Η απαξίωση της ΔΕΘ – Ύβρις για τους Θεσσαλονικείς και τη χώρα
Ο διαγωνισμός των παροχών – Η αγωνία της κυβέρνησης για το κόμμα Σαμαρά – Οι πονοκέφαλοι του ΠΑΣΟΚ και τα τζαρτζαρίσματα στην ΕΛ.Α.Σ
Οι προσδοκίες της ΔΕΘ φθάνουν εδώ και πολλά χρόνια… στο θεό. Μόνο που στην πραγματική ζωή, μέχρι στιγμής, δεν έχουν εκπληρωθεί οι προσδοκίες. Εδώ και πολλά χρόνια, η Θεσσαλονίκη του Σεπτεμβρίου ως πολιτικός συμβολισμός, έχει απωλέσει μεγάλο μέρος της σημασίας της. Δια της διολίσθησης, έχει εξελιχθεί σε ένα φόρουμ προσωρινών εντυπώσεων, χωρίς βαθύτερο χρονικό αποτύπωμα και χωρίς κανέναν ευκρινώς κερδισμένο. Στις δημοσκοπήσεις, που παραδοσιακά ακολουθούν, η βελόνα ως τώρα παραμένει κολλημένη. Υπάρχει και κάτι άλλο, πιο σημαντικό: Η ρηχή χρήση ενός θεωρητικά δυναμικού -εξαγωγικού πρότζεκτ. Αναφέρομαι στην έκθεση αυτή καθαυτή, που έτσι όπως εξελίχθηκε, αδικεί τους Θεσσαλονικείς και τη χώρα.
Εφέτος, τα πράγματα φαίνεται ότι ήταν ακόμη χειρότερα. Όταν μιλάμε για Διεθνή Έκθεση, σίγουρα δεν πρέπει να είμαστε περήφανοι για την εικόνα των περιπτέρων: υπουργεία, κάποιες επιχειρήσεις και μετά ο σωρός. Όσο για το κοινό; Δυστυχώς, αντί για ενδιαφερόμενους επενδυτές, είχαμε περιφερόμενους, οικονομικά αδύναμους, που συνέρρεαν με άδειες τσάντες και πληρώνοντας 7 ευρώ (τίμημα εισόδου), τις γέμιζαν με τις δωρεάν προσφορές των διαφόρων εταιρειών.
Αξίζει άραγε στους Θεσσαλονικείς και τη χώρα, επαναλαμβάνω, αυτή η παρακμή, και όσο ενθυμούμαι, σημερινοί, χθεσινοί, διαχρονικά δεν θα έπρεπε να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν; Αλλά θα μου πείτε, απίθανο, δεδομένου ότι η αναζήτηση εξαντλείται στη διάχυση -εξαφάνιση των ευθυνών, όπως πλειστάκις έχουμε διαπιστώσει. Και σ’ αυτό το σημείο, εγείρεται και ένα άλλο θέμα. Το ενδιαφέρον της (εκάστοτε) κυβέρνησης για την περιφέρεια, που δυστυχώς κινείται σε πολύ χαμηλό επίπεδο.
Την περασμένη εβδομάδα, επισημάναμε ότι η «μοίρα» μας καθορίζεται με μεγάλο βαθμό από σημαντικούς παράγοντες: τους δύο εν ενεργεία πολέμους (Ουκρανία – Ιράν), καθώς επίσης και την επέλαση της ακροδεξιάς σε Γαλλία και Γερμανία, που ήδη πιστοποιήθηκε στις στις κρατιδιακές εκλογές της Σαξονίας – Άνχαλτ, όπου το AfD έγραψε 45%. Αυτά, λοιπόν, επηρεάζουν το μέλλον της Ευρώπης, και σε συνδυασμό με την επέλαση Ερντογάν, επηρεάζουν τα καθ’ ημάς.
Καλό θα ήταν, λοιπόν, να ασχολούμαστε περισσότερο με την ουσία και λιγότερο με ζητήματα του τύπου, ποιος μίλησε πρώτος ή δεύτερος στη ΔΕΘ. Τη στιγμή, μάλιστα, που η Έκθεση της Θεσσαλονίκης, έχει μετατραπεί σε βήμα στοχευμένων παροχών σε διαφορετικά κοινά, με στόχο την αύξηση του συνολικού ποσοστού του κάθε κόμματος. Ένα παλαιοκομματικό αλισβερίσι, δηλαδή, χωρίς να είναι διακριτή σε όλες τις περιπτώσεις, η στρατηγική και το πολιτικό-ιδεολογικό στίγμα που την συνοδεύει.
Πάμε στα επί μέρους δεδομένα:
Πρώτον: Ο πρωθυπουργός εξήγγειλε σημαντικές παροχές, στο μοτίβο της επιδοματικής πολιτικής και στη λογική, λίγα σε πολλούς. Ήταν απολύτως μεθοδικός σε σχέση με «χαίνουσες πληγές» της Νέας Δημοκρατίας: γεωγραφικά προβλήματα, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, νέοι και συνταξιούχοι -παραδοσιακό κοινό της κυβερνητικής παράταξης. Με βάση το ΑΙ (το χρησιμοποιώ μόνο ως εργαλείο δεδομένων), απέφυγε τις αναφορές στο αφήγημα του εκσυγχρονισμού και της ανάπτυξης (κυρίαρχο ως τις ευρωεκλογές του 2024), και προτίμησε την έμφαση στην οικογένεια και τα παιδιά (περίπου 25 αναφορές στην ομιλία του), με μόνο μέτρο όμως τον «κουμπαρά στα νεογέννητα». Μ’ άλλα λόγια, όσα βάζεις στην πάντα, να κατάλαβα καλά, στα ανταποδίδουν στο ισόποσο. Μακάρι, αλλά πόσα μπορεί να βάλει στην πάντα μια οικογένεια με ένα παιδί, άραγε; Δυσκολεύομαι να απαντήσω στο ερώτημα. Υποθέτω, δεν είμαι η μόνη. Κατά τα άλλα, διακρίνω και μια έμφαση στα θέματα ασφάλειας -σταθερότητας με φόντο τα ελληνοτουρκικά. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το ζήτημα εν όψει της δημιουργίας κόμματος Σαμαρά, ο οποίος μάλιστα, πρόσφατα, σήκωσε το γάντι σε σχέση με τη woke ατζέντα, υποχρεώνοντας την κυβέρνηση να αποστεί από ευρωπαϊκή οδηγία. Είναι το πεδίο που παίζεται, αλλά με δεδομένο ότι μια μεγάλη μερίδα των ψηφοφόρων της ΝΔ (που αποχώρησε μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές) φαίνεται ότι επηρεάζεται αρνητικά από την εκδοχή της απομάκρυνσης της παράταξης από ταυτοτικά στοιχεία Το «αιωρούμενο φάντασμα» του πιθανού κόμματος του πρώην πρωθυπουργού, σε συνδυασμό με τον εφιάλτης της ακρίβειας, αλλά και η δυναμική επανεμφάνιση Τσίπρα -παρά τις επιμέρους αστοχίες (θυρίδες), αλλάζουν τα δεδομένα στο τοπίο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, με εξαίρεση τον Νίκο Δένδια, οι επίδοξοι δελφίνοι «ξεσπάθωσαν» στη ΔΕΘ με δείπνα «φίλων» στο «Les Zazous» (Άδωνις Γεωργιάδης), στη «Διαγώνιο» (Κυριάκος Πιερρακάκης) και στο «Canteen» (Βασίλης Κικίλιας). Παρεμπιπτόντως και ο Κωστής Χατζηδάκης απέφυγε τα καλέσματα. Όλα αυτά, θα μπορούσαν να είναι απλώς παραπολιτικά, αν δεν υπήρχε στην τρέχουσα συζήτηση στο εσωτερικό της ΝΔ, ο προβληματισμός για το ενδεχόμενο υποχρεωτικών κυβερνητικών συνεργασιών και συμπληρωματικά για το πρόσωπο του επόμενου πρωθυπουργού. Μόνο που και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φαίνεται ότι κάνει τα κουμάντα του, ακόμη και με το δυσμενές σενάριο από πλευράς ποσοστών για τη ΝΔ (25%), έχοντας ήδη δημιουργήσει γέφυρες επικοινωνίας με τον Κυριάκο Βελόπουλο.
Δεύτερον: Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε περιδίνηση, παρά το γεγονός ότι εκμεταλλεύθηκε επικοινωνιακά και συναισθηματικά, την επέτειο ίδρυσης του κόμματος, στις 3 Σεπτεμβρίου. Πήρε, επομένως, μια «ανάσα» αλλά το πρόβλημα παραμένει και όπως υποστηρίζουν οι γηγενείς, αν το κόμμα θέλει να αποφύγει την κατάληξη στην τρίτη θέση, ίσως θα έπρεπε να τοποθετηθεί διαφορετικά στο θέμα των κυβερνητικών συνεργασιών. Προκειμένου, κυρίως, να μην συμπιεστεί, στην περίπτωση μιας δεύτερης εκλογικής κάλπης. Ένας συνεργάτης της Άννας Διαμαντοπούλου, που θα μπορούσε να λειτουργεί και ανεξάρτητα, έθεσε το επίμαχο θέμα που συγκρούεται με την πρόσφατη απόφαση του Συνεδρίου για κόκκινη κάρτα στη ΝΔ και το έθεσε γιατί αυτό συνιστά αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού ευρύτατου στη Χαριλάου Τρικούπη. Δεν γνωρίζω αν κάτι τέτοιο θα «ξεκόλλαγε» την «κολλημένη βελόνα» του ΠΑΣΟΚ, όμως, σίγουρα, κάποιες αποφάσεις πρέπει να πάρει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε επίπεδο που προφανώς υπερβαίνει την τρέχουσα διαχείριση. Μπορεί… στα ορεινά να συζητείται ακόμη και θέμα ηγεσίας, όμως οι «δελφίνοι» είναι «ταγμένοι» στο blame game. Και σε ό,τι αφορά τον Χάρη Δούκα, που βγαίνει συνεχώς από… τα αριστερά, έχω την εντύπωση ότι δεν στοχεύει τόσο στο ενδοπασοκικό γίγνεσθαι όσο σε… μελλοντικούς προορισμούς.
Τρίτον: Ο Αλέξης Τσίπρας δημοσκοπικά πέτυχε να πλασαρισθεί στη δεύτερη θέση, σε πρώτη φάση και η στόχευσή του δείχνει ότι θέλει να ξεπεράσει το 20%. Ευγενής επιθυμία, ήδη έριξε δίχτυα επικοινωνίας με τη μεσαία τάξη, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, μέχρι που ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομικών της ΕΛ.Α.Σ, Γιώργος Παππάς, δήλωσε ότι το κόμμα του σχεδιάζει… να μπουκάρει στις τραπεζικές θυρίδες και να ελέγξει τον τρόπο απόκτησης κοσμημάτων! Κάποιος θα έπρεπε να του εξηγήσει ότι χρειάζεται εισαγγελική άδεια, τεκμηριωμένη. Προσέξτε, η φορολόγηση του μεγάλου πλούτου κατά 1% δεν είναι ιδεολόγημα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Επ’ αυτού υπάρχει έντονη συζήτηση στη συντηρητική Ευρώπη, με βάση το δεδομένο ότι την τελευταία δεκαετία η συγκέντρωση πλούτου έχει χτυπήσει ταβάνι. Ενδέχεται, λοιπόν, να υπάρξουν ακραίες αντιδράσεις, άρα να κλυδωνισθεί το οικοδόμημα. Λόγοι αυτοπροστασίας του συστήματος, λοιπόν. Μόνο που οι θυρίδες ήταν περιττές και κυρίως βλαπτικές. Πού καταλήγει επομένως η συνολική παρατήρηση; Εκτός του γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας ήθελε να υπάρξει μια τετραπλή υπογραφή εγγύησης του οικονομικού προγράμματος που παρουσίασε (Χουλιαράκης, Φωτονιάτα, Λιάκος, Κουτεντάκης), θα πρέπει να εξετάσει και το πώς θα επικοινωνηθεί το πρόγραμμα αυτό, σε ευρύτερα κοινά. Δεν λέω, καλοί και οι καινούριοι, ορισμένοι από αυτούς, αλλά απολύτως απαραίτητοι και οι παλιοί, ορισμένοι από αυτούς. Εν ολίγοις, το rebranding έχει αρχή, μέση και τέλος. Μπορεί να περιλαμβάνει ενδιαμέσως ακόμη και… εξώστες, αλλά η πραγματική (πολιτική) ζωή έχει άλλες ανάγκες. Αποδεικνύεται συνεχώς.
ΥΓ: Καλό φθινόπωρο ή, κατά Μπαμπινιώτη, καλό αποκαλόκαιρο.
