Αρχαία δέντρα αποκαλύπτουν τεράστια ηλιακή καταιγίδα που έκανε τον ουρανό κόκκινο πριν 800 χρόνια

Snapshot

• Μια ισχυρή ηλιακή καταιγίδα πριν από περίπου 800 χρόνια εντοπίστηκε μέσω ανάλυσης αρχαίων δέντρων και μεσαιωνικών ιστορικών αρχείων.
• Το γεγονός συνέβη μεταξύ χειμώνα 1200 μ.Χ. και άνοιξης 1201 μ.Χ. και προκάλεσε ζωηρά κόκκινα σέλας σε χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη από τους πόλους.
• Η μελέτη αποκάλυψε ότι οι ηλιακοί κύκλοι εκείνης της εποχής διαρκούσαν μόνο 7
• 8 χρόνια, υποδεικνύοντας πιο επιθετική ηλιακή δραστηριότητα από σήμερα.
• Οι ακραίες ηλιακές καταιγίδες αποτελούν σημαντικό κίνδυνο για τη σύγχρονη τεχνολογία, όπως δορυφόρους, GPS, ραδιοεπικοινωνίες και ηλεκτρικά δίκτυα, καθώς και για μελλοντικές επανδρωμένες διαστημικές αποστολές.
• Η ανακάλυψη δείχνει ότι ο Ήλιος μπορεί να παράγει επικίνδυνες εκρήξεις πιο συχνά από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.

Snapshot powered by AI

Μια ισχυρή ηλιακή καταιγίδα που ξέσπασε πριν από περισσότερα από 800 χρόνια αποκαλύφθηκε μέσω ενός εξαιρετικού συνδυασμού ανάλυσης αρχαίων δέντρων και μεσαιωνικών ιστορικών αρχείων.

Η ανακάλυψη, που προήλθε από ερευνητές στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Οκινάουα (OIST) δείχνει μια επικίνδυνη έκρηξη ηλιακής δραστηριότητας που πιθανότατα συνέβη μεταξύ του χειμώνα του 1200 μ.Χ. και της άνοιξης του 1201 μ.Χ.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι το γεγονός ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλέσει ζωηρά κόκκινα σέλας ορατά μακριά από τους πόλους, ενώ έστειλε σωματίδια υψηλής ενέργειας να τρέχουν στην ατμόσφαιρα της Γης.

Η ομάδα ανέλυσε θαμμένα δέντρα asunaro που ανακτήθηκαν από τη βόρεια Ιαπωνία και ανίχνευσε λεπτές αιχμές άνθρακα-14 αόρατες σε παλαιότερες μεθόδους μέτρησης.

Η εξαιρετικά ακριβής προσέγγισή τους χρειάστηκε περισσότερο από μια δεκαετία για να βελτιωθεί και επέτρεψε στους επιστήμονες να εντοπίσουν «υπο-ακραία» γεγονότα ηλιακών πρωτονίων που προηγουμένως ήταν σχεδόν αδύνατο να ανιχνευθούν.

Αυτές οι καταιγίδες μπορεί να μην ταιριάζουν με την κλίμακα των μεγαλύτερων ηλιακών καταστροφών που έχουν καταγραφεί ποτέ, αλλά εξακολουθούν να ενέχουν μεγάλους κινδύνους για τη σύγχρονη τεχνολογία και τις μελλοντικές επανδρωμένες σεληνιακές αποστολές.

Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Proceedings of the Japan Academy, Series B, δίνει στους ερευνητές μια πολύ πιο ευκρινή εικόνα για το πόσο συχνά μπορεί να έχει συμβεί επικίνδυνη ηλιακή δραστηριότητα σε όλη την ιστορία. Οι επιστήμονες πιστεύουν τώρα ότι ο Ήλιος μπορεί να παράγει επικίνδυνες καταιγίδες ακτινοβολίας πιο συχνά από ό,τι πρότειναν προηγούμενες εκτιμήσεις.

Η έρευνα απέκτησε δυναμική αφού οι ερευνητές εξέτασαν ιστορικά ιαπωνικά έγγραφα που περιγράφουν ασυνήθιστα ουράνια γεγονότα. Μια βασική πηγή ήταν το Meigetsuki, το ημερολόγιο του ποιητή και ευγενή Fujiwara no Teika, ο οποίος κατέγραψε ότι είδε μυστηριώδη «κόκκινα φώτα» να λάμπουν στον βόρειο ουρανό πάνω από το Κιότο τον Φεβρουάριο του 1204 μ.Χ. Παρόμοιες αναφορές εμφανίστηκαν επίσης σε ιστορικά κινεζικά κείμενα που περιγράφουν κόκκινα σέλας που εμφανίζονται σε ασυνήθιστα χαμηλά γεωγραφικά πλάτη.

Αυτές οι ιστορικές περιγραφές έδωσαν στους επιστήμονες ένα στενό χρονικό πλαίσιο για να διερευνήσουν.

Τα στοιχεία έδειχναν ένα σημαντικό γεγονός ηλιακών πρωτονίων που συνέβη μεταξύ των τελών του 1200 και των αρχών του 1201 μ.Χ. Οι ερευνητές πιστεύουν ότι το γεγονός εκτυλίχθηκε κατά τη διάρκεια μιας περιόδου που ο ίδιος ο Ήλιος συμπεριφερόταν πολύ πιο επιθετικά από ό,τι σήμερα. Η ανακατασκευή των αρχαίων ηλιακών κύκλων αποκάλυψε κάτι απροσδόκητο: οι ηλιακοί κύκλοι κατά τη διάρκεια αυτής της εποχής φαινόταν να διαρκούν μόνο επτά έως οκτώ χρόνια αντί για τον σύγχρονο μέσο όρο των έντεκα.

Αυτός ο συντομευμένος κύκλος υποδηλώνει ότι ο μεσαιωνικός Ήλιος μπορεί να λειτουργούσε σε μια κατάσταση υψηλής ενέργειας ικανή να δημιουργήσει επαναλαμβανόμενες εκρήξεις επικίνδυνης δραστηριότητας σε σχετικά σύντομες περιόδους.

Η ανακάλυψη έχει σημαντικές επιπτώσεις για τον σύγχρονο πολιτισμό, επειδή η ανθρωπότητα εξαρτάται όλο και περισσότερο από ευάλωτες τεχνολογίες τόσο στη Γη όσο και στο διάστημα.

Οι ακραίες ηλιακές καταιγίδες μπορεί να επηρεάσουν τους δορυφόρους, την πλοήγηση GPS, τις ραδιοεπικοινωνίες, τα αεροπορικά συστήματα και τα ηλεκτρικά δίκτυα. Για τους αστροναύτες που ταξιδεύουν πέρα από τη μαγνητική ασπίδα της Γης, οι κίνδυνοι γίνονται ακόμη πιο σοβαροί.