Μία γέφυρα προσφοράς χωρίς φώτα και κορώνες

Βγαίνοντας από την ταβέρνα «Κρητικός» στο Κερατσίνι, μένει καρφωμένη στο μυαλό μια φράση του ιδιοκτήτη, του Δημήτρη Καρκανοραχάκη: «Έχω 68 σπίτια με παιδάκια που είναι χωρίς ρεύμα». Δεν είναι ατάκα για τίτλο∙ είναι μια ωμή αποτύπωση μιας γειτονιάς που παλεύει καθημερινά — και ενός δικτύου ανθρώπων που προσπαθούν να μη μένει κανείς πίσω.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο «κουμπώνει» και η παρουσία του cpt. Γιώργου Βάλλη, προέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Πληρωμάτων Ιδιωτικών και Επαγγελματικών Θαλαμηγών (ΠΕΠΙΕΘ). Όχι ως «κοσμική» φιγούρα μιας εκδήλωσης, αλλά ως ένας από εκείνους που επιλέγουν να συνδέουν τον επαγγελματικό τους χώρο με μια σταθερή κοινωνική δράση — χωρίς πολλά λόγια, αλλά με μετρήσιμα αποτελέσματα.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η φιλανθρωπική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στον «Κρητικό» λειτούργησε σαν ένας μικρός θεσμός: κόσμος που συρρέει, προσφορά σε οικογένειες που δυσκολεύονται, πρακτική βοήθεια σε ανθρώπους που δεν «χωράνε» εύκολα σε στατιστικές. Οι αριθμοί που ακούστηκαν είναι βαριοί: πάνω από 500 οικογένειες, διανομή τροφίμων, καθημερινές ανάγκες που δεν περιμένουν «να περάσουν οι γιορτές».

Ο Βάλλης το έθεσε απλά: πρόκειται για μια προσπάθεια να μεγαλώσει η συμμετοχή, να μπει περισσότερος κόσμος στο «εμείς» της προσφοράς. Από την άλλη, ο Καρκανοραχάκης περιέγραψε το πραγματικό βάθος του ζητήματος: σπίτια χωρίς ρεύμα, οικογένειες που στηρίζονται σε ένα πιάτο φαγητό, ιστορίες που δεν χωράνε σε μια ευχή. Και κάπου εκεί, χωρίς να το επιδιώκει, φωτίζεται και ο ρόλος του Βάλλη: να χρησιμοποιεί την ορατότητα και την οργανωτική δυνατότητα ενός σωματείου για να «πιάνει» και την κοινωνία.

Ένα προφίλ χωρίς κορώνες, με δύο παράλληλες γραμμές

Αν προσπαθήσεις να περιγράψεις τον Γιώργο Βάλλη χωρίς να ακουστεί σαν «ύμνος», βοηθά να τον δεις σε δύο παράλληλες γραμμές που τρέχουν μαζί.

Στη θάλασσα και στα σκάφη αναψυχής, τα πληρώματα είναι αυτοί που κρατούν την ασφάλεια, τη λειτουργία και την ποιότητα. Ο Βάλλης επιμένει πως αυτό πρέπει να αναγνωριστεί θεσμικά — όχι ως “φιλοδώρημα” του κράτους, αλλά ως στοιχειώδης κανόνας μιας αγοράς που έχει μεγαλώσει. Μιλά για εκπαίδευση, πιστοποιήσεις, κανόνες σε λιμάνια και μαρίνες, για πραγματικές συνθήκες εργασίας (όχι μόνο νόμους στο χαρτί). Και ειδικά για τις γυναίκες στον κλάδο, βάζει στην πρώτη γραμμή πρακτικά ζητήματα προστασίας: εγκυμοσύνη, μητρότητα, ασφαλιστική κάλυψη, ίση μεταχείριση.

Εδώ δεν υπάρχει «εικόνα»υπάρχει αυτό που περιγράφουν οι άνθρωποι του Κερατσινίου: συνεργασίες, ενίσχυση οικογενειών, κινητοποίηση πόρων και δικτύων. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν παρουσιάζεται ως κάτι “εκτός” της δουλειάς του. Πατάει πάνω στην ίδια λογική: οργάνωση, συνέπεια, παρουσία.

Γιατί έχει σημασία

Η ιστορία δεν είναι ότι «βρέθηκε ένας καλός άνθρωπος». Η ιστορία είναι ότι, σε μια περιοχή όπου κάποιος σου λέει πως έχει δεκάδες σπίτια με παιδιά χωρίς ρεύμα, η βοήθεια δεν μπορεί να είναι περιστασιακή, ούτε διακοσμητική. Θέλει συμμαχίες και ρυθμό.

Αν κάτι βγαίνει καθαρά από αυτή την εικόνα, είναι ότι ο Βάλλης δεν προσπαθεί να πείσει με μεγάλα επίθετα. Προσπαθεί να χτίσει μια γέφυρα: από τον χώρο των πληρωμάτων του yachting —που συχνά φαίνεται «μακριά» από τις λαϊκές γειτονιές— προς την κοινωνική πραγματικότητα του Πειραιά. Κι αυτή η γέφυρα, όταν λειτουργεί, δεν φαίνεται από τις δηλώσεις. Φαίνεται από το αν θα υπάρχουν τρόφιμα, αν θα συνεχιστεί το συσσίτιο, αν θα στηριχτεί μια οικογένεια πριν «σβήσει» το σπίτι της.

Το κοινό νήμα

Είτε μιλά για λιμάνια και εργασιακά δικαιώματα είτε για οικογένειες που δεν έχουν ρεύμα, το μοτίβο είναι ίδιο: να γίνουν ορατοί όσοι μένουν εύκολα αόρατοι. Στα σκάφη αναψυχής, αυτό σημαίνει θεσμική αναγνώριση των πληρωμάτων. Στο Κερατσίνι, σημαίνει να μην ακούγεται φυσιολογικό το «68 σπίτια με παιδάκια χωρίς ρεύμα».