Η στρατηγική αποκεφαλισμού και αποσταθεροποίησης και η επόμενη μέρα του Ιράν

Για σύγκρουση στρατηγικών συμφερόντων στον πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, αλλά και για την επόμενη μέρα της ισλαμικής Δημοκρατίας κάνει λόγο σε ανάλυσή του ο Δρ. Βαγγέλης Χωραφάς, Πολιτικός Επιστήμων, συγγραφέας και ειδικός επί της γεωπολιτικής

Αναλυτικά αναφέρει:

Στο τέλος Φεβρουαρίου 2026, η Μέση Ανατολή βρέθηκε ενώπιον μιας νέας σύγκρουσης. Η κοινή στρατιωτική επιχείρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν, με κωδική ονομασία "Sha’agat HaAri" (Ο Βρυχηθμός του Λιονταριού), σηματοδότησε μια κλιμάκωση που υπερέβαινε κατά πολύ τα προηγούμενα "τιμωρητικά" χτυπήματα.

Σε αντίθεση με τις επιχειρήσεις όπως το "Midnight Hammer" του Ιουνίου 2025, που απλώς επιβράδυναν το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης χωρίς να κάμψουν τη στρατηγική της βούληση, η νέα εκστρατεία είχε έναν σαφώς πιο φιλόδοξο και επικίνδυνο στόχο: την αλλαγή του καθεστώτος στην Ισλαμική Δημοκρατία. Η επίτευξη αυτού του στόχου βασίστηκε σε μια περίπλοκη στρατηγική πολλαπλών σταδίων, σχεδιασμένη να αποσταθεροποιήσει το ιρανικό κράτος εκ των έσω. Ωστόσο, η Τεχεράνη, προετοιμασμένη για ένα τέτοιο σενάριο, απάντησε με μια εξίσου μελετημένη αντι-στρατηγική, μετατρέποντας την κρίση σε μια δοκιμασία αντοχής και πολιτικής θέλησης.

Η στρατηγική του αποκεφαλισμού και της αποσταθεροποίησης

Αναγνωρίζοντας την έλλειψη χερσαίων δυνάμεων, νομιμοποίησης και χρόνου για μια εισβολή στο πρότυπο του Ιράκ του 2003, η αμερικανο-ισραηλινή συμμαχία επέλεξε μια πιο έμμεση, αλλά εξίσου ριζική προσέγγιση. Η στρατηγική τους αναπτύχθηκε σε τρία διακριτά, αλληλένδετα στάδια.

Το πρώτο και πιο κρίσιμο στάδιο ήταν ο "αποκεφαλισμός" της ιρανικής ηγεσίας, με την εξόντωση του Ανώτατου Ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ο στόχος, όπως αναφέρει εύστοχα το Foreign Policy, ήταν να αναπαραχθεί το μοντέλο της Λιβύης μετά τον Μουαμάρ Καντάφι ή της Συρίας μετά τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Η λογική ήταν, ότι σε αυταρχικά συστήματα όπου η εξουσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με ένα και μόνο πρόσωπο, η απομάκρυνση του ηγέτη θα οδηγούσε αυτόματα στην κατάρρευση ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού. Αυτή η κίνηση υψηλού ρίσκου, θεωρήθηκε η ταχύτερη οδός για τη διάλυση της συνοχής του καθεστώτος.

Το δεύτερο στάδιο προέβλεπε μια σειρά από εντατικά πυραυλικά χτυπήματα και βομβαρδισμούς. Αυτά τα χτυπήματα δεν είχαν μόνο στρατιωτικούς στόχους. Σχεδιάστηκαν για να εξουδετερώσουν και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και ταυτόχρονα, να τρομοκρατήσουν όσους επιζούσαν. Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένα κλίμα χάους και φόβου που θα ωθούσε την αποδυναμωμένη ιρανική ελίτ σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, αναζητώντας εγγυήσεις για την προσωπική τους επιβίωση και ασφάλεια. Η δήλωση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, που καλούσε τις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας να πάψουν να μάχονται και να ζητήσουν αμνηστία, εντάσσεται ακριβώς σε αυτή την ψυχολογική επιχείρηση.

Το τρίτο και τελικό στάδιο, σε περίπτωση που η ιρανική ηγεσία αρνείτο να συνθηκολογήσει, ήταν η πρόκληση μιας βαθιάς οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης. Μέσω της στοχευμένης καταστροφής οικονομικών υποδομών, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επεδίωκαν να πυροδοτήσουν ένα νέο κύμα μαζικών διαδηλώσεων, εκμεταλλευόμενοι την ήδη υπάρχουσα κοινωνική δυσαρέσκεια για την οικονομική κατάρρευση. Στο χάος που θα ακολουθούσε, οι Αμερικανοί σκόπευαν είτε να φέρουν στην εξουσία φιλικές δυνάμεις από την αντιπολίτευση της διασποράς, είτε να ενισχύσουν εσωτερικές κοσμικές ομάδες, είτε, ως έσχατη λύση, να εξαναγκάσουν τους στρατηγούς των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) να αποδεχτούν τους όρους της Ουάσινγκτον.

Η στρατηγική του Ιράν

Παρά τη δολοφονία του Χαμενεΐ, το ιρανικό καθεστώς δεν κατέρρευσε. Αντιθέτως, ενεργοποίησε μια καλά σχεδιασμένη αντι-στρατηγική που αποσκοπούσε στην επιβίωση και στην ανατροπή των αμερικανικών σχεδίων. Η ιρανική απάντηση βασίζεται σε τρεις κεντρικούς άξονες.

Πρώτον, η Τεχεράνη επιδίωξε να μεγιστοποιήσει το κόστος του πολέμου για τους αντιπάλους της και, κυρίως, για τους Άραβες συμμάχους των ΗΠΑ. Εκτοξεύοντας πυραύλους εναντίον πόλεων και αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Κόλπου και απειλώντας (ή υλοποιώντας) με το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, το Ιράν μετέτρεψε την σύγκρουση σε μια άμεση οικονομική και στρατιωτική απειλή για τους γείτονες του. Στόχος ήταν να δημιουργηθεί έντονη πίεση από τις αραβικές χώρες προς την Ουάσινγκτον για τον τερματισμό των εχθροπραξιών, υπογραμμίζοντας ότι η αστάθεια δεν θα περιοριζόταν εντός των ιρανικών συνόρων.

Δεύτερον, το καθεστώς κινήθηκε για να επιδείξει τη θέλησή του για αντίσταση και να συσπειρώσει τον πληθυσμό. Η δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, αντί να προκαλέσει χάος, χρησιμοποιήθηκε ως ένα ισχυρό κάλεσμα για εθνική ενότητα ενάντια στην εξωτερική επιθετικότητα. Ενώ πολλοί πανηγύρισαν στο Ιράν για την εξάλειψη του Χαμενεΐ , χιλιάδες οργισμένοι πολίτες βγήκαν στους δρόμους, όχι για να διαδηλώσουν κατά του καθεστώτος, αλλά για να θρηνήσουν τον ηγέτη τους και να καταδικάσουν την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση. Αυτή η μαζική κινητοποίηση, λειτούργησε ως μια ισχυρή επίδειξη νομιμοφροσύνης και ως προειδοποίηση προς οποιαδήποτε εσωτερική ομάδα σκεφτόταν να εκμεταλλευτεί την κατάσταση.

Τρίτον, το Ιράν εφάρμοσε μια στρατηγική φθοράς. Γνωρίζοντας ότι ο Τραμπ και ο Νετανιάχου δεν μπορούσαν να συνεχίσουν τους βομβαρδισμούς επ' αόριστον λόγω της εσωτερικής και διεθνούς πίεσης, η ιρανική στρατιωτική ηγεσία επικεντρώθηκε στο να αντέξει τα χτυπήματα για εβδομάδες ή μήνες. Παράλληλα, συνέχισε τις τακτικές επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον αμερικανικών και ισραηλινών στόχων, διατηρώντας μια κατάσταση συνεχούς συναγερμού και αποδεικνύοντας ότι, η στρατιωτική πίεση δεν θα έμενε αναπάντητη. Η ενδεχόμενη επιτυχία αυτής της στρατηγικής θα ανάγκαζε τελικά την Ουάσινγκτον να εγκαταλείψει το σχέδιο αλλαγής καθεστώτος και να προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, όχι όμως με τους δικούς της όρους, αλλά αναζητώντας έναν συμβιβασμό.

Η σύγκρουση του 2026 εξελίχθηκε σε μια αναμέτρηση δύο αντίρροπων στρατηγικών. Από τη μία, η τολμηρή προσπάθεια αποσταθεροποίησης ενός ανθεκτικού καθεστώτος. Από την άλλη, μια υπομονετική και πολυδιάστατη στρατηγική επιβίωσης που βασίστηκε στην διατήρηση της εσωτερικής συνοχής, την περιφερειακή αποσταθεροποίηση και τη στρατιωτική ανθεκτικότητα.

Τρία σενάρια για το μέλλον του Ιράν

Η απώλεια του Αλί Χαμενεΐ φέρνει το Ιράν σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, με τρία βασικά σενάρια να διαμορφώνουν το πολιτικό του μέλλον.

Το πρώτο είναι η ομαλή μετάβαση της εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, το θεοκρατικό κατεστημένο θα καταφέρει να διατηρήσει τον έλεγχο. Ένας διάδοχος επιλέγεται από τον στενό κύκλο της ηγεσίας ή, εναλλακτικά, σχηματίζεται ένα προσωρινό «συλλογικό συμβούλιο» για να διαχειριστεί την κρίση και να εξασφαλίσει τη σταθερότητα. Ωστόσο, όπως φαίνεται από τα πρόσωπα που τα media προβάλλουν ως διαδόχους, οποιαδήποτε νέα ηγεσία θα στερείται του απόλυτου κύρους και του δικτύου εξουσίας του προκατόχου της, καθιστώντας δύσκολη την επιβολή της σε ισχυρούς θεσμούς, όπως οι Φρουροί της Επανάστασης.

Το δεύτερο σενάριο είναι το στρατιωτικό πραξικόπημα. Αξιοποιώντας το κενό εξουσίας, οι Φρουροί της Επανάστασης-που έχουν ήδη τεράστια πολιτική και οικονομική ισχύ- θα μπορούσαν να αναλάβουν άμεσα τη διακυβέρνηση. Αυτό θα μετατόπιζε το κέντρο βάρους από την θρησκευτική ελίτ στον στρατό, μετατρέποντας το Ιράν σε ένα μοντέλο που θυμίζει περισσότερο την Αίγυπτο ή το Πακιστάν. Μια τέτοια εξέλιξη πιθανότατα θα σκλήραινε περαιτέρω την εξωτερική πολιτική της χώρας, χωρίς όμως να επιλύει τα πιεστικά εσωτερικά της προβλήματα.

Το τρίτο σενάριο είναι η κατάρρευση του καθεστώτος. Η πρώτη εκδοχή αυτού του σεναρίου, θα ήταν η αντικατάσταση του καθεστώτος από ένα νέο καθεστώς που θα διαμόρφωνε κάποιες ισορροπίες με τη Δύση. Η δεύτερη εκδοχή θα ήταν πιο χαοτική. Αντί για μια συντεταγμένη αλλαγή, η χώρα θα μπορούσε να βυθιστεί σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Οι συγκρούσεις μεταξύ των ελίτ, οι ένοπλες εξεγέρσεις από εθνοτικές μειονότητες, όπως οι Κούρδοι και οι Μπαλούχοι και οι ανεξέλεγκτες λαϊκές διαδηλώσεις, θα οδηγούσαν σε πλήρη αποσταθεροποίηση. Οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές, όχι μόνο για το Ιράν αλλά και για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, προκαλώντας μαζικές προσφυγικές ροές και απειλώντας την περιφερειακή ασφάλεια.

Το ενδεχόμενο ενός υβριδικού σεναρίου, με κάποια στοιχεία από αυτά τα σενάρια, δεν πρέπει να αποκλειστεί. Οπως επίσης και οι επιπτώσεις από μια ενδεχόμενη προσπάθεια συνεννόησης της Ουάσιγκτον με τη Μόσχα και το Πεκίνο.

Τελικά, ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του Ιράν, αντί να αποτελέσει το τέλος του παιχνιδιού, ίσως αποδειχθεί απλώς η εναρκτήρια κίνηση σε μια πιο περίπλοκη και επικίνδυνη παρτίδα σκάκι που θα καθορίσει το μέλλον της Μέσης Ανατολής.

Διαβάστε επίσης