Χωριό της Ιαπωνίας ισχυρίζεται πως εκεί βρίσκεται ο τάφος του... Ιησού!
Μια εκδοχή και μια σειρά εγγράφων αλλάζουν (κατά τους Ιάπωνες) την χριστιανική ιστορία
Snapshot
- Στο χωριό Σίνγκο της Ιαπωνίας υπάρχει ο θρύλος ότι ο Ιησούς Χριστός δεν πέθανε στον σταυρό αλλά έζησε εκεί μέχρι τα βαθιά γεράματα, σύμφωνα με τα «Έγγραφα Τακενούτσι».
- Ο θρύλος υποστηρίζει ότι ο Ιησούς επισκέφθηκε δύο φορές την Ιαπωνία, παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και πέθανε στην περιοχή της Αομόρι.
- Στο Σίνγκο λειτουργεί το Christ Park και το Μουσείο της Παράδοσης του Χριστιανικού Χωριού, όπου εκτίθενται τα έγγραφα και αντικείμενα που σχετίζονται με τον θρύλο.
- Κάθε χρόνο διοργανώνεται το Kirisuto Matsuri, ένα φεστιβάλ που γιορτάζει τον θρύλο του Χριστού με παραδοσιακούς χορούς και τελετές Σίντο, προσελκύοντας επισκέπτες και ενισχύοντας την τοπική κοινότητα.
- Παρά την αποδοχή του θρύλου στην τοπική κοινωνία, οι θεολογικοί ισχυρισμοί δεν υποστηρίζονται από την επίσημη εκκλησία και αντιμετωπίζονται με επιφυλακτικότητα από τους κατοίκους.
Βαθιά στους ομιχλώδεις, κατάφυτους λόφους της περιφέρειας Αομόρι της Ιαπωνίας, ο δρόμος προς τη λίμνη Τόουαντα θυμίζει μια κλασική εικόνα της ιαπωνικής επαρχίας. Αναβαθμίδες με ορυζώνες, ήσυχα αγροτόσπιτα και ατελείωτο πράσινο απλώνονται στο τοπίο.
Λίγο μετά το χωριό Σίνγκο, όμως, εμφανίζεται πάνω από τον δρόμο μια μικρή, μπλε πινακίδα, τόσο ασυνήθιστη που κάνει ορισμένους ταξιδιώτες να πατούν φρένο.
Με μεγάλα, έντονα γράμματα στα αγγλικά γράφει: Tomb of Christ – Τάφος του Χριστού.
Ναι, του συγκεκριμένου Χριστού. Του Ιησού από τη Ναζαρέτ.
Δεν πρόκειται για μια εκδοχή της ιστορίας που υπάρχει στη Βίβλο ή αναγνωρίζεται από την Καθολική Εκκλησία. Σύμφωνα, όμως, με έναν τοπικό θρύλο, ο Ιησούς δεν πέθανε στον σταυρό στην Ιερουσαλήμ. Αντίθετα, κατάφερε να διαφύγει, έφτασε στο Σίνγκο, έγινε αγρότης, παντρεύτηκε, απέκτησε παιδιά και έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα στην καταπράσινη ιαπωνική ύπαιθρο.
Αυτή η εκδοχή της ιστορίας του καταγράφεται σε ένα μυστηριώδες σύνολο χειρογράφων που είναι γνωστό ως «Έγγραφα Τακενούτσι», τα οποία υποτίθεται ότι γράφτηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια και ανακαλύφθηκαν ξανά τη δεκαετία του 1930.
Παρότι τα συγκεκριμένα «αρχαία» έγγραφα και το περιεχόμενό τους έχουν ευρέως απορριφθεί ως απάτη – και κανένας θεολόγος που σέβεται το ακαδημαϊκό του έργο δεν θα έσπευδε να υποστηρίξει αυτούς τους ισχυρισμούς – ο θρύλος εξακολουθεί να ζει στο Σίνγκο.
Για περισσότερα από 60 χρόνια, το χωριό έχει αγκαλιάσει αυτή τη λαογραφική παράδοση, όχι ως θρησκευτικό δόγμα, αλλά ως ευκαιρία για την ενίσχυση της τοπικής κοινότητας, τη διατήρηση των παραδόσεων και τη διοργάνωση ενός από τα πιο ασυνήθιστα ετήσια φεστιβάλ της χώρας.
Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται το Christ Park, όπου δύο ταφικοί λόφοι βρίσκονται σε μια ήσυχη πλαγιά. Εκεί υπάρχει και το Μουσείο της Παράδοσης του Χριστιανικού Χωριού, όπου παρουσιάζεται ολόκληρη η ιστορία.
«Ο Χριστός επισκέφθηκε την Ιαπωνία δύο φορές», λέει στο CNN ο διευθυντής του μουσείου, Χιντενόμπου Καντογκίσι, εξηγώντας το χρονολόγιο που περιγράφεται στα «Έγγραφα Τακενούτσι».
Σύμφωνα με τον θρύλο, ο Ιησούς επισκέφθηκε αρχικά την περιφέρεια Τογιάμα, νοτιότερα, όπου εργάστηκε για την αυτοκρατορική οικογένεια της χώρας, προτού επιστρέψει στην Ιουδαία, όπου «διέδωσε τον λόγο για τη θεϊκή γη, την Ιαπωνία».
Τα έγγραφα υποστηρίζουν ότι χρόνια αργότερα, όταν ο Χριστός επρόκειτο να σταυρωθεί, ο αδελφός του, Ισουκίρι – η ύπαρξη του οποίου επίσης δεν αναφέρεται πουθενά στη Βίβλο – πήρε τη θέση του στον σταυρό, εξηγεί ο Καντογκίσι.
«Στη συνέχεια, ο Χριστός πραγματοποίησε ένα δεύτερο ταξίδι στην Ιαπωνία, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 106 ετών, απέκτησε τρία παιδιά και πέθανε», λέει ο διευθυντής.
Αιώνες αργότερα, το 1935, ένας θρησκευτικός ηγέτης ονόματι Κιγιομάρο Τακενούτσι υποστήριξε ότι ανακάλυψε τον τάφο του «Ιέσου Κιρισούτο», όπως είναι γνωστός ο Ιησούς Χριστός στην Ιαπωνία.
Απέδωσε την ανακάλυψη στα μυστηριώδη έγγραφα, τα οποία, όπως ισχυρίστηκε, τον οδήγησαν στο Σίνγκο, που τότε ήταν γνωστό ως Χεράι. Εκεί, κάποιοι ντόπιοι κατάφεραν να τον οδηγήσουν στους δύο ταφικούς λόφους.
Βολικά, τα πρωτότυπα κείμενα, τα οποία περιείχαν και άλλους εντυπωσιακούς ισχυρισμούς σχετικά με τον ρόλο της Ιαπωνίας στην παγκόσμια ιστορία, φέρεται να καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αφήνοντας πίσω μόνο αντίγραφα.
Αναπαραγωγές των εγγράφων εκτίθενται στο μουσείο, μαζί με άλλα αντικείμενα που συνδέονται με τον θρύλο, όμως απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών και βίντεο.
«Ο τάφος του Χριστού βρισκόταν εδώ ανέκαθεν, όμως δεν υπήρχε τίποτα που να εξηγεί σωστά την ιστορία του», λέει ο Καντογκίσι. «Έτσι, το 1996, χτίσαμε αυτό το μουσείο και δημιουργήσαμε την έκθεση».
Σε έναν λόφο, λίγα μόλις βήματα από το μουσείο, βρίσκονται δύο μεγάλοι χωμάτινοι λόφοι, περικυκλωμένοι από χαμηλούς λευκούς φράχτες και σημαδεμένοι με μεγάλους ξύλινους σταυρούς.
Ο ένας φέρεται να είναι ο τάφος του Ιησού, ενώ στον άλλο υποτίθεται ότι είναι θαμμένο το αυτί του αδελφού του.
Παρά την προφανή γοητεία μιας τέτοιας ιστορίας, το μουσείο συνήθως προσελκύει μόλις λίγους επισκέπτες την ημέρα και παραμένει κλειστό κατά τους χειμερινούς μήνες, σύμφωνα με τον διευθυντή Χιντενόμπου.
Μια ημέρα, όμως, στις αρχές του καλοκαιριού, ο χώρος στάθμευσης έξω από το μουσείο είναι γεμάτος ήδη από τις 9:30 το πρωί, ενώ πλήθος κόσμου μεταφέρεται με λεωφορεία από έναν χώρο στάθμευσης που έχει δημιουργηθεί για να εξυπηρετήσει την αυξημένη προσέλευση.
Όλοι βρίσκονται εκεί για το Kirisuto Matsuri, ή αλλιώς το Φεστιβάλ του Χριστού, το οποίο πραγματοποιείται κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Ιουνίου από τη δεκαετία του 1960.
Η εκδήλωση αποτελεί ταυτόχρονα έναν συμβολικό φόρο τιμής, μια χαρούμενη γιορτή της τοπικής κοινότητας και ένα εντυπωσιακό θεολογικό παράδοξο.
Καθώς ξεκινά η τελετή έναρξης, τοπικοί αξιωματούχοι, πολλοί από τους οποίους φορούν κοστούμια, κάθονται στις θέσεις των επισήμων μπροστά από ένα ιερό αφιερωμένο στον Ιησού, κοντά στους τάφους.
Ένας ιερέας του Σίντο – της αρχαίας θρησκευτικής παράδοσης της Ιαπωνίας, που είναι στενά συνδεδεμένη με τη φύση – απαγγέλλει προσευχές και προσφέρει στο ιερό και στους επισήμους κλαδιά ιερών δέντρων, τα λεγόμενα «ταμαγκούσι».
Τοπικοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν έναν χορό λιονταριού, γνωστό ως «σισιμάι», ενώ ένα παραδοσιακό μουσικό συγκρότημα παίζει. Στη συνέχεια, γυναίκες ντυμένες με κιμονό παρουσιάζουν το παραδοσιακό «Nanyadoyara», ένα είδος λαϊκού χορού, γύρω από τους ταφικούς λόφους.
Αργότερα, όλοι προσκαλούνται να συμμετάσχουν σε έναν χορό μπροστά από το μουσείο, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό.
Δεκάδες επισκέπτες σχηματίζουν έναν κύκλο, χαμογελούν και αφήνουν τα χέρια τους να κινούνται στον ρυθμό της παραδοσιακής μουσικής.
Ο δήμαρχος Καζούτομο Σάτο, 57 ετών, βρίσκεται μόλις περίπου έναν χρόνο στο αξίωμα, όμως ως άνθρωπος που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στο χωριό δηλώνει ενθουσιασμένος από την προσέλευση στο φεστιβάλ.
«Οι αριθμοί φέτος είναι υψηλότεροι από πέρυσι», λέει στο CNN από το περιθώριο των εκδηλώσεων. «Το χωριό Σίνγκο καταβάλλει πραγματική προσπάθεια για να διαδώσει την εκδήλωση μέσω των social media και όλο και περισσότεροι νέοι, όπως μαθητές γυμνασίου, συμμετέχουν στον χορό Nanyadoyara».
Πέρα από τις εκδηλώσεις, σχεδόν κανείς εδώ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να επιβεβαιώσει τους μεγάλους θεολογικούς ισχυρισμούς που έφεραν τον κόσμο κοντά – ή να εξετάσει αν ο Ιησούς Χριστός έζησε και πέθανε πράγματι στο Σίνγκο.
Οι ερωτήσεις αντιμετωπίζονται με διακριτικά χαμόγελα και περιστασιακά σηκώματα των ώμων. Κανείς δεν θέλει να καταστρέψει το πέπλο μυστηρίου που κρατά ζωντανή την ιστορία της προέλευσης του θρύλου, αλλά ταυτόχρονα κανείς δεν δηλώνει ότι είναι πραγματικός πιστός.
«Ο τάφος του Χριστού ήταν εδώ ανέκαθεν, όσο μπορεί να θυμηθεί οποιοσδήποτε», λέει στο CNN ο 26χρονος κάτοικος του Σίνγκο, Κόσι Ναγκανο, εθελοντής στο φεστιβάλ, ενώ στέκεται λίγα βήματα μακριά από τον τάφο.
