Θανάσης Βισκαδουράκης για Γιώργο Μαζωνάκη: «Ήταν ένας ροκ σταρ, ένας ατίθασος καλλιτέχνης»
Ο Θανάσης Βισκαδουράκης περιέγραψε τον Γιώργο Μαζωνάκη ως έναν ροκ σταρ και ατίθασο καλλιτέχνη με ξεχωριστή πορεία στη μουσική
Snapshot
- Ο Μαζωνάκης δημιούργησε το δικό του καλλιτεχνικό αποτύπωμα βασιζόμενος στις προσωπικές του δυνάμεις και το ιδιαίτερο ύφος του.
- Η γνωριμία του Βισκαδουράκη με τον Μαζωνάκη ξεκινά από το 1993 και βασίζεται σε μακροχρόνια σχέση και εκτίμηση.
- Η αγάπη και η αναγνώριση του κοινού για τον Μαζωνάκη παραμένουν έντονες ακόμα και μετά τον θάνατό του.
- Ο Μαζωνάκης άφησε σημαντικό στίγμα στη μουσική σκηνή μέσα από την αντισυμβατική και προσωπική καλλιτεχνική του πορεία.
Στην προσωπικότητα και την καλλιτεχνική διαδρομή του Γιώργου Μαζωνάκη αναφέρθηκε ο Θανάσης Βισκαδουράκης, μιλώντας για έναν άνθρωπο που, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του ξεχωριστή πορεία στον χώρο της μουσικής.
Ο ηθοποιός περιέγραψε τον δημοφιλή τραγουδιστή ως έναν ιδιαίτερο και αντισυμβατικό καλλιτέχνη, χαρακτηρίζοντάς τον «ροκ σταρ» και «ατίθασο» άνθρωπο της μουσικής. Όπως σημείωσε, ο Γιώργος Μαζωνάκης έχτισε σταδιακά το δικό του καλλιτεχνικό αποτύπωμα, βασιζόμενος στις προσωπικές του δυνάμεις και στο ξεχωριστό ύφος που τον καθιέρωσε.
«Πριν την κηδεία μίλαγα με τη Βάσω Μαζωνάκη στις δύο το πρωί, την αδερφή του. Μου έλεγε για την αγάπη του κοινού. Την έπαιρναν τηλέφωνο ότι καταφθάνουν πούλμαν. Ξέρεις τώρα, εγώ επειδή πήγα στην κηδεία δεν περίμενα αυτή την αγάπη του κόσμου. Ξέρεις τι; Τον αγαπήσαμε τώρα πιο πολύ γιατί οι στίχοι του ήταν τόσο δυνατοί. Εκπροσωπούσαν και τον ίδιο. Και έβλεπα στην κηδεία ήταν όλοι, ρε παιδί μου», είπε αρχικά στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο με τον Μάνεση».
Ο Θανάσης Βισκαδουράκης έκανε, παράλληλα, μια αναδρομή στη γνωριμία του με τον τραγουδιστή, η οποία χρονολογείται από το 1993. Μίλησε για τη σχέση τους και για την εικόνα που είχε διαμορφώσει ο Μαζωνάκης όλα αυτά τα χρόνια μέσα από την παρουσία και τη δουλειά του.
Όπως ανέφερε: «Γιατί ένας μεγάλος ροκ σταρ, ένας ατίθασος, ωραίος καλλιτέχνης, μοναχικός στην πορεία, δηλαδή αυτό που έφτιαξε. Εμείς οι καλλιτέχνες καταλαβαίνουμε. Το έφτιαξε μόνος του το οικοδόμημα που λέγεται Μαζωνάκης. Εγώ τότε δούλευα στο Διογένης Palace, όταν ήρθε το ’93 νομίζω, ήρθε πιτσιρικάς από την Πάτρα. Είδα ένα παιδάκι όμορφο, με τα γαλανά μάτια, έτσι ατίθασος, νέος, ωραίος και με μια μπάσα φωνή, ενώ το κορμί του ήταν σαν κι εμένα. Η φωνή του ήταν μπάσα. Και από τότε ο Γιώργος κάθε χρόνο όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά».
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην αγάπη που είχε εισπράξει ο τραγουδιστής από το κοινό του. Μια σχέση που, όπως τόνισε, δεν σταμάτησε με τον θάνατό του, καθώς η αγάπη και η αναγνώριση του κόσμου εξακολουθούν να παραμένουν έντονες.
«Η φωνή του ήταν μπάσα. Και από τότε ο Γιώργος κάθε χρόνο όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο ψηλά. Και συνειδητοποιώ τώρα ότι ο κόσμος τον αγαπάει. Δεν περνάω από σπίτι παιδιά, είτε στα μαγαζιά να ακούω κάθε μέρα τραγούδια του Μαζωνάκη. Δηλαδή είναι απίστευτο. Έχει φύγει ο άνθρωπος και ακόμα το όνομά του παίζεται».
