Το ζευγάρι που αφιέρωσε τη ζωή του στα ρακούν - Η τραγική ιστορία που άλλαξε τα πάντα
Μέχρι σήμερα το ζευγάρι έχει βοηθήσει περισσότερα από 800 ρακούν, και συνεχίζει...
Snapshot
- Ο Πολ και η Σάρα Μπούκμπιντερ αφιέρωσαν τη ζωή τους στην αποκατάσταση ρακούν μετά τον τραγικό θάνατο δύο τραυματισμένων ρακούν που φιλοξένησαν πριν από 9 χρόνια.
- Το 2018 ίδρυσαν το Κέντρο Αποκατάστασης Άγριας Ζωής «Τσαρλς Ν. Γκόρντον» στη Νέα Υόρκη, όπου έχουν βοηθήσει περισσότερα από 800 ρακούν.
- Το ζευγάρι έχει θυσιάσει προσωπικό χρόνο, διακοπές και οικογενειακές στιγμές για να φροντίζει τα ρακούν, αντιμετωπίζοντας συχνά οδύνη από τραυματισμούς ή ασθένειες των ζώων.
- Τα ρακούν μεγαλώνουν σε περιβάλλον με φυσική τροφή και εξοπλισμό για να μάθουν να επιβιώνουν στη φύση χωρίς ανθρώπινη εξάρτηση.
- Η απελευθέρωση των ρακούν γίνεται όταν δείχνουν σημάδια ανεξαρτησίας, συνήθως στα τέλη του καλοκαιριού ή αρχές φθινοπώρου.
Ο Πολ και η Σάρα Μπούκμπιντερ ήταν ένα ζευγάρι σαν όλα τα άλλα, μέχρι που πριν από 9 χρόνια δύο τραυματισμένα ρακούν βρέθηκαν στον δρόμο τους και τους ζητήθηκε να τα φιλοξενήσουν.
Ο Πολ, ένας κτηνίατρος που ειδικευόταν σε γάτες και σκύλους, ήταν πρόθυμος — αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: δεν ήξερε τίποτα για τη θεραπεία των ρακούν.
Τα ονόμασαν Στάνλεϊ και Λόρελ. Πίστευαν ότι αυτή η «φιλοξενία» θα ήταν προσωρινή και ελλείψει χώρου έβαλαν τα τραυματισμένα μωρά - ρακούν στο υπόστεγο για τα ποδήλατά τους, ενώ έψαχναν για έναν εξουσιοδοτημένο ειδικό στην αποκατάσταση άγριων ζώων.
Όμως δεν υπολόγιζαν ότι θα συνδέονταν συναισθηματικά με τα μικρά ρακούν, που θα καθόριζαν το μέλλον τους.
Το ζευγάρι δεν κατάφερε να βρει ειδικό για να τα περιθάλψει και τα μωρά ρακούν πέθαναν, αφήνοντας συντετριμμένους τον Πολ, και τη Σάρα, που έθαψαν τον Στάνλεϊ και τη Λόρελ στην πίσω αυλή τους. Οι Μπούκμπιντερς αποφάσισαν ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ.
Μετά το θάνατο των ρακούν, οι Μπούκμπιντερ αγόρασαν ένα κτήμα στη Νέα Υόρκη, όπου άρχισαν να χτίζουν το Κέντρο Αποκατάστασης Άγριας Ζωής «Τσαρλς Ν. Γκόρντον», το οποίο πήρε το όνομά του από τον αποθανόντα θείο του Πολ, ο οποίος, όπως ανέφερε το ζευγάρι, τους άφησε μια μικρή κληρονομιά που βοήθησε στην εκκίνηση της λειτουργίας της εγκατάστασης.
Το Κέντρο Αποκατάστασης ρακούν άνοιξε το 2018, ενώ αργότερα πούλησαν το σπίτι τους για να ζήσουν εκεί.
Από τότε, η Σάρα είπε ότι ξυπνά κάθε πρωί αναρωτιέται: «Τι μπορώ να κάνω σήμερα για να βελτιώσω τη ζωή ενός ρακούν;»
Οι Μπούκμπιντερ σε ένα αφιέρωμα της Washington Post δήλωσαν ότι έχουν θυσιάσει διακοπές, οικογενειακές συγκεντρώσεις και αμέτρητες ώρες ύπνου για να επικεντρωθούν στα ρακούν.
«Η μητέρα μου έχει συμβιβαστεί με το γεγονός ότι τα εγγόνια της είναι κυρίως ρακούν», είπε η Σάρα. Υπολογίζουν ότι έχουν βοηθήσει περισσότερα από 800 ρακούν μέχρι τώρα.
Η δουλειά, κατά καιρούς, εξακολουθεί να περιλαμβάνει οδύνη. Μερικά από τα ρακούν υποκύπτουν σε τραυματισμούς ή ασθένειες λίγο μετά την άφιξή τους στο κέντρο, αλλά οι Μπούκμπιντερ δήλωσαν ότι πολλά ρακούν δεν θα επιβίωναν χωρίς τη φροντίδα τους.
«Πάντα λέμε ο ένας στον άλλον ότι δεν έχουμε εμείς σημασία. Σημασία έχουν τα ρακούν», είπε ο Πολ. «Και αν πρέπει να υποφέρουμε για να τα βοηθήσουμε, τότε, όσο είμαστε σωματικά και ψυχικά ικανοί να το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να το κάνουμε».
Όταν τα ρακούν είναι περίπου 3 μηνών, η Σάρα τα μεταφέρει σε υπόστεγα γεμάτα φυσική τροφή, όπως ξηρούς καρπούς, αυγά, σκουλήκια και γρύλους, που είναι θαμμένα στο χώμα για να τα αναζητήσουν τα ρακούν. Υπάρχουν επίσης αιώρες, σκάλες και κούνιες από ελαστικά που χρησιμοποιούν τα ρακούν για να σκαρφαλώνουν.
Η Σάρα προσπαθεί να αποφεύγει την αλληλεπίδραση μαζί τους και δεν θέλει οι άνθρωποι να μιλάνε κοντά τους, ώστε να μάθουν να επιβιώνουν στη φύση χωρίς να εξαρτώνται από τους ανθρώπους. Υπάρχουν σημάδια που δείχνουν πότε τα ρακούν είναι έτοιμα να απελευθερωθούν: κρύβονται από τους ανθρώπους, γρυλίζουν εναντίον τους και προσπαθούν να δραπετεύσουν. Συνήθως αυτό συμβαίνει στα τέλη του καλοκαιριού ή στις αρχές του φθινοπώρου.
