Από την Καλλιτεχνούπολη, με αγάπη #not
Η Καλλιτεχνούπολη εξυπηρετείται από δύο στενούς δρόμους που θέτουν σε κίνδυνο την ασφαλή εκκένωση σε περίπτωση πυρκαγιάς, καθώς απουσιάζει βασικός σχεδιασμός και σήμανση για εκτάκτους ανάγκες
Snapshot
- Η κατάρρευση του κεντρικού δρόμου από την κακοκαιρία Erminio τον Απρίλιο παραμένει χωρίς αποκατάσταση 3,5 μήνες μετά, με προβλεπόμενο χρόνο επισκευής δύο χρόνια.
- Οι κάτοικοι καταγγέλλουν έλλειψη ανταπόκρισης από τη δημοτική αρχή παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις για βελτιώσεις και ανησυχούν για την ασφάλειά τους.
- Το θέμα αναδεικνύει την ανάγκη για ουσιαστική λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης και την παροχή βασικών υποδομών και ασφάλειας στους πολίτες.
Υπάρχουν περιοχές στην Αττική όπου, το 2026, ένας άνθρωπος μπορεί να σπάσει το πόδι του επειδή ο δρόμος έχει διαλυθεί. Υπάρχουν περιοχές όπου μια κατολίσθηση μπορεί να αποκόψει μια ολόκληρη γειτονιά για μήνες. Υπάρχουν περιοχές όπου, εν μέσω αντιπυρικής περιόδου, οι κάτοικοι αναρωτιούνται αν θα μπορέσουν να φύγουν εγκαίρως σε περίπτωση πυρκαγιάς.
Κι όμως, αυτές οι περιοχές απέχουν μόλις λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.
Μία από αυτές είναι η Καλλιτεχνούπολη του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου.
Μετακομίσαμε εδώ πριν από περίπου τέσσερις μήνες, αναζητώντας μια καλύτερη ποιότητα ζωής. «Θα έχετε πράσινο», μας έλεγαν. «Καθαρό αέρα. Ησυχία. Άπλα».
Δεν μας είπε όμως κανείς ότι θα έπρεπε να συνηθίσουμε και την εγκατάλειψη.
Το πρώτο σοκ ήταν ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μας. Όταν λέω διαλυμένος, το εννοώ κυριολεκτικά. Κάτοικος της γειτονιάς έσπασε το πόδι του προσπαθώντας απλώς να περπατήσει έξω από το σπίτι του.
Εδώ και χρόνια, όπως μας λένε οι κάτοικοι, η Δημοτική Αρχή Ραφήνας-Πικερμίου έχει γίνει αποδέκτης τηλεφωνημάτων και ηλεκτρονικών μηνυμάτων για την κατάσταση του δρόμου. Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «Το αίτημά σας προωθείται».
Στο μεταξύ, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι και πεζοί συνεχίζουν να κινούνται καθημερινά σε έναν δρόμο που εγκυμονεί κινδύνους.
Και εύλογα γεννάται ένα ερώτημα: Αν οι κάτοικοι αποφάσιζαν να τον επισκευάσουν μόνοι τους, θα τους επιτρεπόταν; Ή μήπως ούτε αυτό;
Θα ήθελα, πάντως, να δω τη δήμαρχο να περπατά μία φορά σε αυτόν τον δρόμο. Αν το καταφέρει χωρίς δυσκολία, θα χαρώ να παραδεχτώ ότι υπερβάλλω.
Το δεύτερο σοκ ήρθε τα ξημερώματα της 2ας Απριλίου, όταν η κακοκαιρία Erminio προκάλεσε την κατάρρευση του κεντρικού δρόμου (διπλής ροής) της περιοχής. Ο δρόμος κυριολεκτικά άνοιξε στα δύο, εικόνες που προβλήθηκαν σχεδόν σε όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα.
Σύμφωνα με όσα καταγγέλλουν οι κάτοικοι, οι αγωγοί κάτω από το οδόστρωμα παρέμεναν ακαθάριστοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να φράξουν από φερτά υλικά και τα νερά να υποσκάψουν το έδαφος. Αμέλεια της η Δημοτικής Αρχή Ραφήνας-Πικερμίου; Δεν το γνωρίζω.
Σήμερα, 3,5 μήνες μετά, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική: Καμία εργασία. Καμία κινητικότητα. Μόνο μια γειτονιά που περιμένει.
Η αποκατάσταση, λέει ο Δήμος, θα χρειαστεί δύο χρόνια. Μακάρι. Γιατί, όπως όλοι γνωρίζουμε, στην Ελλάδα τα χρονοδιαγράμματα σπάνια τηρούνται. Και αν στο μεταξύ αλλάξει η δημοτική αρχή, φοβάμαι πως η συζήτηση θα ξεκινήσει πάλι από την αρχή.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η ταλαιπωρία.
Σήμερα, η Καλλιτεχνούπολη εξυπηρετείται ουσιαστικά από δύο στενούς δρόμους, που μετά βίας χωρούν ένα αυτοκίνητο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και κάθε μέρα αναρωτιόμαστε τι θα συμβεί αν ξεσπάσει μια μεγάλη πυρκαγιά.
Θα μπορέσουν να περάσουν τα πυροσβεστικά οχήματα;
Πώς θα εκκενωθεί η περιοχή;
Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει ούτε στοιχειώδης σήμανση, ούτε καθρέφτες στα τυφλά σημεία, ούτε ένας στοιχειώδης σχεδιασμός για μια έκτακτη ανάγκη;
Και τότε η σκέψη πηγαίνει αναπόφευκτα στο Μάτι.
Γιατί όλοι θυμόμαστε τι συνέβη όταν οι δρόμοι δεν επαρκούσαν και ο χρόνος τελείωσε.
Δεν γράφω αυτό το κείμενο μόνο ως κάτοικος της Καλλιτεχνούπολης. Το γράφω γιατί πιστεύω πως κανένας πολίτης δεν πρέπει να αισθάνεται ότι τη γειτονιά του τη θυμούνται όλοι μόνο όταν συμβεί μια καταστροφή.
Δεν ζητάμε έργα βιτρίνας.
Δεν ζητάμε προνόμια.
Ζητάμε το αυτονόητο.
Να μπορούμε να περπατήσουμε με ασφάλεια στον δρόμο μας.
Να μπορούμε να επιστρέψουμε στο σπίτι μας χωρίς να φοβόμαστε.
Να ξέρουμε ότι, αν χρειαστεί να φύγουμε για να σωθούμε, θα υπάρχει δρόμος για να το κάνουμε.
Αν αυτά θεωρούνται υπερβολικές απαιτήσεις, τότε το πρόβλημα δεν είναι η Καλλιτεχνούπολη.
Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη λειτουργία της τοπικής αυτοδιοίκησης.
