Μητροπολίτης Λαρίσης Ιερώνυμος: Στο πλαίσιο του ωχαδελφισμού, εξοικειωνόμαστε με ό,τι αρνητικό

Ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος, στο δικό του πρωτοχρονιάτικο μήνυμα, καλεί τους πιστούς να υποδεχτούν τον νέο χρόνο όχι μόνο με ευχαριστία προς τον Θεό για το δώρο της ζωής, αλλά και με ειλικρινή αυτοκριτική και μετάνοια.

Τονίζει ότι κανείς δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του αλάνθαστο και επισημαίνει πως, τα τελευταία χρόνια, η κοινωνία έχει συνηθίσει το κακό και την αδιαφορία, αποφεύγοντας να αναγνωρίσει λάθη και παραλείψεις.

Ο Σεβασμιώτατος υπογραμμίζει ότι ενώ γίνονται εκτενείς απολογισμοί σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, ο προσωπικός πνευματικός και ηθικός απολογισμός παραμελείται. Όπως σημειώνει, οι άνθρωποι συχνά ζουν μηχανικά, εγκλωβισμένοι στο «εδώ και τώρα», ξεχνώντας την αιώνια διάσταση της ζωής και αμελώντας την ψυχή τους.

Παρά τις αδυναμίες και τις μεταπτώσεις του ανθρώπου, ο Μητροπολίτης υπενθυμίζει ότι ο Θεός είναι Πατέρας αγαθός και συγχωρητικός, που περιμένει με αγάπη τη μετάνοια και την επιστροφή. Καλεί, τέλος, τους πιστούς στη νέα χρονιά να στραφούν ουσιαστικά στον εσωτερικό τους κόσμο, να θέσουν πνευματικούς στόχους, να αποφύγουν όσα πληγώνουν τον Θεό και τον συνάνθρωπο και να επιδιώξουν να γίνουν αληθινοί άνθρωποι του Θεού.

Το μήνυμα κλείνει με ευχές για μία καλή και ευλογημένη χρονιά.

Ολόκληρο το πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμου:

Καινούργιος χρόνος ξημέρωσε κι εμείς πιστοί στην ευλάβεια των πατέρων μας, ευγνωμονούμε τον Άγιο Θεό για τη δωρεά Του αυτή. Μας εισάγει σε έναν ακόμη χρόνο, παρέχοντας ευκαιρίες στην επίγεια ζωή μας. Και φυσικά Τον ευχαριστούμε!

Συνάμα όμως, η ευχαριστία αυτή πρέπει να συνοδεύεται από αίτημα συγγνώμης. Και τούτο διότι κανείς μας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα έκανε όλα τέλεια τη χρονιά που πέρασε. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι εκμεταλλεύθηκε την κάθε ευκαιρία, την κάθε δυνατότητα, την κάθε προοπτική. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η παρουσία του την περασμένη χρονιά, είτε για τον εαυτό του, είτε για τους άλλους ήταν ευεργετική και μόνο. Λάθη, παραλείψεις, αστοχίες συμβαίνουν και χαρακτηρίζουν τη ζωή του καθενός μας. Το πρόβλημα είναι ότι τα τελευταία χρόνια σαν να έχουμε συμβιβαστεί, τα θεωρούμε όλα τόσο φυσικά και αυτονόητα που δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να τα αποτιμήσουμε αρνητικά και να ζητήσουμε συγγνώμη.

Δυστυχώς, στα πλαίσια ενός ολοένα και περισσότερο κυριαρχούντος ωχαδελφισμού, εξοικειωνόμαστε με ό,τι αρνητικό, το αποδεχόμαστε και δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να το περιορίσουμε, αν όχι και να το καταπολεμήσουμε. Στην οποιαδήποτε καλόπιστη κριτική, η συνήθης απάντηση είναι ένα «Δεν βαριέσαι! Τι θα αλλάξει; Τίποτα!» ή ένα «μη χάνεις το καιρό σου με αυτά, κοίτα τη δουλειά σου»…

Κι ενώ είναι σύνηθες την τελευταία ημέρα του χρόνου, παντού στα κανάλια, τηλεοπτικά και διαδικτυακά, να κυριαρχούν λογιών λογιών απολογισμοί. Κι ενώ είναι πρακτικό κι επιβάλλεται την πρώτη εργάσιμη ημέρα του χρόνου να γίνεται απογραφή σε εταιρείες και καταστήματα. Κι ενώ είναι αναμενόμενο οι πάντες κλείνοντας την τελευταία ημέρα του χρόνου τους λογαριασμούς τους, να ετοιμάζονται για οικονομικούς απολογισμούς και φορολογικές δηλώσεις, το μόνο που δείχνει να μην μας απασχολεί είναι ο προσωπικός μας πνευματικός και ηθικός απολογισμός.

Έχουμε μάθει να ενεργούμε σαν καλοκουρδισμένα μηχανάκια που κατά τον γενικότερο κοινωνικό προγραμματισμό, ενεργούμε διάφορα. Και βεβαίως, πρέπει να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας έναντι του κοινωνικού συνόλου, μέσα στο οποίο ζούμε και μάλιστα κάποιοι φέροντας αυξημένες ευθύνες απέναντί του. Δυστυχώς όμως, κολλάμε στο «εδώ και τώρα» και ξεχνάμε «το επέκεινα και το αιώνιο»! Ενώ είμαστε από αυτά τα έμβια όντα που η ανατομία μας δεν μας υποχρεώνει να κοιτάμε διαρκώς προς τη γη, διστάζουμε να κοιτάξουμε τον ουρανό. Κι ενώ βλέπουμε να υπάρχει θάνατος, έχουμε την αίσθηση πως θα ζήσουμε αιώνια, χωρίς να μας απασχολεί τι προοπτική έχει αυτή η αίσθηση και σε τι αναφέρεται.

Ξεχνάμε τους εαυτούς μας! Όχι τα σώματά μας. Αυτά θέλουμε και να τα καλοταΐζουμε και να τα καλοντύνουμε και να τα περιποιούμαστε. Τους πραγματικούς μας εαυτούς! Την καρδιά! Την ψυχή! Το είναι μας! Παρουσιάζουμε σοβαρές ελλείψεις στην πνευματική μας ζωή. Αποστρεφόμαστε ευκαιρίες να κάνουμε κάτι καλό και ενεργούμε εμπρόθετα το κακό, διότι νομίζουμε ότι έτσι μας συμφέρει… Λυπούμε τον Άγιο Θεό με την αμαρτία μας και την ανυπακοή μας, χάνοντας τον χρόνο της ζωής μας στη ματαιότητα και το ανώφελο.

Ευτυχώς ο Θεός είναι πατέρας και, αν και Παντοδύναμος, είναι συνάμα αγαθός και αμνησίκακος Δεσπότης. Δεν πορεύεται προς εμάς με όρους εκδίκησης και τιμωρίας, αλλά με όρους πρόσκλησης και πειθούς. Περιμένει να ζητήσουμε τη συγγνώμη του, για να μας συγχωρήσει. Περιμένει να ζητήσουμε τον φωτισμό Του, για να μας φωτίσει. Περιμένει να ζητήσουμε το έλεός Του, για να μας αγκαλιάσει.

Στη νέα χρονιά που μόλις ανέτειλε, ας ασχοληθούμε περισσότερο με τους εαυτούς μας. Ουσιαστικά κι όχι επιφανειακά. Ας κάνουμε την αυτοεξέτασή μας. Ας φερθούμε αυστηρά σε μας τους ίδιους για να δούμε τελικά ποιοι είμαστε και τι πρέπει να προσέξουμε. Ας βάλουμε στόχο να αποφύγουμε αμαρτίες και παραλείψεις που πικραίνουν τον Θεό και προσβάλλουν τους ανθρώπους. Τη φετινή χρονιά ας βάλουμε στόχο να γίνουμε όχι απλώς καλύτεροι άνθρωποι, αλλά όντως άνθρωποι, άνθρωποι του Θεού!

Καλή και ευλογημένη χρονιά!

Με πατρικές ευχές.

Ο Μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου Ιερώνυμος