Η χώρα των αρχηγών: Όλοι θέλουν να μπουν στη Βουλή, κανείς δεν θέλει να κυβερνήσει
Κόμματα, κινήσεις, πρόσωπα, επίδοξοι αρχηγοί και επίδοξοι αρχηγοί των επίδοξων αρχηγών συζητούν ασταμάτητα για το ποιος θα ηγηθεί, ποιος θα κατέβει, ποιος θα συνεργαστεί και ποιος δεν θα συνεργαστεί
Snapshot
- Στο πολιτικό σκηνικό κυριαρχεί η αναζήτηση αρχηγών και η διαμάχη για συμμαχίες, αλλά όχι η συζήτηση για το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα μετά τις εκλογές.
- Το βασικό ζητούμενο για πολλά κόμματα είναι η είσοδος στη Βουλή και όχι η ανάληψη της κυβέρνησης.
- Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ο μόνος που δηλώνει ξεκάθαρα την πρόθεση να κερδίσει τις εκλογές και να συνεχίσει να κυβερνά.
- Υπάρχει πολιτικό κενό όσον αφορά την ανάληψη της ευθύνης για τη διακυβέρνηση και τη διαχείριση των κρίσιμων προβλημάτων της χώρας.
- Η κύρια αντίφαση είναι ότι ενώ όλοι μιλούν για εκλογές, ελάχιστοι προετοιμάζονται για την επόμενη ημέρα και τις απαιτήσεις της διακυβέρνησης.
Στην κεντροδεξιά ψάχνουν τον επόμενο αρχηγό και στην κεντροαριστερά ψάχνουν τον επόμενο αρχηγό. Το μόνο που δεν ψάχνει σχεδόν κανείς είναι τον τρόπο με τον οποίο θα κυβερνήσει τη χώρα.
Έχουμε φτάσει σε ένα πραγματικά ενδιαφέρον σημείο της πολιτικής μας ζωής. Όλοι μιλούν για την ανάγκη αλλαγής. Όλοι μιλούν για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής αρχής. Όλοι διαπιστώνουν ότι «κάτι πρέπει να γίνει».
Μόνο που, όταν φτάνει η ώρα να απαντήσουν στο απλό ερώτημα «και μετά τι;», αρχίζουν τα δύσκολα.
Στην κεντροδεξιά ο καθένας κοιτάζει τον διπλανό του με καχυποψία. Στην κεντροαριστερά το ίδιο. Κόμματα, κινήσεις, πρόσωπα, επίδοξοι αρχηγοί και επίδοξοι αρχηγοί των επίδοξων αρχηγών συζητούν ασταμάτητα για το ποιος θα ηγηθεί, ποιος θα κατέβει, ποιος θα συνεργαστεί και ποιος δεν θα συνεργαστεί.
Στο τέλος, δεν συνεργάζεται κανείς με κανέναν.
Και κάπως έτσι η μεγάλη συζήτηση για την «ενότητα» καταλήγει σε μια πολύ ελληνική εκδοχή: ενωθείτε, αλλά όχι μαζί μου.
Η μεγάλη αγωνία: Η είσοδος στη Βουλή
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος μοιάζει να έχει βάλει έναν πολύ χαμηλότερο στόχο.
Όχι την κυβέρνηση.
Τη Βουλή.
Να περάσουμε το κατώφλι. Να εκλέξουμε μερικούς βουλευτές. Να έχουμε κοινοβουλευτική ομάδα. Να πάρουμε ένα καλό ποσοστό. Να μπορούμε να λέμε το βράδυ των εκλογών ότι «το μήνυμα του ελληνικού λαού ήταν σαφές».
Και μετά;
Ε, αυτό θα το δούμε.
Μόνο που μια χώρα δεν κυβερνιέται με «θα δούμε». Δεν κυβερνιέται με δημοσκοπικές αναλύσεις, τηλεοπτικές εμφανίσεις και εσωκομματικές ισορροπίες.
Κάποιος πρέπει να πει τι θα κάνει την επόμενη ημέρα των εκλογών.
Ποιοι θα είναι οι υπουργοί; Ποια θα είναι η οικονομική πολιτική; Τι θα γίνει με την ακρίβεια; Τι θα γίνει με την Υγεία, την Παιδεία, τη Δικαιοσύνη; Πώς θα αντιμετωπιστεί η Τουρκία; Ποιοι θα συνεργαστούν με ποιους;
Εκεί ξαφνικά επικρατεί σιωπή.
Ο μόνος που λέει «θέλω να κυβερνήσω»
Και μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό υπάρχει τουλάχιστον ένας που το λέει καθαρά: ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί του. Μπορεί να κρίνει θετικά ή αρνητικά την κυβερνητική του πορεία. Αλλά ένα πράγμα δεν μπορεί εύκολα να του καταλογίσει: ότι κρύβει τον στόχο του.
Λέει ότι θέλει να κερδίσει τις εκλογές και να συνεχίσει να κυβερνά.
Οι υπόλοιποι;
Εδώ αρχίζει το πολιτικό sudoku.
Ο ένας θέλει να μεγαλώσει το κόμμα του. Ο άλλος θέλει να γίνει αρχηγός. Ο τρίτος θέλει να ενώσει τον χώρο, αλλά χωρίς τον προηγούμενο. Ο τέταρτος θέλει συνεργασία, αλλά όχι με τον συγκεκριμένο. Ο πέμπτος θέλει κυβέρνηση συνεργασίας, αρκεί να είναι εκείνος ο πρωταγωνιστής.
Και κάπου στη μέση βρίσκεται ο ψηφοφόρος να αναρωτιέται:
Ωραία όλα αυτά. Κυβέρνηση ποιος θα κάνει;
Η χώρα δεν χρειάζεται άλλους υποψήφιους βουλευτές
Το πραγματικό πολιτικό κενό σήμερα δεν είναι ότι λείπουν κόμματα.
Κόμματα έχουμε.
Ούτε ότι λείπουν αρχηγοί.
Αρχηγούς έχουμε αρκετούς.
Αυτό που λείπει είναι η καθαρή απάντηση στο πιο δύσκολο ερώτημα: ποιος θέλει πραγματικά να αναλάβει το κόστος της διακυβέρνησης;
Γιατί αντιπολίτευση είναι εύκολο να κάνεις. Κυβέρνηση είναι το δύσκολο.
Στην αντιπολίτευση λες «όχι». Στην κυβέρνηση πρέπει να πεις «πώς».
Στην αντιπολίτευση καταγγέλλεις. Στην κυβέρνηση υπογράφεις.
Στην αντιπολίτευση υπόσχεσαι. Στην κυβέρνηση πρέπει να βρεις τα λεφτά.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο ενδιαφέρουσα πολιτική αντίφαση της εποχής: όλοι μιλούν σαν να περιμένουν τις εκλογές, αλλά ελάχιστοι μιλούν σαν να περιμένουν την επόμενη ημέρα των εκλογών.
Γιατί για τη Βουλή φαίνεται πως υπάρχουν πολλοί διαθέσιμοι.
Για το Μέγαρο Μαξίμου, όμως, η λίστα μικραίνει εντυπωσιακά.
Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να το κρύψουν πίσω από μεγάλες κουβέντες περί «νέου πολιτικού σκηνικού», είναι ίσως το πιο σοβαρό πρόβλημα του σημερινού πολιτικού συστήματος.
Όλοι θέλουν μια θέση στο έργο. Λίγοι φαίνεται να θέλουν να σηκώσουν την αυλαία και να αναλάβουν την παράσταση.
