«Η Νύφη»: Το πιο αλλόκοτο love story της χρονιάς γίνεται «Μπόνι & Κλάιντ» και καταλήγει «Joker»

Οι ταινίες θέλουν πάντα να πουν μια ιστορία που να περάσει ένα κεντρικό μήνυμα, καμιά φορά ίσως και πολλά παραπάνω. Αυτό ήταν το συναίσθημα που κυρίευε ολόκληρη την αίθουσα στο φινάλε της «Νύφης» σε σκηνοθεσία της Μάγκι Τζίλενχαλ, κάτι σαν «κατάλαβα το μήνυμα, αλλά κάπου χάθηκα σε αυτό». Χειροκροτήματα πήγαν να ακουστούν, αλλά άμεσα κόπασαν, καθώς κανείς δεν ήξερε αν αυτό που είδε του άρεσε. Ένα πραγματικά αλλόκοτο πράγμα.

Σε πρώτη ανάγνωση, γνωρίζεις ότι θα παρακολουθήσεις ένα ιδιαίτερο love story καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι δύο άνθρωποι ή ένα δίδυμο που ζει τον απαγορευμένο έρωτα, αλλά δύο τέρατα. Το ένα μάλιστα είναι το πλέον γνωστό στην ιστορία της λογοτεχνίας, εκείνο του Φρανκενστάιν του Κρίστιαν Μπέιλ ο οποίος πλέον λέγεται… Φρανκ και επιτέλους βλέπει τη χάρη που δεν του έκανε ο αυθεντικός δημιουργός του στο μυθιστόρημα της Mary Shelley να γίνεται πραγματικότητα.

Και ποιο είναι αυτό; Μα η δημιουργία μιας γυναικείας μορφής τέρατος για να μην είναι μόνος. Κάποιον που να τον κοιτά χωρίς τρόμο και, γιατί όχι, να τον αγαπά.

Και κάπως έτσι αρχίζει το… Μπόνι και Κλάιντ

Και κάπως έτσι μπαίνει στο κάδρο η Άιντα της Τζέσι Μπάκλεϊ. Η Άιντα, δολοφονημένη και ξεχασμένη, επανέρχεται στον κόσμο των ζωντανών και για λίγο, η ταινία σε πείθει ότι θα δεις μια gothic ιστορία αγάπης. Ένα αλλόκοτο ρομάντζο για δύο πλάσματα που δεν ανήκουν πουθενά. Πάνω όμως που το φιλμ αρχίζει να τσουλάει στις ράγες, το story αρχίζει να αλλάζει πρόσωπο. Ή μάλλον πρόσωπα.

Ξαφνικά το μυαλό σου πάει αλλού. Οι δυο τους μοιάζουν να μετατρέπονται σε κάτι σαν μεταφυσική εκδοχή της Μπόνι και του Κλάιντ, δύο φυγάδες που τρέχουν μέσα στη νύχτα, κυνηγημένοι από την αστυνομία, τους μαφιόζους και τα φαντάσματα του παρελθόντος τους.

Και εκεί που λες, «να ένα σύγχρονο Μπόνι & Κλάιντ», αρχίζει το goth μιούζικαλ style σε ένα σκηνικό που θυμίζει έντονα το Joker του Joaquin Phoenix. Προσοχή όμως, όχι το καλό, το «Joker: Folie à Deux». Όχι εκείνο με την ηλεκτρισμένη ένταση και τη σκοτεινή ποίηση του πρώτου, αλλά το πιο χαοτικό και υπερφορτωμένο του σίκουελ.

Η Μάγκι Τζίλενχαλ σκηνοθετεί με ξεκάθαρη πρόθεση να μετατρέψει τον μύθο του Φρανκενστάιν σε ένα φεμινιστικό παραμύθι αυτοδιάθεσης και δεν σταματά σχεδόν ποτέ να το υπογραμμίζει.

Η Mary Shelley εμφανίζεται μέσα στις σκιές σαν φάντασμα της ίδιας της δημιουργίας της, με μια μόνιμη φωνή που ψιθυρίζει ότι στην εποχή της είχε πολλά να πει, αλλά δεν μπορούσε να τα γράψει. Την ίδια ώρα η Τζέσι Μπάκλεϊ αποτυπώνει μια που δεν φοβάται τίποτα. Ουρλιάζει, γελά, εκρήγνυται, γεμίζει το κάδρο με μια ενέργεια σχεδόν θεατρική. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί πολλοί τη θεωρούν ήδη φαβορί για το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου για το «Hamnet».

Μόνο που αυτή η φεμινιστική πρόθεση της επαναλαμβάνεται τόσο συχνά που κάποια στιγμή αρχίζει να βαραίνει την ίδια την ταινία. Καμιά φορά ακόμα και η ένταση της Μπάκλεϊ, όσο και αν σε ελκύει, δεν έχει πάντα χώρο για να αναπνεύσει. Σε στιγμές, το πρόσωπο της νεκραναστημένης Άιντα θυμίζει σχεδόν την εξωφρενική θεατρικότητα του Tom Hardy στο Bronson και αυτό μοιάζει με υπερβολή που σε κουράζει.

Τι βλέπουμε τελικά;

Η ταινία είναι γεμάτη επιρροές, τόσες πολλές μάλιστα που στο τέλος μοιάζει σαν να έχουν ραφτεί όλες μαζί, ακριβώς όπως το σώμα του τέρατος του Φρανκενστάιν. Love story, gangster movie, gothic φαντασία, σινεφίλ φόρος τιμής, πολιτικό σχόλιο και άπειρα «me too» εν μέσω πυροβολισμών. Όλα υπάρχουν μέσα της και όχι πάντα με συνοχή.

Ο Κρίστιαν Μπέιλ, για παράδειγμα, βρίσκεται εκεί αλλά δεν είναι ποτέ πραγματικά στο κέντρο της και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κρίμα. Γιατί όταν η σκηνοθεσία του αφήνει λίγο χώρο, θυμίζει αμέσως γιατί είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του, αλλά αυτές είναι λιγότερες απ’ όσες θα ήθελες και ενδεχομένως να χρειαζόταν το story ως αντίβαρο στην επιβλητική Μπάκλεϊ.

Και κάπως έτσι η «Νύφη» καταλήγει να είναι κάτι παράξενο. Μια φιλόδοξη, ενδιαφέρουσα, ειλικρινά τολμηρή κινηματογραφική απόπειρα που όμως φορτώνεται με τόσες ιδέες ώστε στο τέλος χάνει το νόημά της, μέσα στις άπειρες εικόνες, αναφορές, φωνές και συμβολισμούς.

Αλλά αν σε ρωτήσει κάποιος ποιο ήταν τελικά το πραγματικό νόημα της ταινίας, μάλλον θα σταματήσεις για λίγο πριν απαντήσεις. Και ίσως δώσεις την πιο ειλικρινή απάντηση: «Κάπου έχασα το νόημα».

Αν το βρεις, να μας το πεις.

Η ταινία «Η Νύφη» κυκλοφορεί στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες από τις 5 Μαρτίου από την Tanweer.