Προσομοίωση χερσαίας επίθεσης η αμερικανική επιχείρηση για το πλήρωμα του F-15

Snapshot

• Η επιχείρηση διάσωσης του πληρώματος του αμερικανικού F15 στο Ιράν αποτέλεσε πρακτική προσομοίωση μιας πιθανής χερσαίας επίθεσης των ΗΠΑ στην περιοχή.
• Η χερσαία επίθεση στο Ιράν θεωρείται πολύπλοκη και δαπανηρή, με σημαντικό κόστος σε ανθρώπινες ζωές και υλικούς πόρους, όπως η απώλεια πολλών αεροσκαφών αξίας άνω των 200 εκατομμυρίων δολαρίων.
• Το γεωγραφικό και στρατιωτικό περιβάλλον του Ιράν, με οροσειρές, στενές κοιλάδες, αστικά συγκροτήματα και πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας, καθιστά δύσκολη την κυριαρχία εδάφους παρά την αεροπορική υπεροχή.
• Μια πλήρης χερσαία εισβολή στο Ιράν εκτιμάται ότι θα κοστίσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια και θα επιφέρει μεγάλο ανθρώπινο και πολιτικό κόστος για τις ΗΠΑ.
• Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει εκδώσει πολλαπλά τελεσίγραφα προς το Ιράν για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, αλλά η αξιοπιστία τους έχει μειωθεί λόγω επανειλημμένων αναβολών και παρατάσεων.

Snapshot powered by AI

Η επιχείρηση διάσωσης του πληρώματος του αμερικανικού F-15, το οποίο χτυπήθηκε από ιρανικά πυρά και κατέπεσε, σχεδόν ένα 24ωρο έπειτα και από την σωτήρια αμερικανική παρέμβαση για τον δεύτερο πιλότο, αναλύεται επιχειρησιακά από τους ειδικούς.

Τώρα που έκατσε ο κονιορτός της μάχης οι επαϊόοντες αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για μια ζωντανή προσομοίωση του πώς θα έμοιαζε μια αμερικανική χερσαία επίθεση στο Ιράν υπό πραγματικές συνθήκες.

Ήδη εδώ και σχεδόν δέκα μέρες η επιλογή της χερσαίας επίθεσης ακούγεται ολοένα και περισσότερο ως ριζοσπαστική λύση απέναντι στο ατέρμονο εκατέρωθεν σφυροκόπημα.

Με τη μόνη διαφορά ότι μια αμερικανική χερσαία επίθεση στο Ιράν δεν είναι μια απλή υπόθεση και σίγουρα περιλαμβάνει τεράστιο κόστος σε ζωές και σε δολάρια.

Για να διασώσουν μόλις δύο πιλότους, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να αναπτύξουν ένα πλήρες σμήνος Διάσωσης και Αναζήτησης σε πεδίο μάχης υπό εχθρικά πυρά, και παρόλα αυτά κατέληξαν να χάσουν δύο (ή τρία κατά άλλους) αεροσκάφη στη διαδικασία:

Πληροφορίες κάνουν λόγο για ένα HC-130J (σχεδόν 50 εκατ δολάρια) και ένα MC-130J2 (περίπου 115 εκ δολάρια)

Αν επιβεβαιωθεί και η απώλεια ακόμη ενός ααεροσκάφους μιλάμε για κόστος πάνω από 200 εκατομμύρια δολάρια για μια επιχείρηση. Ανησυχία προκαλεί αν το σκεφτεί κανείς όλο αυτό σε μεγαλύτερη κλίμακα. Μιας και το Ιράν δεν είναι το Ιράκ. Ούτε Αφγανιστάν. Είναι ένας τοπογραφικά πολύπλοκος χώρος μάχης:

-Οροσειρές που ξεπερνούν τα 5.000 μέτρα (Ζάγκρος, Αλμπορζ)

- Στενές κοιλάδες, στενά περάσματα και περιορισμένοι διάδρομοι μηχανοκίνητης κινητικότητας
- Πυκνά αστικά συγκροτήματα αναμεμειγμένα με ενισχυμένη υπόγεια υποδομή
- Προ-χαρτογραφημένες ζώνες πυροβολικού και κάλυψη πυραύλων σε βασικά σημεία εισόδου

Όλο αυτό το σκηνικό δημιουργεί ένα πεδίο μάχης όπου η αεροπορική υπεροχή δεν μεταφράζεται αυτόματα σε κυριαρχία στο έδαφος. Κάθε κίνηση γίνεται προβλέψιμη, κατευθυνόμενη και εκτεθειμένη.

Ταυτόχρονα, η στρατιωτική δογματική του Ιράν βασίζεται στην ασύμμετρη άρνηση:

Πολυεπίπεδα συστήματα SAM (μικρού, μεσαίου βεληνεκούς, καθοδηγούμενα με υπέρυθρες)

- Εκτεταμένη διανομή MANPADS που στοχεύουν αεροσκάφη χαμηλού υψομέτρου
- Κορεσμός βαλλιστικών πυραύλων κατά προκεχωρημένων βάσεων και κόμβων εφοδιασμού
- Σμήνη drones και πυρομαχικά παραμονής που στοχεύουν αλυσίδες εφοδιασμού
- Βαθιά ενσωμάτωση μονάδων του IRGC με γνώση του εδάφους και αποκεντρωμένη διοίκηση

Με αυτά τα δεδομένα είναι εύκολο να κάνει κανείς την αναλογία από τους δύο πιλότους σε πλειάδα στρατευμάτων.

Ειδικοί αναλυτές συμφωνούν πως μια χερσαία επιχείρηση και ιδίως η απομάκρυνση των στρατιωτιών καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη.

Γεννώνται πολλά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσουν οι Αμερικανοί που θα εκτελέσουν μια τέτοιους είδους επιχείρηση αν το Τραμπ δώσει το πράσινο φως.

-Πώς θα αντιδράσουν όταν οι αλυσίδες διακομιδής τραυματιών καταρρέουν υπό πυρά;
-Πώς θα λειτουργήσουν όταν οι διάδρομοι αερομεταφοράς μετατρεπούν σε αντικείμενο διαμάχης;
-Πώς θα προστατέψουν τις αυτοκινητοπομπές ή τις αποστολές ανεφοδιασμού;

Σύμφωνα με πρόχειρους υπολιγισμούς μια πλήρης χερσαία εισβολή στο Ιράν δεν είναι μια επιχείρηση 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι μια πολυετής οικονομική καταστροφή άνω του 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων.

Κι αυτό θα επιφέρει τεράστιο πολιτικό κόστος ενόψει και ενδιάμεσων εκλογών...

Το ανθρώπινο κόστος

Στο προαναφερθέν οικονομικό κόστος δεν υπολογίζεται και η βαριά σκιά πιθανών ανθρώπινων απωλειών.

Αν τα φέρετρα Αμερικανών στρατιωτιών αρχίσουν να επιστρέφουν στα πάτρια σωρηδόν η οργή θα πλημμυρίσει..

Τα τελεσίγραφα

Γνωρίζοντας προφανέστατα όλα αυτά τα ενδεχόμενα ο Ντόναλντ Τραμπ ξανάρχισε το παιχνιδάκι με τα τελεσίγραφα. Χθες απείλησε ότι οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν το Ιράν έως το βράδυ της Τρίτης, αν δεν ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ.

Ωστόσο έχει δώσει τόσα τελεσίγραφα εδώ και 15 μέρες που το ζήτημα είναι πόσο πιστευτός είναι.

Ακολουθεί μια ανασκόπηση των δηλώσεων του Τραμπ σχετικά με το στενό από την έναρξη του πολέμου:

-Η αρχική απειλή του Τραμπ τέθηκε στις 21 Μαρτίου, όταν δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα «χτυπούσαν και θα εξαφάνιζαν» ιρανικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας αν η Τεχεράνη δεν άνοιγε ξανά το Στενό του Ορμούζ εντός 48 ωρών. Την επόμενη μέρα, ο εκπρόσωπος του Ιράν στον ναυτιλιακό οργανισμό του ΟΗΕ δήλωσε ότι το στενό παρέμενε ανοιχτό για όλους εκτός από τους «εχθρούς» του Ιράν.

-Στις 23 Μαρτίου, λίγο πριν λήξει η προθεσμία που είχε θέσει ο Τραμπ, ο πρόεδρος δήλωσε ότι η χώρα του και το Ιράν είχαν διεξαγάγει «παραγωγικές συνομιλίες» τις δύο προηγούμενες ημέρες και ότι θα αναβάλει την επίθεση σε ενεργειακές εγκαταστάσεις για πέντε ημέρες.

-Στις 26 Μαρτίου, ο Τραμπ πρόσθεσε δέκα επιπλέον ημέρες στην προθεσμία, λέγοντας ότι το Ιράν είχε ζητήσει περισσότερο χρόνο, καθιστώντας τη νέα καταληκτική ημερομηνία την 6η Απριλίου.

-Στη 1 Απριλίου, ο Τραμπ δήλωσε ότι η Τεχεράνη είχε ζητήσει από τις ΗΠΑ κατάπαυση του πυρός, προσθέτοντας ότι θα το εξέταζε μόνο αφού το Ιράν είχε ξανανοίξει τα Στενά του Ορμούζ. Ένας εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών αρνήθηκε αυτόν τον ισχυρισμό.

-Δύο ημέρες αργότερα, ο Τραμπ υπαινίχθηκε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν «εύκολα» να ξανανοίξουν το στενό αν είχαν «λίγο περισσότερο χρόνο».

-Στις 4 Απριλίου, ο Τραμπ είπε στους ηγέτες του Ιράν ότι «ο χρόνος τελειώνει» για να ανοίξουν τη θαλάσσια οδό. «Θυμηθείτε όταν έδωσα στο Ιράν δέκα ημέρες για να ΚΛΕΙΣΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ή ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΤΟ ΣΤΡΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ. Ο χρόνος τελειώνει – 48 ώρες πριν ξεσπάσει η κόλαση πάνω τους», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Διαβάστε επίσης