H «βόμβα» του Ορμούζ ακούγεται ήδη να σφυρίζει, σημαδεύοντας τα κεφάλια μας!

Μετά το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν και το Ιράκ, δύο ακόμα πρόεδροι, ο Βλάντιμιρ Πούτιν στην Ουκρανία και ο Ντόναλντ Τραμπ στο Ιράν, έχουν παγιδευτεί σε δύο ατέρμονους πολέμους, χωρίς ιδιαίτερη στρατηγική λήξης τους και με τρομακτικά κόστη για τις χώρες τους και τελικά για ολόκληρο τον πλανήτη!

Το μόνο σίγουρο είναι, πως κανένας ηγέτης δεν ξεκινά έναν πόλεμο πιστεύοντας ότι θα κρατήσει για πάντα -αυτό είναι το μόνο σίγουρο… Κι όμως, η Αμερική εγκλωβίζεται ξανά και ξανά σε πολεμικές επιχειρήσεις που διαρκούν πολλά χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί στο προσκήνιο κάποιος επόμενος πρόεδρος της Αμερικής, που θα αποσύρει με fast track διαδικασίες, τις στρατιωτικές της δυνάμεις από το μέτωπο του πολέμου, υπό το αβάστακτο φορτίο του οικονομικού και του πολιτικού κόστους, που βλέπει μπροστά του... και μάλλον αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα, με τον πόλεμο που λάνσαρε ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος εναντίον των μουλάδων του Ιράν.

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα, το μόνο που κατάφερε είναι, να δημιουργήσει μια πολύ επικίνδυνη και καυτή νέα πραγματικότητα, με τα Στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων μεταφέρονται περίπου 20 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως. -δηλαδή σχεδόν το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και πάνω από το 25% του θαλάσσιου εμπορίου πετρελαιοειδών, όπως επίσης, και ένα σημαντικό μέρος του υγροποιημένου αερίου από το Κατάρ, να είναι ουσιαστικά αποκλεισμένα και υπό τη συνεχή απειλή των φανατικών φρουρών της ιρανικής επανάστασης...

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, έχοντας μας συνηθίσει -άσχετα με τις όποιες δικές του δεσμεύσεις προεκλογικά για ήρεμα νερά και αποφυγή νέων «ατέρμονων πολέμων» στη Μέση Ανατολή, οι εξελίξεις τον έχουν παγιδέψει και εγκλωβίσει σε μεγάλους μπελάδες, τους οποίους αδυνατεί όπως φαίνεται να διαχειριστεί και συνεχώς εκτίθεται στα μάτια εκείνων που τον ψήφισαν και τον έφεραν στην εξουσία. Η στρατιωτική εμπλοκή εναντίον του Ιράν, δίπλα στο Ισραήλ, με διπλωματικές κινήσεις και αεροπορικά χτυπήματα, δεν έχει πετύχει τους κυρίως στόχους που έθεσε! Δεν κατάφερε ούτε να εκδιώξει τους μουλάδες και να λυγίσει τους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης, σηματοδοτώντας την αλλαγή του θεοκρατικού καθεστώτος στην Τεχεράνη, ούτε κάποιον τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν ή εκείνου των βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, με τους οποίους απειλεί το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου. Αντιθέτως, έχει σφυρηλατηθεί μια νέα και άκρως επικίνδυνη πραγματικότητα, στα Στενά του Ορμούζ, που ουσιαστικά παραμένουν αποκλεισμένα ή υπό διαρκή απειλή, με το Ιράν να αντέχει και να θέτει τους όρους του παιχνιδιού, αδιαφορώντας για τα «θέλω» του Αμερικανού προέδρου και προκαλώντας συνθήκες ασφυξίας στην παγκόσμια αγορά.

Έτσι, έχοντας οδηγήσει τη διπλωματία σε πλήρες αδιέξοδο, αφήνοντας ακόμα και το Ισραήλ και τους υπόλοιπους στενούς του συμμάχους εκτεθειμένους με την χωρίς λογική πολιτική του, βρίσκεται εκ νέου βρίσκεται μπριστά στο δίλημμα: πόλεμος ή ισπανική υποχώρηση και αποχώρηση από τα πεδία των μαχών, έχοντας πετύχει… την απόλυτη «τρύπα στο νερό». Η εκεχειρία κατέρρευσε γρήγορα, η ναυσιπλοΐα στα Στενά παραμένει ως είχε -ουσιαστικά μηδενική και το περίφημο «μνημόνιο κατανόησης» για το οποίο κόμπαζε και εμφάνιζε με δηλώσεις και αναρτήσεις στα social media ως ΤΗΝ Μεγάλη Νίκη του μεγάλου στρατού των ΗΠΑ, έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο μέσα σε μόνο λίγες εβδομάδες, κονταίνοντας σημαντικά το «Εγώ» του. Χωρίς λοιπόν μεσομακροπρόθεσμη στρατηγική για βιώσιμη συμφωνία ειρήνης, ο κίνδυνος ενός σκληρού πολέμου χωρίς τέλος είναι ορατός ή μάλλον προ των πυλών.

Βλέποντας τον Τραμπ στο Ιράν και τον Πούτιν στην Ουκρανία να πέφτουν στην ίδια παγίδα, πρόκειται μάλλον για το σύνδρομο της «πλάνης του πολέμου», όπου οι ισχυροί υποτιμούν την ισχύ και κυρίως την αντοχή των αντιπάλων τους και μετά από χρόνια αντιπαράθεσης, τεράστιο κόστος και άδοξη αποχώρηση χωρίς κάποια ουσιαστική και ξεκάθαρη νίκη, όπως συνέβη στο Βιετνάμ, στο Αφγανιστάν και στο Ιρακ.

Αν όπως και τώρα με το Ιράν, δεν υπάρχει ορθολογική πολιτική στρατηγική που να μετατρέψει τις όποιες επιτυχίες στα πεδία των μαχών, σε διαρκή αποτελέσματα, οδηγούμαστε στο συμπέρασμα, πως η στρατιωτική υπεροχή -ακόμα και η - εν τοις πράγμασι - συντριπτική, από μόνη της δεν φτάνει και όπως τελικά συνέβη στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, στο τέλος της ημέρας ενισχύθηκαν οι ακραίοι ισλαμιστές και έμμεσα το Ιράν…

Αυτό που αυτή την εποχή γίνεται στα Στενά του Ορμούζ δεν είναι μόνο θέμα γεωπολιτικής, αλλά πρόκειται πρωτίστως για παγκοσμίου κλίμακας οικονομική καταστροφή. Από αυτό το στενό πέρασμα διέρχονται όπως ήδη αναφέρθηκε, το 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης πετρελαίου και σημαντικό μέρος του καταριανού LNG, καθώς και περίπου το 25% του θαλάσσιου εμπορίου πετρελαιοειδών, με τις άμεσες συνέπειες να είναι: η έκρηξη των τιμών στο πετρέλαιο και στο LNG, γεγονός που προκαλεί βίαιη ενεργειακή κρίση, προβλήματα και διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα, αύξηση του πληθωρισμού και συνεπαγόμενη ύφεση και άλλες σημαντικές επίπτωση στις τιμές των αγαθών, μιας και το πετρέλαιο, ουσιαστικά κατέχει τον ρόλο του οικονομικού ρολογιού αυτής της πολεμικής αναμέτρησης... με το Ιράν να διατηρεί την πίεση, αφού τα δικά του διακυβεύματα φαίνονται και είναι πολύ μεγαλύτερα από εκείνα της Αμερικής.

Αν δεν βρεθεί τρόπος να υπάρξουν έστω και το minimum των συμφωνιών, που θα τηρηθούν όμως, το τελευταίο ανάχωμα πριν από έναν πραγματικά πόλεμο χωρίς τέλος, θα πάψει να υφίσταται. Ο λογαριασμός δυστυχώς δεν θα είναι μόνο αμερικανικός ή ιρανικός, αλλά παγκόσμιος, με ακριβότερα καύσιμα, αυξανόμενο πληθωρισμό χωρίς ταβάνι και ακραία οικονομική ανασφάλεια. Δυστυχώς τα Στενά του Ορμούζ έχουν πλέον ναρκοθετηθεί και οι πύραυλοι θα σχίζουν πάλι τον αέρα στη γειτονιά μας, με άγνωστο το μέχρι που μπορούν να φθάσουν…