσει να μιλάει, εμφανίζονται αυτομάτως τρεις πρόθυμοι να του εξηγήσουν γιατί πρέπει να σταματήσει.
Άστην πρώτα βρε πουλάκι μου να ολοκληρώσει αυτό που θέλει να επί και την «κατατροπώνεις» μετά.
Στη Βουλή, άλλωστε, το φαινόμενο έχει αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα. Οι βουλευτές διασταυρώνουν τα ξίφη τους, οι υπουργοί απαντούν στους αντιπάλους τους, οι αντίπαλοι απαντούν στους υπουργούς και ο προεδρεύων προσπαθεί να θυμηθεί ποιος έχει τελικά τον λόγο. Ανάμεσα στις φωνές, τις προσωπικές επιθέσεις και τις διακοπές, καμιά φορά χάνεται και το θέμα της συζήτησης. Μικρή λεπτομέρεια!
Στα τηλεοπτικά πάνελ, πάλι, η κατάσταση είναι ακόμη πιο προχωρημένη. Ο δημοσιογράφος ρωτάει, ο καλεσμένος απαντάει, ο δεύτερος καλεσμένος διαφωνεί με την απάντηση πριν καν ολοκληρωθεί και ο τρίτος φωνάζει για να ακουστεί πάνω από τους δύο πρώτους. Στο τέλος όλοι έχουν μιλήσει, κανείς δεν έχει ακούσει και ο τηλεθεατής έχει καταλάβει μόνο ότι πρέπει να χαμηλώσει την ένταση.
Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ο δημόσιος διάλογος βρίσκεται σε κρίση.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι αν κάποιος είπε «πουλάκι μου». Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε φυσιολογικό να μη δίνουμε στον άλλον ούτε τον χρόνο να ολοκληρώσει μια φράση. Η διαφωνία είναι δικαίωμα. Η διακοπή δεν είναι επιχείρημα. Και η ένταση δεν αποτελεί απόδειξη ότι έχεις δίκιο.
Ίσως τελικά η πιο δύσκολη πολιτική μεταρρύθμιση σε αυτή τη χώρα να μην είναι ούτε η αλλαγή του εκλογικού νόμου ούτε η αναθεώρηση του Συντάγματος.
Να θεσπιστεί ένας απλός κανόνας: Όποιος διακόπτει τον άλλον, χάνει αυτομάτως τον λόγο για πέντε λεπτά.
Βέβαια, με αυτόν τον κανόνα, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να αδειάσουν τα τηλεοπτικά πάνελ, να διακοπεί η μισή συνεδρίαση της Βουλής και να μείνουν αρκετοί πολιτικοί χωρίς δουλειά.
Αλλά τουλάχιστον, για πρώτη φορά, θα ακούσουμε ολόκληρη μια πρόταση.
Και αυτό στην Ελλάδα θα ήταν πραγματική επανάσταση.
