Ο Κυριάκος, ο Αλέξης και στο βάθος ο Αντώνης
Προεκλογικό πόκερ για γερά νεύρα - Τα νέα ζητούμενα που θέτει η κοινωνία
Όλα άλλα λοιπόν. Σύμφωνα με τα δημοσκοπικά δεδομένα, αναδεικνύονται ότι τα δύο πρώτα κριτήρια για την επιλογή ψήφου, είναι -με τα σημερινά δεδομένα εννοείται- «η πάταξη της διαφθοράς και η ανάδειξη πιο έντιμων δυνάμεων», όπως επίσης και η απαίτηση για ριζική αλλαγή της οικονομικής πολιτικής. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχει αποδομηθεί το -πάλαι ποτέ κραταιό και κυρίαρχο- αφήγημα του 2019, που εδράζονταν στους άξονες εκσυγχρονισμός, τεχνοκρατική επάρκεια, αποτελεσματικότητα, αξιοκρατία, ίσες ευκαιρίες δηλαδή, αξιοκρατεία. Μάλλον καταγράφεται επιστροφή προς τις… εργοστασιακές ρυθμίσεις.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά τους.
Η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται, σύμφωνα με τις μετρήσεις, στη ζώνη του 30%, γεγονός που επικοινωνιακά της επιτρέπει να κάνει ενθουσιώδη θόρυβο, παρά το γεγονός ότι κινείται περίπου 12 μονάδες πίσω από το ποσοστό των τελευταίων βουλευτικών εκλογών. Ποια είναι η σημερινή πραγματικότητα, σε σχέση με τα σενάρια αυτοδυναμίας, παρά το ότι η κυβερνώσα παράταξη παραμένει κυρίαρχη, έστω και σε ένα περιβάλλον χαμηλών πτήσεων.
Πρώτον: Με βάση τα όσα παρατηρήσαμε και προηγουμένως, απουσιάζει το κεντρικό νέο αφήγημα, με δεδομένο ότι το προηγούμενο απορρίπτεται… μετά πολλών ενστάσεων -της προηγούμενης πενταετίας (ως τις ευρωεκλογές).
Δεύτερον: Παρατηρούνται πολλά προβλήματα σε πολλά επίπεδα, αρχής γενομένης από τη γεωγραφική κατανομή. Η περιφέρεια στρέφει την πλάτη στην Πειραιώς, αναφέρω ενδεικτικά ένα στοιχείο: η Θεσσαλία στις τελευταίες εκλογές έγραφε 44% στην κάλπη και σήμερα ανιχνεύεται μόλις στο 24,8%.
Τρίτον: Παρατηρούνται, επίσης, άλλου τύπου ζητήματα που ενδεχομένως να παράγουν πολιτικά συμπεράσματα και να τροφοδοτούν έτσι, τη φαρέτρα των πολιτικών αντιπάλων. Η ΝΔ είναι τέταρτο κόμμα σε βαθμό επιρροής στους οικονομικά αδύναμους, στους οποίους όμως ενσωματώνεται και το κάτω μέρος της μεσαίας τάξης, ενώ σαρώνει στην άρχουσα τάξη (50%) και κυριαρχεί στη λεγόμενη upper middle class (40%). Αυτό στην πραγματικότητα, συνιστά ταξικότητα στη νεοδημοκρατική ψήφο και ρίχνει νερό στο μύλο της αντιπολίτευσης που υιοθετεί εδώ και καιρό, το σύνθημα «κυβέρνηση των λίγων».
Τέταρτον: Σήμερα υπάρχουν μεσαίες – χαμηλές προσδοκίες ως προς την αντιπολίτευση, αλλά ταυτόχρονα αρνητικό κλίμα για την κυβέρνηση. Ένα τελευταίο, απολύτως, ενδεικτικό στοιχείο: Από τον προϋπολογισμό χρειάζονται 1,7 δισ. για να εξυπηρετηθούν οι παροχές που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ. Ωστόσο, μόλις το 18% του εκλογικού σώματος πιστεύει ότι αυτές θα αλλάξουν την καθημερινότητά του. No value for money, που λένε και οι αγγλοσάξωνες ( σε ελεύθερη μετάφραση, πολλά λεφτά για το τίποτε).
Ας δούμε, τώρα, ορισμένες άλλες παραμέτρους, αρχής γενομένης από το αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά, που χωρίς να έχει καν εξαγγελθεί, δέχεται αλλεπάλληλα δηλητηριώδη βέλη. Γιατί άραγε; Απλό. Σε πρώτη φάση, το Μέγαρο Μαξίμου πίστευε ότι δεν θα ξεπεράσει ούτε το 1%. Εξ ου και οι αρχικές δηλώσεις στελεχών του κυβερνώντος κόμματος ότι δεν μας αφορά, γιατί δεν μας επηρεάζει. Η πραγματικότητα τους εξέπληξε και μάλλον τους ζόρισε.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, με βάση την τελευταία δημοσκόπηση της Prorata για το πιθανό εγχείρημα του πρώην πρωθυπουργού, το 4% λέει ότι είναι πολύ πιθανό να ψηφίσει και το 5% ότι είναι αρκετά πιθανό να το επιλέξει.
Προσέξτε, όμως, με βάση την δημοσκόπηση, το 16% του εκλογικού σώματος, προκρίνει ως πρώτιστο κριτήριο την προστασία παραδοσιακών αξιών και ταυτόχρονα το φρένο στη woke ατζέντα. Μεγάλη δεξαμενή, αποκλειστικώς για τον κ. Σαμαρά και φυσικά στο μέτρο του δυνατού και για τα υπόλοιπα κόμματα που κείνται δεξιά της ΝΔ. Προσέξτε, τώρα, σε τεχνικό (όχι ουσιαστικό πολιτικό) επίπεδο, όλο το παιχνίδι παίζεται στο timing, δηλαδή στο χρόνο που επισήμως θα ανακοινωθεί η δημιουργία του κόμματος. Το Μέγαρο Μαξίμου επιθυμεί να γίνει το συντομότερο, γιατί εκτιμά ότι θα έχει μεγάλο χρονικό ορίζοντα αποδόμησης.
Ο Αντώνης Σαμαράς από την πλευρά του, έμπειρος και ψύχραιμος, προς το παρόν ετοιμάζεται, εντατικά μάλιστα, σε οργανωτικό επίπεδο: πανελλαδικός μηχανισμός, ψηφοδέλτια, ευρύτερα δίκτυα επιρροής, συναντήσεις κορυφής. Όσοι τον γνωρίζουν καλά, πιστεύουν ότι θα σκάσει μύτη τελευταία στιγμή και ενδιάμεσα, κυρίως με προσωπικές παρεμβάσεις, θα προσπαθεί να ενισχύσει το δημοσκοπικό brand.
Οι επιδόσεις του πρώην πρωθυπουργού αξιολογούνται και σε μια άλλη διάσταση. Σηματοδοτούν έναν από τους παράγοντες που θα μπορούσαν να συμπιέσουν τα ποσοστά της ΝΔ προς τα κάτω. Και για να μην πολυλογούμε, το 68% εκείνων που δηλώνουν ότι θα τον ψήφιζαν, προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία. Τα συμπεράσματα ως προς αυτό, είναι ότι στο πόκερ μπορεί να πηγαίνει πολλά πάσα μέχρι να έρθει η στιγμή να ποντάρεις, προσδοκώντας προφανώς να πάρεις το maximum.
Μια άλλη παράμετρος που μπορεί να επηρεάσει το τελικό αποτέλεσμα της επόμενης βουλευτικής κάλπης, είναι τι ψάρια θα πιάσει η ΕΛ.Α.Σ.
Μια μικρή παρένθεση. Το «δίπολο» χάθηκε το 2019 και έκτοτε κάτι καλύτερο δεν προέκυψε. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπόρεσε καν να ανταποκριθεί στο θεσμικό ρόλο που της αποδίδεται από το Σύνταγμα, η δε κυβέρνηση παίζοντας σε κενό τέρμα έχασε τη μπάλα ευρισκόμενη σήμερα σε συνθήκες πίεσης, ενώ επί μια πενταετία ήταν πολιτικά και ιδεολογικά κυρίαρχη. Το είπαμε και εισαγωγικά, ότι δεν έχει βρει εναλλακτικό αφήγημα. Άρα από τη μια, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος που εκστομίζει τη σκέψη να περιοριστεί το επίδομα ανεργίας στους δύο μήνες και από την άλλη, στελέχη της που διατείνονται ότι αν δεν υπάρξει αυτοδυναμία, θα μας πάρουν παραμάζωμα οι Τούρκοι. Από πού και ως πού όλα αυτά; Πρώτα απ’ όλα, η επιθετικότητα των Τούρκων στα Ίμια εκδηλώθηκε επί αυτοδύναμης νεοεκλεγείσας και ισχυρής κυβέρνησης. Δεύτερον, το επίδομα ανεργίας δεν είναι προνοιακό, είναι ασφαλιστικό και κυρίως ανταποδοτικό, πράγμα που σημαίνει ότι το πληρώνει ο εργαζόμενος. Αμάν πια!
Επανερχόμαστε στην ΕΛ.Α.Σ. Το έχουμε ξαναπεί, έκανε μια δυναμική εμφάνιση. Ωστόσο, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να πείσει τους πολίτες ότι διαθέτει αξιοπιστία. Αναφέρω ότι το πρόγραμμα Τσίπρα που παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, αμφισβητείται ότι θα υλοποιηθεί σε ποσοστό 69%. Επομένως, υπάρχει στοίχημα εμπιστοσύνης. Παράλληλα, η επικοινωνία του προγράμματος έχει έλλειμμα, όπως επίσης και αστοχίες (θυρίδες), που αυτοτελώς μπορεί να μην δημιουργούν αυτή τη στιγμή πρόβλημα, αλλά με βάση την εμπειρία των στελεχών που το διαχειρίζονται, μπορεί να καταστεί πρόβλημα στο μέλλον.
Κλείνοντας, αυτή τη στιγμή δεν είναι ορατό το απώτερο μέλλον. Είναι, μάλλον, απίθανο εκτός απροόπτου, να υπάρξουν συμμαχικά σχήματα μετά την πρώτη κάλπη. Είναι άγνωστο αν θα πάμε σε δεύτερη κάλπη και ποιος/ποιοι θα είναι κερδισμένοι και χαμένοι στο τελικό αλισβερίσι. Σημασία έχει να είμαστε καλύτερα εμείς!
