Σάντσεθ: «Ο κόσμος δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος - Εγωισμός, άγνοια και σκληρότητα»
Με ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, ο Σάντσεθ μίλησε για έναν κόσμο που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος», όπου το κέρδος του ενός προϋποθέτει την απώλεια του άλλου.
Snapshot
- Ο Πέδρο Σάντσεθ τόνισε ότι ο κόσμος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, καθώς οι εγωισμός, η άγνοια και η σκληρότητα υπονομεύουν τη διεθνή συνεργασία.
- Ζήτησε μεταρρύθμιση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, περιορισμό του βέτο και ενίσχυση των διεθνών θεσμών για καλύτερη διαχείριση παγκόσμιων κρίσεων.
- Η Ισπανία αντιτάχθηκε σε επιθετικούς πολέμους, δεν αύξησε τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ και αύξησε τη συνεισφορά της στην αναπτυξιακή συνεργασία και το πολυμερές σύστημα.
- Ο Σάντσεθ υποστήριξε ότι η αντιμετώπιση της μετανάστευσης πρέπει να γίνεται με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και χωρίς φόβο ή εχθροποίηση των μεταναστών, αναφερόμενος ειδικά στην κρίση της Θέουτα.
- Υπογράμμισε την ανάγκη για ηγεσία που θα προωθήσει την ισότητα, προτείνοντας για πρώτη φορά μια γυναίκα από τη Λατινική Αμερική στη θέση της Γενικής Γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών.
Σε μια ομιλία με έντονο πολιτικό και διεθνή χαρακτήρα, ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ ανέβηκε στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ επιχειρώντας να περιγράψει τις μεγάλες αντιφάσεις του σημερινού κόσμου και τους κινδύνους που, όπως υποστήριξε, απειλούν το διεθνές σύστημα.
Από τους πολέμους και την παραβίαση του διεθνούς δικαίου μέχρι την κλιματική κρίση, τη φτώχεια, τη μετανάστευση και την αποδυνάμωση της πολυμερούς συνεργασίας, ο Ισπανός πρωθυπουργός έθεσε στο επίκεντρο το ερώτημα του πώς θα συνυπάρξουν τα κράτη σε έναν ολοένα πιο ανταγωνιστικό και αβέβαιο κόσμο.
Με ιδιαίτερα αιχμηρή γλώσσα, ο Σάντσεθ μίλησε για έναν κόσμο που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος», όπου το κέρδος του ενός προϋποθέτει την απώλεια του άλλου.
Περιέγραψε ως τρεις από τις βασικές δυνάμεις που, κατά την άποψή του, υπονομεύουν την ιδέα της διεθνούς συνεργασίας τον εγωισμό, την άγνοια και τη σκληρότητα, ασκώντας παράλληλα κριτική στη λογική σύμφωνα με την οποία τα ισχυρότερα κράτη μπορούν να ενεργούν με βάση αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα.
Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε ο ίδιος ο ρόλος του ΟΗΕ. Ο Ισπανός πρωθυπουργός αναγνώρισε τις αδυναμίες και τις αντιφάσεις του Οργανισμού, υποστήριξε όμως ότι άλλο είναι η μεταρρύθμιση ενός θεσμού και άλλο η προσπάθεια απαξίωσης και αποδυνάμωσής του. Ζήτησε αλλαγές στο Συμβούλιο Ασφαλείας, περιορισμό της δυνατότητας του βέτο και ενίσχυση των διεθνών θεσμών, υποστηρίζοντας ότι η πολυμερής συνεργασία παραμένει βασικό εργαλείο για τη διαχείριση των παγκόσμιων κρίσεων.
Η ομιλία του, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στη διεθνή αρχιτεκτονική. Ο Σάντσεθ υπερασπίστηκε τις επιλογές της ισπανικής κυβέρνησης απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία, τη στάση της απέναντι στο Ισραήλ και τη Γάζα, αλλά και την απόφασή της να μην αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ. Παράλληλα, αναφέρθηκε στη μετανάστευση και στη Θέουτα, υποστηρίζοντας ότι η απάντηση στις μεταναστευτικές πιέσεις δεν μπορεί να βασίζεται στον φόβο και στη μετατροπή των μεταναστών σε «εχθρό».
Πίσω από όλα αυτά, ο Σάντσεθ επιχείρησε να επαναφέρει μια ευρύτερη συζήτηση: τι είδους κόσμο θέλει να οικοδομήσει η διεθνής κοινότητα σε μια εποχή όπου ο ανταγωνισμός, τα εθνικά συμφέροντα και η λογική του κέρδους συχνά συγκρούονται με την ανάγκη για συνεργασία, ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη. Και έκλεισε την παρέμβασή του μεταφέροντας το βάρος της επιλογής στις επόμενες γενιές, με το ερώτημα του τι θα απαντήσουμε όταν μας ρωτήσουν τι κάναμε τη στιγμή που οι κανόνες άρχισαν να παραβιάζονται και η σιωπή έγινε η ευκολότερη επιλογή.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Ισπανού πρωθυπουργού:
«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι,
Παίρνω τον λόγο με έναν και μόνο στόχο: να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.
Βρίσκομαι εδώ για να επαναβεβαιώσω τις αρχές και τις προσδοκίες που ενέπνευσαν τη δημιουργία αυτού του Οργανισμού πριν από 81 χρόνια.
Αρχές και προσδοκίες που ορισμένες από τις κυβερνήσεις που εκπροσωπούνται εδώ είτε περιφρονούν είτε επιχειρούν να διαλύσουν.
Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από την πρώτη φορά που απευθύνθηκα σε αυτή τη Συνέλευση και, από τότε, πολλά έχουν αλλάξει στον κόσμο. Και λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν άλλαξαν προς το καλύτερο. Αντίθετα, τα πράγματα έγιναν χειρότερα.
Το 2018, οι 193 χώρες που απαρτίζουν αυτόν τον Οργανισμό συμφώνησαν να υιοθετήσουν την Ατζέντα 2030 και οι περισσότεροι ηγέτες που βρίσκονταν εδώ παρουσίασαν με υπερηφάνεια το σύμβολο των Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης.
Δεν το κάναμε επειδή ήταν κάτι που βρισκόταν στη μόδα ούτε επειδή πιστεύαμε ότι θα ήταν ένας εύκολος δρόμος.
Το κάναμε επειδή οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση.
Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν αποτελούν ιδεολογικές επιλογές, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.
Σήμερα, όμως, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται απλώς. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες και κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν.
Και δεν χρειάζεται να τους κατονομάσουμε. Όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποια μέθοδο ακολουθούν.
Ξεκινούν, πρώτα απ' όλα, αμφισβητώντας τους κανόνες.
Στη συνέχεια αρνούνται να τους τηρήσουν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι κανείς δεν πρόκειται να τολμήσει να τους ζητήσει λογαριασμό.
Και περικόπτουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς, όπως αυτός εδώ. Στρέφουν τα πυρά τους εναντίον των ηγετών και των εργαζομένων τους. Περιορίζουν την ικανότητά τους να δράσουν και στη συνέχεια τους παρουσιάζουν ως άχρηστους οργανισμούς, χωρίς τους οποίους μπορούμε να ζήσουμε.
Πρόκειται, επομένως, για μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφισης, η οποία παρουσιάζεται ως κάτι αναπόφευκτο και αναγκαίο.
Στην πραγματικότητα, όμως, βρίσκεται σε αντίθεση με τις βαθύτερες ιστορικές τάσεις και στηρίζεται σε τρεις εσφαλμένες βάσεις.
Η πρώτη είναι ο εγωισμός. Η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, στο οποίο το κέρδος του ενός συνεπάγεται αναγκαστικά την απώλεια του άλλου.
Η δεύτερη είναι η άγνοια, καθώς αγνοούνται τα επιστημονικά δεδομένα και θεωρείται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές, ώστε μπορούν να εκμεταλλεύονται τις υπόλοιπες και να μη χρειάζονται κανέναν άλλον για να ευημερήσουν.
Και η τρίτη, η οποία κατά τη γνώμη μου είναι η χειρότερη από όλες, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που πλέον δεν συγκλονίζεται ούτε μπροστά στη θέα των πλευρών ενός παιδιού που λιμοκτονεί ούτε μπροστά σε ένα νοσοκομείο που έχει μετατραπεί σε ερείπια.
Τα τελευταία οκτώ χρόνια έχω δει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να ενισχύονται.
Τις έχω δει να πετούν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη.
Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.
Τις έχω δει να αντιμετωπίζουν εκατομμύρια ανθρώπους σαν να ήταν ζώα και να στερούν βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.
Τις έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα και τους ωκεανούς σαν να τους ανήκαν.
Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον Οργανισμό και όλα όσα αυτός εκπροσωπεί.
Τα λέω όλα αυτά επειδή το να βλέπω αυτά τα πράγματα έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Δεν με έκανε, όμως, να χάσω την ελπίδα μου.
Γιατί, στη διάρκεια αυτών των οκτώ ετών, έχω επίσης δει υπέροχα πράγματα που συνεχίζουν να με κάνουν να πιστεύω στην ανθρωπότητα.
Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους υπερασπιζόμενοι τη φύση, την ειρήνη και τα πολιτικά δικαιώματα.
Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους λειτουργούς να αντιστέκονται σε αυτές τις αντιδραστικές δυνάμεις, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι διακινδύνευαν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.
Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν ανακαλύψεις που θεωρούσαμε αδύνατες και πολλές κυβερνήσεις να κάνουν το σωστό: να δεσμεύονται στη συνεργασία, την κοινωνική δικαιοσύνη και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Αν όλα αυτά μου έχουν διδάξει κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, είναι ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ούτε εγγενώς καλή ούτε εγγενώς κακή.
Η ανθρωπότητα μπορεί να είναι και τα δύο.
Και κάθε χρόνο, κάθε ημέρα, σε κάθε κρίση, η ανθρωπότητα πρέπει να αποφασίζει πώς θα δράσει.
Τα Ηνωμένα Έθνη είναι ένα από τα φόρουμ όπου αυτή η απόφαση λαμβάνεται στο υψηλότερο επίπεδο.
Και δεν λαμβάνεται πάντα προς το καλύτερο. Φυσικά και όχι.
Κι εγώ ο ίδιος έχω επισημάνει επανειλημμένα τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του Οργανισμού.
Ωστόσο, με την ίδια πεποίθηση, πρέπει να επισημάνω ότι οι περισσότεροι από εκείνους που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν την αποτυχία του. Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι να το οδηγήσουν στην αποτυχία.
Και πρέπει επίσης να πω ότι η πολυμέρεια είναι το καλύτερο εργαλείο που διαθέτει η ανθρωπότητα για να διαχειριστεί την ποικιλομορφία και την αλληλεξάρτησή της, ιδιαίτερα σε έναν παγκοσμιοποιημένο και πολυπολικό κόσμο όπως αυτός στον οποίο ζούμε σήμερα.
Γι' αυτό πρέπει να ενισχύσουμε την εμπιστοσύνη μας στο πολυμερές σύστημα.
Πρέπει να το ανανεώσουμε και να το ενισχύσουμε, ώστε να μπορέσει να διαδραματίσει στον 21ο αιώνα τον ίδιο κεντρικό ρόλο που διαδραμάτισε στον 20ό αιώνα.
Προφανώς, αυτό δεν θα είναι εύκολο. Τα καλά νέα, όμως, είναι ότι όλες οι κατευθύνσεις που χρειαζόμαστε βρίσκονται εδώ. Βρίσκονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Σε αυτό το βιβλίο έγραψαν οι πρόγονοί μας τα καλύτερα κεφάλαιά τους.
Άνδρες και γυναίκες που είχαν δει τον κόσμο να τυλίγεται στις φλόγες και, παρ' όλα αυτά, είχαν το θάρρος να οραματιστούν ένα καλύτερο μέλλον.
Αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες έβαλαν σε αυτόν τον Χάρτη τη σοφία και την ελπίδα τους. Και δεν μας ζήτησαν να τον κρατήσουμε σε μια προθήκη.
Μας ζήτησαν να τον τηρούμε, να τον υπερασπιζόμαστε και να προσφεύγουμε σε αυτόν σε στιγμές όπως η σημερινή, που χαρακτηρίζονται από αβεβαιότητα και εξαιρετικές δυσκολίες.
Σήμερα περνάμε μία από αυτές τις στιγμές.
Είναι, επομένως, καθήκον μας να φανούμε αντάξιοι του θάρρους και της φιλοδοξίας που αποτυπώνονται στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Γι' αυτό, κυρίες και κύριοι, πρέπει να μεταρρυθμίσουμε το Συμβούλιο Ασφαλείας, ώστε όλες οι περιοχές του κόσμου να εκπροσωπούνται δίκαια.
Και πρέπει να τερματίσουμε το δικαίωμα βέτο των μόνιμων μελών.
Γιατί, όπως αναφέρει ο Καταστατικός Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών, καμία χώρα δεν θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα δικαστής και διάδικος. Όσο ισχυρή κι αν είναι.
Πρέπει, επομένως, να ενισχύσουμε και τους άλλους βασικούς οργανισμούς, να αναδιοργανώσουμε τις υπηρεσίες, τα ταμεία και τα προγράμματα και να τους παράσχουμε περισσότερους πόρους και μεγαλύτερη επιχειρησιακή ικανότητα, ώστε να μπορούν να έχουν πιο αποφασιστικό αντίκτυπο στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
Πρέπει να ενισχύσουμε θεσμούς όπως το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ώστε να μπορούν να ερευνούν, να διώκουν και να τιμωρούν όσους παραβιάζουν τους κανόνες.
Χρειάστηκαν αιώνες στην ανθρωπότητα για να αντικαταστήσει τον νόμο του ισχυρότερου με τη δύναμη του νόμου και δεν μπορούμε να είμαστε η γενιά που θα ακολουθήσει αυτή την πορεία προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, πρέπει να αποκαταστήσουμε το πλαίσιο για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων και τον αφοπλισμό, ώστε να αποτρέψουμε μια λανθασμένη πολιτική ασφαλείας από το να μας οδηγήσει σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Και πρέπει επίσης να επιβάλουμε αυστηρούς κανόνες στους τεχνο-ολιγάρχες, προκειμένου να ελέγξουμε τη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το μέλλον των γιων και των θυγατέρων μας πρέπει να έχει προτεραιότητα έναντι των οικονομικών συμφερόντων αυτών των τεχνο-ολιγαρχών.
Προφανώς, για να γίνουν όλα αυτά θα χρειαστούν δέσμευση και χρόνος. Και ισχυρή ηγεσία, ικανή να οικοδομεί συναινέσεις, να ακούει, να κοιτά πέρα από τη γνώριμη πραγματικότητα και να οραματίζεται μια καλύτερη εναλλακτική.
Η επιλογή μου για αυτόν τον ρόλο ηγεσίας είναι ξεκάθαρη.
Εννέα άνδρες έχουν καταλάβει τη θέση του Γενικού Γραμματέα αυτού του Οργανισμού κατά τη διάρκεια της ογδοντάχρονης ιστορίας του.
Τώρα είναι η σειρά μιας γυναίκας. Μιας γυναίκας από τη Λατινική Αμερική.
Γιατί, κυρίες και κύριοι, πώς είναι δυνατόν ένας Οργανισμός που υποστηρίζει ότι μιλά εξ ονόματος ολόκληρης της ανθρωπότητας να μην έχει ποτέ μέχρι σήμερα μια γυναίκα στην ηγεσία του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών;
Πώς θα εκπροσωπήσει όλες τις ηπείρους, όταν εδώ και τρεις δεκαετίες δεν έχουμε επιτρέψει στην τρίτη πολυπληθέστερη ήπειρο να αναλάβει αυτή τη θέση;
Τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν πάνω στην υπόσχεση ότι όλοι οι άνθρωποι θα έχουν μια θέση σε αυτόν τον Οργανισμό.
Είναι, επομένως, ώρα να εκπληρώσουμε το υπόλοιπο μισό αυτής της υπόσχεσης.
Ήρθε η ώρα μια γυναίκα από τη Λατινική Αμερική να αναλάβει τη θέση της Γενικής Γραμματέως των Ηνωμένων Εθνών.
Αυτό είναι ένα ιστορικό χρέος που πρέπει να εξοφλήσουμε.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, σε μια εποχή που ο φεμινισμός δέχεται επίθεση και χιλιάδες γυναίκες πέφτουν θύματα σεξισμού, βίας και ξενοφοβίας, πρέπει να επιβεβαιώσουμε αυτή τη δέσμευση ακόμη πιο δυνατά.
Και θέλω να το καταστήσω σαφές: δεν το λέω επειδή πιστεύω ότι οι γυναίκες έχουν κάτι να αποδείξουν.
Το λέω επειδή ο κόσμος είναι αυτός που πρέπει να αποδείξει στον εαυτό του ότι δεν υπάρχει επιστροφή στον δρόμο προς την ισότητα.
Στη χώρα μου, κυρίες και κύριοι, στην Ισπανία, ήταν οι γυναίκες εκείνες που πρώτες επισήμαναν ότι η ασφάλεια δεν προκύπτει από τη δύναμη, αλλά από την κοινωνική πρόοδο.
Ήταν θαρραλέες γυναίκες, όπως η Κλάρα Κάμποαμορ, που πρώτες υποστήριξαν στο Κοινοβούλιο ότι η αποκήρυξη του πολέμου ως μέσου άσκησης διεθνών σχέσεων ήταν ο δρόμος που έπρεπε να ακολουθήσουμε και ότι η προσήλωση στην ενσυναίσθηση και την ειρήνη θα πρέπει πάντα να αποτελεί την επιλογή μας.
Μακάρι πολλοί από τους ηγέτες που ανέβηκαν σε αυτό το βήμα κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας να είχαν έστω το μισό από το θάρρος και τη διαύγεια σκέψης που διέθετε η Κλάρα Κάμποαμορ.
Ο φεμινισμός, κυρίες και κύριοι, είναι μία από τις βασικές δυνάμεις αλλαγής και προόδου που έχει γνωρίσει ο κόσμος τον τελευταίο αιώνα και έχει έρθει προ πολλού η ώρα η επιρροή του να καθοδηγήσει αυτόν τον θεσμό με πολύ πιο ξεκάθαρο και αποφασιστικό τρόπο.
Για αυτούς και για άλλους λόγους, κυρίες και κύριοι, πιστεύω ότι, προκειμένου να ξεκινήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή η νέα και αποφασιστική φάση στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών, ο Οργανισμός χρειάζεται μια Γενική Γραμματέα από τη Λατινική Αμερική.
Και πιστεύω επίσης ότι, ώστε να μην μείνει μόνη της, θα χρειαστεί με τη σειρά της τη στήριξη θαρραλέων κυβερνήσεων, έτοιμων να κάνουν το σωστό, ανεξάρτητα από το πόσο υψηλό θα είναι το τίμημα που θα χρειαστεί να καταβάλουμε.
Και αυτός, κυρίες και κύριοι, είναι ο δρόμος που επέλεξε η Ισπανία.
Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξέσπασαν. Είτε στην Ουκρανία, είτε στον Λίβανο είτε στο Ιράν.
Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ.
Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αποτρέψουμε πράξεις επιθετικότητας αντίθετες με τον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση του εδάφους μας για την εξαπόλυση πράξης επιθετικότητας αντίθετης προς το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που ο Νετανιάχου συνεχίζει να διαπράττει στη Γάζα.
Παράλληλα, κινητοποιήσαμε πόρους για να κάνουμε περισσότερα.
Και, μπροστά στις περικοπές που έχουν μειώσει την παγκόσμια αναπτυξιακή βοήθεια κατά σχεδόν ένα τρίτο μέσα σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία διπλασίασε τις επενδύσεις της στην αναπτυξιακή συνεργασία και αύξησε τη συνεισφορά της στο πολυμερές σύστημα κατά 60%.
Και το κάναμε αυτό παραμένοντας πάντα πιστοί στις αρχές μας.
Ακόμη και σε τόσο δύσκολες στιγμές όπως αυτές που βιώνει σήμερα η ισπανική πόλη της Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απόγνωση και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μία από τις σημαντικότερες κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης των τελευταίων ετών.
Γνωρίζω ότι σε στιγμές όπως αυτή είναι δελεαστικό να επιλέξει κανείς την εύκολη λύση.
Να ενδώσει στον φόβο, να αντιμετωπίσει τους μετανάστες ως εχθρούς και να παραβιάσει τον νόμο.
Όμως η χώρα μου, η Ισπανία, δεν πρόκειται να το κάνει.
Ούτε, φυσικά, η ισπανική πόλη της Θέουτα.
Γιατί οι πολίτες της δείχνουν ότι είναι δυνατό να αντιμετωπιστεί μια κρίση χωρίς να διακυβεύεται η αξιοπρέπεια, με τήρηση του κράτους δικαίου και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα.
Και θα βγούμε από αυτή την κρίση ισχυρότεροι ακριβώς γι' αυτό.
Γιατί η Ισπανία δεν επιλέγει την εύκολη λύση.
Επιλέγει πάντα τον πιο δίκαιο δρόμο.
Και θα ήθελα επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την πολυμερή τάξη δεν σταματούν να μας επιτίθενται ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο.
Θέλουν να μας εκφοβίσουν. Θέλουν να τα παρατήσουμε.
Θέλουν τελικά να πιστέψουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφέλεια και ότι η συνεργασία αποτελεί ένδειξη αδυναμίας.
Λοιπόν, είμαι εδώ και ανέβηκα σε αυτό το βήμα για να σας πω – δυνατά και καθαρά – ότι κάνετε λάθος και ότι δεν πρόκειται να σιωπήσουμε.
Εμείς οι Ισπανοί δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω.
Δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, μαζί, μπορούμε να οικοδομήσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Και δεν πρόκειται να το κάνουμε, επειδή θέλουμε να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών των γιων και των θυγατέρων μας και να τους βοηθήσουμε να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.
Γιατί γνωρίζουμε ότι, σε λίγα χρόνια, οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα εξετάσουν αυτή την κρίσιμη δεκαετία και θα μας ρωτήσουν ποιον ρόλο διαδραμάτισε ο καθένας από εμάς.
Οι άνθρωποι δικαίως θα μας ρωτήσουν τι κάναμε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κάνουν τα στραβά μάτια.
Θα μας ρωτήσουν τι κάναμε όταν η υπεράσπιση όσων πιστεύαμε άρχισε να έχει κόστος.
Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν σταματήσαμε ποτέ να αγωνιζόμαστε.
Ότι εμείς οι ίδιοι δεν κάναμε πίσω.
Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δώσαμε τον καλύτερό μας εαυτό για να τους αφήσουμε έναν κόσμο πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, πράγματι, πιο δίκαιο.
Αυτό ελπίζουμε να μπορούμε να τους πούμε.
Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αναλάβω από αυτό το βήμα.
Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ, της Ισπανίας.
Σας ευχαριστώ πολύ.
