Διεθνής αναταραχή, φουρτούνες στα ελληνοτουρκικά, εσωτερικό πόκερ

«Μεγάλη αναταραχή, υπέροχη (;) κατάσταση», έλεγε ο Μάο Τσε Τουνγκ -έχοντας, εννοείται, άλλα πράγματα στο μυαλό του. Εν πάση περιπτώσει, η ρήση του, θα μπορούσε να τιτλοφορήσει όλα όσα τεκταίνονται στο παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και ελληνικό γίγνεσθαι. Υπάρχουν αρκετά δυσοίωνα σημάδια – ορόσημα του 2027. Ας τα απαριθμήσουμε, ξεκινώντας από τις συζητήσεις που δίνουν και παίρνουν σε όλα τα ευρωπαϊκά φόρα.

Πρώτον: Η Γαλλία παίρνει… όλο το χαρτί της ανησυχίας. Αυτοτελώς, η γαλλική οικονομία κινείται επί ξηρού ακμής, και το ενδεχόμενο μιας κρίσης των γαλλικών ομολόγων, ουδόλως αποκλείεται. Υπάρχει, επίσης, και η πιθανότητα της ακροδεξιάς στροφής σε πολιτικό επίπεδο. Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να επιδεινώσει το ήδη υπαρκτό πρόβλημα. Γιατί μια κυβέρνηση με τέτοιο ιδεολογικό στίγμα, θεωρητικά θα είχε δύο επιλογές. Ή να κινηθεί στη βάση ενός σκληρού αυταρχικού νεοφιλελεύθερου μοντέλου (παράδειγμα Πινοσέτ) ή να προσχωρήσει σε μια λαϊκιστική συνταγή που… θα τίναζε τη μπάνκα στον αέρα.

Δεύτερον: Η Γερμανία, πάλαι ποτέ οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης, δεν φλερτάρει ακριβώς με τη σταθερότητα. Οι ενδιάμεσες εκλογές μπορεί να ταρακουνήσουν τον Μερτς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται -σε πρώτη φάση με την αντικατάστασή του με ένα είδος κλώνου. Για το μετέπειτα, ουδείς μπορεί να προβλέψει. Επομένως, ένας συν έναν παράγοντες σε αστάθεια -παράγοντες, όμως, που συνδέεται με το μέλλον της Ευρώπης.

Πάμε παρακάτω:

- Ρωσία ή για την ακρίβεια Βλαντιμίρ Πούτιν: παίζει τα ρέστα του. Το κατέστησε άλλωστε σαφές, λέγοντας ότι δεν έχει σημασία πόσοι Ρώσοι στρατιώτες χάνουν τη ζωή τους επί του πεδίου, σημασία έχει να επιτευχθεί ο στόχος. Εν ολίγοις, η επανάκτηση τμήματος εκείνου του Ντονμπάς που ο Ρώσος ηγέτης θεωρεί γεωστρατηγικά κρίσιμο. Και σ’ αυτό το σημείο, επανερχόμαστε στην Ευρώπη που εμπλέκεται «φουλ» στη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση. Οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να διακατέχονται από στρατηγική αμηχανία , εξ ου και ψάχνονται στο προσφιλές πλην ατελέσφορο -και μάλλον βλαπτικό για τις χώρες μέλη της ΕΕ- πεδίο των κυρώσεων. Ακούμε, λοιπόν, ότι συζητείται να υιοθετηθεί στην ευρωπαϊκή ναυτιλία (που σε συντριπτικό ποσοστό είναι ελληνική), πλήρες απαγορευτικό μεταφοράς ρωσικού LNG. Εδώ αποθεώνεται η λαϊκή σοφία: «Με τα χεράκια μας, βγάζουμε τα ματάκια μας». Γιατί κάτι τέτοιο (το είπε και ο πρωθυπουργός) σημαίνει πρακτικά ότι όλα τα ευρωπαϊκά βαπόρια θα αγοραστούν σε βάθος δεκαετίας από την Κίνα. Ήμαρτον!

- ΗΠΑ ή για την ακρίβεια Ντόναλντ Τραμπ: Με το Ιράν θα το πάει μέχρι τέλους γιατί τίθεται θέμα… pride (περηφάνειας) και φυσικά κύρους. Η υπογραφή της συμφωνίας με την Banana Republic της Βενεζουέλας, για τον αποκλειστικό έλεγχο από την Ουάσινγκτον των αποθεμάτων πετρελαίου της χώρας αυτής, του έδωσε «αέρα στα πανιά του». Με έναν τρόπο προδιαγεγραμμένη και ίσως αυτή η fast-track επιτυχία παρέμβασης σε Τρίτη χώρα της Λατινικής Αμερικής, λειτούργησε παραπλανητικά στην ευρύτερη ανάλυσή του, οδηγώντας τον στο ανυπόστατο συμπέρασμα ότι Βενεζουέλα – Ιράν είναι… ένα τσιγάρο δρόμος. Προφανώς λάθος.

Μέσα σε αυτό το ασταθές περιβάλλον, δύο παρατηρήσεις που αφορούν τα καθ’ ημάς:

- Τα ελληνοτουρκικά βράζουν και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι υπάρχει έλλειμα στρατηγικής. Παραμένουμε προσηλωμένοι στο δόγμα ότι «θα μας σώσει το ιππικό», μόνο που ούτε ο Ντόναλντ Τραμπ, ούτε η Ούρσουλα ούτε ο Φρίντριχ (Μερτς), είναι διατεθειμένοι να στείλουν τις ανάλογες ίλες (για τον Νετανιάχου επιφυλάσσομαι μερικώς). Εν τω μεταξύ, γίνεται «κοσμογονία», η Τουρκία ενισχύει εντυπωσιακά τη θέση της και σε σχέση με τις ΗΠΑ και αλλά σε σχέση με τη… μικρή μας περιοχή. Εννοώ ως προς αυτό, ότι κατέχει ήδη τον έλεγχο της Συρίας, έχει πλήρως αναβαθμίσει τις κουβεντούλες με Λιβύη και Αίγυπτο, έχει υπογράψει τη συμφωνία της Μέκκας, οι δε ευνοηθείσες από εμάς Ουκρανία και Σαουδική Αραβία (χωρίς το αζημίωτο), έχουν να λένε για το σημαντικό ρόλο της γείτονος.

Διατυπώνεται αφελώς -κατά τη γνώμη μου- από ορισμένες πλευρές, το ερώτημα: Και τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν, συνταγή Αντρέα ή συνταγή Σημίτη; Μπούρδες, επιεικώς, για την περίοδο διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-Παπανδρέου, η Τουρκία ήταν μια τριτοκοσμική χώρα, τη δε περίοδο διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – Σημίτη, η Ελλάδα ήταν μια ισχυρή χώρα, θωρακισμένη με την πανοπλία του ευρώ. Άρα, δεν υπάρχουν συγκριτικά δεδομένα, επομένως το δέον γενέσθαι πρέπει να το εφεύρουμε επειγόντως, με δεδομένο ότι στην Τουρκία έχει επέλθει, τα τελευταία χρόνια, δομική αλλαγή.

Η έμφαση στα εξοπλιστικά είναι αναγκαία, πιστεύω, αλλά όχι επαρκής, αν πάρουμε υπόψιν ότι η χώρα μας έχει αποξενωθεί από το σύστημα Τραμπ, από τη Ρωσία, την Κίνα και κάμποσες αραβικές χώρες. Σήμερα, μάλιστα, βρίσκεται απέναντι σε τρία μέτωπα, σε σχέση με τη γείτονα:

- Την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, που δυστυχώς είναι αβέβαιο, αν και πότε θα προχωρήσει. Και σίγουρα για να προχωρήσει, θα πρέπει η Τουρκία να δώσει το πράσινο φως για την άσκηση ελληνικού κυριαρχικού δικαιώματος.

- Τα θαλάσσια πάρκα. Τα δικά μας… σεμνά και ταπεινά. Της άλλης πλευράς προκλητικά, όπως προκύπτει από τους χάρτες που δημοσιοποιήθηκαν και περιλαμβάνουν αρκετά προβληματικά σημεία. Πάρτε υπόψιν ότι οι Ευρωπαίοι επί του θέματος αυτού… έκαναν την πάπια.

- Ο νόμος για τη «γαλάζια πατρίδα» που δεν πρέπει να αξιολογείται αυτοτελώς, αλλά σε συνδυασμό με τα δύο προαναφερθέντα στην παρατήρηση της αναβάθμισης της διεθνούς και περιφερειακής θέσης της Τουρκίας. Με έναν ακόμη επιπρόσθετο παράγοντα, την σε εκκρεμότητα -πάντα- λύση του Κυπριακού.

Ας έλθουμε, κλείνοντας, στην εσωτερική σκηνή, αναζητώντας τις επιπτώσεις – επιρροές των όσων ήδη περιγράψαμε:

- Πρώτα απ’ όλα, η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με την Άγκυρα -σε συνδυασμό με το θέμα των ταυτοτικών στοιχείων της ΝΔ- είναι αναμενόμενο ότι μπορεί να ενισχύσει τη στροφή προς τα δεξιά, άρα να ευνοήσει και το προεξοφλούμενο (;) κόμμα Σαμαρά. Δεν το λέω εγώ, το λέει η σπασμωδική αντίδραση στελεχών της κυβέρνησης που εξαπέλυσε εναντίον του… προληπτική επίθεση. Αυτό λέει πολλά.

- Υπάρχει, όμως, παράλληλα και το ζητούμενο της ασφάλειας-σταθερότητας, σε ένα διεθνές, ευρωπαϊκό, εσωτερικό περιβάλλον, που ενισχύει εκ των πραγμάτων το εκάστοτε κυβερνών κόμμα, στη συγκεκριμένη περίπτωση τη ΝΔ.

Το έχουμε ξαναπεί, για να καταλήξουμε στην κάλπη, όλα θα κριθούν από τα εξής δύο ταβάνια: το ταβάνι του Κυριάκου και το ταβάνι του Αλέξη. Ο πρώτος ετοιμάζει πακέτο παροχών στη ΔΕΘ, ο δεύτερος επιχειρεί να ολοκληρώσει το οικονομικό του αφήγημα εμφανιζόμενος φιλικός προς το επιχειρείν μεν, αλλά με διάθεση ταυτόχρονα φορολόγησης του πλούτου. Παρεμπιπτόντως, το θέμα κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη γιατί τα δεδομένα ως προς τη διεύρυνση των ανισοτήτων είναι εκρηκτικά, και προοιωνίζονται ενδεχομένως εκρηκτικές αντιδράσεις.

Το εκλογικό παραβάν θα μας διαφωτίσει πλήρως.

Διαβάστε επίσης