Φώτης Σιώτας: «Είμαστε χειρότεροι ακροατές, αλλά η ανάγκη για ακρόαση μεγαλώνει»
Ο Φώτης Σιώτας είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που δύσκολα χωρούν σε μία μόνο ιδιότητα. Βιολιστής, τραγουδοποιός, συνθέτης και ένας μουσικός που εδώ και δεκαετίες ακολουθεί τη δική του διαδρομή, έχοντας αφήσει το αποτύπωμά του σε διαφορετικούς κόσμους και μουσικές σκηνές. Από τη Θεσσαλονίκη των παιδικών του χρόνων και την πρώτη επαφή με το βιολί, μέχρι τις συνεργασίες που τον καθόρισαν και τη σημερινή του ενασχόληση με τη μουσική για το θέατρο, ο ίδιος συνεχίζει να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης.
Στις «Μεταμορφώσεις» μιλά για το παιδί που κρατούσε για πρώτη φορά ένα βιολί στα χέρια του, για την έννοια της παρέας που παραμένει μέχρι σήμερα πυξίδα σε κάθε συνεργασία, για τη μουσική σε μια εποχή που όλα κινούνται με ταχύτητα και για την ανάγκη να παραμένει κανείς συνδεδεμένος με τον εαυτό του.
«Ακόμη συναντώ εκείνο το παιδί με το βιολί»
Η συζήτηση ξεκινά από τη Θεσσαλονίκη και τα πρώτα χρόνια. Από την εποχή που το βιολί μπήκε στη ζωή του και έγινε σταδιακά το μέσο μέσα από το οποίο άρχισε να γνωρίζει τη μουσική. Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, αναγνωρίζει πολλά στοιχεία ίδια και διαφοροποιημένα εκείνου του παιδιού στον άνθρωπο και τον μουσικό που είναι πλέον.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Η παρέα ως κοινός παρονομαστής
Από τους Λαϊκεδέλικα μέχρι τους Sancho 003 και τους Σωτήρες, αλλά και στις πολυάριθμες συνεργασίες που ακολούθησαν, ο Φώτης Σιώτας εντοπίζει έναν κοινό παρονομαστή: την παρέα. Την ανάγκη να δημιουργείς μαζί με άλλους ανθρώπους, να μοιράζεσαι ιδέες και να χτίζεις σχέσεις εμπιστοσύνης που συχνά ξεπερνούν τα στενά όρια της μουσικής.
Η μουσική στην εποχή της ταχύτητας
Ζώντας σε μια περίοδο όπου η πληροφορία μεταδίδεται με πρωτοφανείς ρυθμούς, ο ίδιος παρατηρεί πως συχνά λειτουργούμε αντανακλαστικά, χωρίς να προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε ουσιαστικά όσα συμβαίνουν γύρω μας. «Ζούμε αντανακλαστικά», σημειώνει. Ωστόσο, επιλέγει να βλέπει και τη θετική πλευρά αυτής της πραγματικότητας, σημειώνοντας πως ο κόσμος εξακολουθεί να αναζητά τη μουσική και να συνδέεται μαζί της με τρόπους που ίσως παλαιότερα δεν ήταν εφικτοί.
Φωτογραφίες: Χάρης Γκίκας
Από τη σκηνή στη θεατρική μουσική
Τα τελευταία χρόνια η σύνθεση μουσικής για το θέατρο έχει αποκτήσει ξεχωριστή θέση στην καθημερινότητά του. Πρόκειται για μια δημιουργική διαδικασία διαφορετική από εκείνη των συναυλιών ή της δισκογραφίας, η οποία του δίνει τη δυνατότητα να εξερευνά νέους αφηγηματικούς δρόμους και να χρησιμοποιεί διαφορετικά εκφραστικά εργαλεία.
Μακριά από την πίεση της εικόνας
Σε μια εποχή που η εικόνα φαίνεται να καθορίζει όλο και περισσότερο την καθημερινότητα, ο Φώτης Σιώτας επιλέγει συνειδητά να μην εγκλωβίζεται σε αυτή τη λογική. Προτιμά να επικεντρώνεται στη δουλειά με τον εαυτό και τη δημιουργικότητα. Για εκείνον, η δημιουργία παραμένει μια προσωπική ανάγκη και ένας τρόπος να διατηρεί την επαφή με τον εαυτό του.
Διαβάστε επίσης
-(2).jpg?t=VtDMS4gmGevoBG_UKE9kQQ)
