Η εκμετάλλευση της απώλειας μέσω του προσωπείου της θλίψης

«Όταν κάποιος διατείνεται ότι δεν είναι θέμα εξουσίας και πλούτου, αλλά θέμα αρχών, τότε σίγουρα είναι θέμα εξουσίας και πλούτου…».

Κάποιος είπε, πως… «οι μεγάλες υποκρισίες» δεν υφίστανται, για να κρύψει κάποιος την ασχήμια που έχει μέσα του, αλλά την «κενότητά» του. Το πιο δύσκολο πράγμα όμως, για να κρυφτεί, είναι κάτι που δεν υφίσταται… και αυτός που το είπε, τελικά μάλλον δίκιο είχε.

Η ξαφνική είσοδος ενός πονεμένου γονέα που έχασε το παιδί του, στη δημόσια ζωή, αντιμετωπίζεται πάντα με κατανόηση από όλους, ακόμα και από εκείνους που δέχονται σκληρή και ίσως αναίτια και άδικη επίθεση. Η κατανόηση όμως, που κάνει αρκετούς να ανεχθούν άσχημα λόγια -ανοίκεια- και πράξεις έχει και όρια και κόκκινες γραμμές. Η διοργάνωση συλλαλητηρίων, με κύριο στόχο τη συλλογή υποστηρικτών για τη δημιουργία ενός κόμματος διαμαρτυρίας και αγανάκτησης από τον θλιμμένο γονέα, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δικαιολογηθεί, διότι είναι αν μη τι άλλο, σαθρό και στυγνά επιτηδευμένο, μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια.

Δημιουργείται όμως, μέγα ηθικό πρόβλημα, όταν στο όνομα της επιτηδευμένης οργής και των εξ’ αυτής προερχόμενων συναισθημάτων, δημιουργούνται ψευδείς εικασίες και στοιχεία που συσκοτίζουν και μπερδεύουν την διερεύνηση της υπόθεσης, όπως αυτής ενός τραγικού δυστυχήματος, που στοίχισε δεκάδες ζωές νέων ανθρώπων, που από τη μια στιγμή στην άλλη χάθηκαν. Δυστυχώς στην τραγική υπόθεση που βιώνουμε σήμερα και παρά το ότι τα πράγματα έφθασαν στο σημείο να κατηγορηθούν συντεταγμένοι θεσμοί της δημοκρατίας -ακόμα και η ανεξάρτητη δικαιοσύνη- τίποτα δεν απαντήθηκε όπως θα άρμοζε και έτσι η λάσπη της συνωμοσιολογίας συνεχίζει να ρέει άφθονη.

Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, η αήθης αυτή επίθεση των «συνωμοσιολόγων… της οργής», υιοθετήθηκε τελικά κατά των δεδομένων της αλήθειας και της πραγματικότητας και την οικειοποιήθηκαν διάφορα κόμματα και κομματίδια μιας ανεύθυνης αντιπολίτευσης, που ψάχνει ψήγματα βοήθειας για να συνεχίσει να ενοχλεί την κοινωνία.

Και τελικά η προδιαγεγραμμένη απόφαση του χαροκαμένου γονέα έγινε πράξη: μετέτρεψε ο ίδιος τη θλίψη και την οργή του, καθώς και τα συναισθήματα που προκύπτουν σε πολιτικό κόμμα, που έρχεται να σώσει την Ελλάδα και τους Έλληνες, χωρίς καν να μας ρωτήσει αν θέλουμε να σωθούμε από αυτόν!

Πολλή ασάφεια βρε σύντροφοι, πολλή ασάφεια, για το παρόν και το μέλλον μας, που σε κάθε περίπτωση χρήζει σοβαρότητας, ήθους, σαφήνειας και ορθολογικού σχεδιασμού.

Κάπως έτσι λοιπόν γίνεται ξεκάθαρο σήμερα και απόλυτα τεκμηριωμένο, πως για κάποιους και κάποιες, η υποκρισία πρέπει να θεωρείται αρετή, μιας και έχουν αντιληφθεί πως αν δεν μπορούν να υποκρίνονται, δεν θα μπορέσουν ποτέ να πείσουν πώς είναι κάποιοι άλλοι και έτσι να πετύχουν τα όποια δόλια σχέδιά τους. Σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλω να πω, πως η ερμηνεία της στάσης ενός ανθρώπου είναι υποκειμενική και εξαρτάται από το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την έκφραση του ανθρώπινου πόνου. Το μόνο όμως σίγουρο είναι, πως η αληθινή θλίψη δεν οδηγεί κανέναν προς άπιαστα μέχρι χθες μεγαλεία… ούτε του δείχνει καν τον δρόμο…

Η θλίψη σίγουρα δεν κρατάει για πάντα, αν και σε αυτά τα περίεργα που βιώνουμε σήμερα στην υπό διαμόρφωση νέα πολιτική σκηνή, φαίνεται ξεκάθαρα, πως, σε κάποιες περιπτώσεις η θλίψη κρατάει από ελάχιστα έως καθόλου. Η κοινωνία έχει υποχρέωση να δώσει απαντήσεις στους πολιτικάντικους τυχοδιωκτισμούς εκείνων, που μεταλλάσσουν την θλίψη σε εργαλείο ανέλιξης και εξουσίας…

Η οχλοκρατία για κακοκατασκευασμένα ζητήματα δεν μπορεί να έχει θετικό πρόσημο στη δημοκρατία και στη ζωή των πολιτών. Η σημερινή εποχή, σίγουρα δεν είναι εποχή για ασάφειες, θεωρίες συνωμοσίας και πειράματα. Απαιτεί σταθερότητα, ειλικρίνεια και σωστό σχεδιασμό, πράγμα που δεν είναι ικανοί νοητικά, να διανοηθούν οι λαθρομετανάστες της πολιτικής ζωής.

…και όλα αυτά τα γράφει ένας πατέρας που έχει βιώσει από πρώτο χέρι το ξαφνικό «φευγιό» ενός παιδιού, και τη θλίψη που θα τον συνοδεύει για πάντα -για όσο ζει!