Τρίκαλα: Oργή και η θλίψη από τα παιδιά των νεκρών γυναικών - «Μία ζωή δούλευε και την ανατίναξαν»

Τα Τρίκαλα θρηνούν την απώλεια πέντε γυναικών, που έπεσαν θύματα της φονικής έκρηξης στο εργοστάσιο «Βιολάντα». Οι κηδείες τους, χθες και σήμερα, συγκλόνισαν την τοπική κοινωνία, με τα παιδιά των αδικοχαμένων να εκφράζουν τη θλίψη, την οργή και την επιθυμία τους για δικαίωση.

Ο Άγγελος, μόλις 23 ετών, βρέθηκε έξω από την εκκλησία που τελέστηκε η κηδεία της μητέρας του, Σταυρούλας Μπουκοβάλα, ζητώντας δικαίωση για τη μνήμη της:
«Αισθάνομαι ότι μου δίνει δύναμη για να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι. Και μέχρι τότε δεν θα ησυχάσει κανένας μας», είπε στο Mega.

Το ίδιο ζητά και η Ελένη, η μικρότερη κόρη της 65χρονης Αγάπης Μπουνόβα:
«Δικαίωση, δικαίωση θέλω. Και να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι».

Νέα παιδιά που στερήθηκαν τόσο βίαια τις μητέρες τους, σκληρά εργαζόμενες γυναίκες που δούλευαν νύχτα για να μπορούν να είναι κοντά στα παιδιά τους τη μέρα. Ο γιος της Σταυρούλας περιγράφει: «Η μητέρα μου πήγαινε εκεί μόνο και μόνο για να ζήσουμε, να σπουδάσουμε, να φύγουμε. Εγώ της έλεγα να παραιτηθεί και να βρει κάτι καλύτερο. Και μου έλεγε ‘κι εσείς τι θα κάνετε;’».

Η κόρη της Αγάπης θυμάται τις ίδιες αγωνίες: «Βλέπαμε πόσο κουραζόταν και της λέγαμε να σταματήσει. Η μαμά έπιασε σχετικά μεγάλη δουλειά εκεί. Ήταν 50 χρονών σχεδόν και σκεφτόταν ότι «αν φύγω τώρα, δεν θα βρω πουθενά αλλού δουλειά. Και τι να κάνω; Θα κάνω υπομονή για εσάς». Όταν έπιασε δουλειά είχαμε θέμα οικονομικό τεράστιο. Και χρειαζόμασταν τον μισθό. Εγώ ήμουν ανήλικη ακόμη όταν η μαμά πήρε δουλειά εκεί. Κι έμεινε και έκανε υπομονή να βγει στη σύνταξη. Μια σύνταξη που δεν την πήρε ποτέ».

Ο Άγγελος προσθέτει με συγκίνηση: «Μου στέρησαν ένα κομμάτι του εαυτού μου». Η μητέρα του είχε επιστρέψει στα Τρίκαλα πριν από 10 χρόνια και είχε προσληφθεί στη «Βιολάντα», όπου αντιμετώπιζε προβλήματα ασφαλείας:
«Μπαλαντέζες πεταμένες κάτω όπως να ναι. Άκουγα παλαιότερα που είχα σοκαριστεί μια γυναίκα που είχε κόψει τα δάχτυλα της και αποσιωπήθηκε να το κρύψουμε. Πολλοί υπεύθυνοι δεν ήταν αρμόδιοι για τη θέση τους. Ήταν οι γνωστοί του ιδιοκτήτη».

Η κόρη της Αγάπης, που είχε εργαστεί και η ίδια στο εργοστάσιο, περιγράφει τις δύσκολες συνθήκες: «Οι συνθήκες εργασίας δεν ήταν καθόλου καλές. Ήταν πάρα πολύ κουρασμένη. Ήταν μεγάλη σε ηλικία, είχε κουραστεί πάρα πολύ. Και μια ζωή δούλευε η μάνα μου και ήταν άδικο που άφησε τα κοκαλάκια της εκεί μέσα. Την ανατίναξαν».

Η τελευταία τους επικοινωνία μένει ανεξίτηλη στη μνήμη της κόρης: «Είχε πάει στην κοπή της πίτας. Είχε βγάλει φωτογραφίες, ήταν χαρούμενη, είχαμε μιλήσει. Εγώ το είχα ξεχάσει και την πήρα τηλέφωνο και της λέω «έλα που είσαι;» και μου λέει «είμαι στην κοπή» και λέω «άντε καλά θα σε κλείσω». Και μετά γύρισε από την κοπή, θα ετοιμάστηκε και πήγε στην δουλειά όπως κάθε μέρα. Και δεν γύρισε ποτέ».

Ο επικήδειος του αδελφού της Αγάπης συγκλόνισε: «Ο πόνος μας γίνεται ακόμα βαρύτερος γιατί δεν έχουμε ούτε το σώμα της να αποχαιρετήσουμε. Η φωτιά μας στέρησε ακόμη και αυτό το τελευταίο αντίο. Καλό σου ταξίδι μαμά. Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου. Η φωτιά δεν μπόρεσε να κάψει αυτό που ήσουν. Γιατί η αγάπη η δική σου δεν καίγεται».

Η κόρη της προσθέτει: «Από την μία είναι θλίψη για την μάνα μου που δούλευε μια ολόκληρη ζωή και δεν πρόλαβε ποτέ να πάρει σύνταξη και σκοτώθηκε με αυτό τον τρόπο. Από την άλλη είναι οργή που λες δεν γίνεται αυτό το πράγμα».

Ζητούν δικαίωση και απόδοση ευθυνών: «Να αναλάβει τις ευθύνες, να παραδεχτεί όλες τις εγκληματικές ενέργειες που μας οδήγησαν εκεί πέρα», λέει ο γιος της Σταυρούλας.

Και η κόρη της Αγάπης καταγγέλλει: «Σε όλα τα εργατικά ατυχήματα που έχουν γίνει και είναι πάρα πολλά σε αυτή την εταιρεία, κανένας δεν έκανε ποτέ καταγγελία, γιατί ο ιδιοκτήτης επηρέαζε πάρα πολύ ψυχολογικά τους εργαζόμενους. Ήταν πάρα πολύ βοηθητικός και υποστηρικτικός, οπότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι επηρεάζονταν και κάπως αισθάνονταν ότι ‘εντάξει, είμαστε μια οικογένεια και δεν θα κάνω στον κύριο Κώστα καταγγελία’. Γι’ αυτό δεν γινόταν ποτέ και τίποτα. Κανένας δεν μιλούσε. Μπορεί και ο ίδιος να στεναχωριόταν, δεν ξέρω. Απλά το θέμα είναι ότι δεν υπήρχε ασφάλεια σε αυτό το εργοστάσιο. Έχω να καταθέσω όμως πάρα πολλά πράγματα που έχουν γίνει στο παρελθόν. Εδώ και 15 χρόνια ακούω πράγματα για την Βιολάντα».