Ανακαλύφθηκε η «κότα της κόλασης» - Ο δεινόσαυρος που ζούσε πριν 66 εκατομμύρια χρόνια
Η ονομασία Infernogallus προέρχεται από τον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek
Snapshot
- Επιστήμονες στις ΗΠΑ ανακάλυψαν τον Infernogallus jamesi, έναν δεινόσαυρο που τρεφόταν με φρούτα πριν από 66 εκατομμύρια χρόνια.
- Ο Infernogallus είχε ράμφος χωρίς δόντια και ανατομικές προσαρμογές που επέτρεπαν την κατανάλωση και επεξεργασία μαλακών φυτικών τροφών.
- Ζούσε σε υποτροπικό περιβάλλον με εκτεταμένες πλημμυρικές πεδιάδες και συνυπήρχε με γνωστούς δεινόσαυρους όπως ο Τυραννόσαυρος και ο Τρικεράτωψ.
- Η διατροφή του περιλάμβανε σαρκώδεις καρπούς, συνδεόμενη με την εξάπλωση των ανθοφόρων φυτών στην Κρητιδική περίοδο.
- Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι ορισμένοι δεινόσαυροι συνέβαλαν στη διασπορά των σπόρων των ανθοφόρων φυτών, επηρεάζοντας την εξέλιξη τόσο των ζώων όσο και των φυτών.
Επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες εντόπισαν ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος δεινοσαύρου, το οποίο φαίνεται ότι είχε εξελιχθεί ώστε να τρέφεται με φρούτα. Η ανακάλυψη αυτή ανοίγει νέους δρόμους στην κατανόηση των διατροφικών συνηθειών των προϊστορικών ζώων και της σχέσης τους με την εξέλιξη των ανθοφόρων φυτών.
Ο δεινόσαυρος που ονομάστηκε Infernogallus jamesi έζησε πριν από περίπου 66 εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν το τέλος της εποχής των δεινοσαύρων. Με μέγεθος περίπου όσο μια γαλοπούλα, το ζώο διέθετε ράμφος χωρίς δόντια και κεφαλή που θύμιζε παπαγάλο. Η μορφολογία του ράμφους και της γνάθου υποδεικνύει την ικανότητα κατανάλωσης μαλακών φυτικών τροφών, με τους ερευνητές να θεωρούν τα φρούτα βασικό στοιχείο της διατροφής του.
Η ονομασία Infernogallus προέρχεται από τον γεωλογικό σχηματισμό Hell Creek («Κότα της Κόλασης»), όπου εντοπίστηκαν τα απολιθώματα στη Μοντάνα και τη Βόρεια Ντακότα. Η περιοχή αυτή είναι γνωστή για πλούσια απολιθωμένα ευρήματα σημαντικών ειδών δεινοσαύρων.
Βιολογικά χαρακτηριστικά και περιβάλλον διαβίωσης
Ο Infernogallus ζούσε σε υποτροπικό παράκτιο περιβάλλον με εκτεταμένες πλημμυρικές πεδιάδες, όπου υπήρχε πλούσια καρποφόρα και μαλακή βλάστηση. Συγκατοικούσε με γνωστούς δεινόσαυρους όπως ο Τυραννόσαυρος, ο Τρικεράτωψ και ο Αγκυλόσαυρος.
Το μήκος του υπολογίζεται γύρω στο 1,5 μέτρο και το βάρος του περίπου στα 11 κιλά. Αν και δεν υπάρχουν σαφή αποδεικτικά στοιχεία για την παρουσία φτερών, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το σώμα του πιθανώς καλυπτόταν από πούπουλα, όπως συμβαίνει με στενούς συγγενείς του.
Ανατομικές προσαρμογές που υποδηλώνουν καρποφαγία
Η μελέτη αποκάλυψε τρεις βασικές ανατομικές προσαρμογές που επέτρεπαν στον Infernogallus να καταναλώνει και να επεξεργάζεται μαλακές φυτικές τροφές αποτελεσματικά:
- Διάταξη μυών της γνάθου που επέτρεπε κινήσεις μάσησης μπρος-πίσω.
- Κινητή άρθρωση που έδινε δυνατότητα μετακίνησης της γνάθου προς τα εμπρός.
- Ειδικές αυλακώσεις στο ράμφος για καλύτερο τεμαχισμό και πολτοποίηση της τροφής.
Αν και παρόμοιες προσαρμογές εμφανίζονται σε σύγχρονα ζώα όπως ο παπαγάλος-γύπας και οι θαλάσσιες χελώνες, κανένα σημερινό είδος δεν συνδυάζει και τα τρία αυτά χαρακτηριστικά μαζί.
Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο Infernogallus έτρωγε διάφορα είδη μούρων και δρύπες – σαρκώδεις καρπούς με σκληρό εσωτερικό πυρήνα – παρόμοια με φρούτα όπως κεράσια, ροδάκινα, μάνγκο και ελιές της σύγχρονης εποχής. Η παρουσία αυτών των καρπών συνδέεται με την εξάπλωση των αγγειόσπερμων φυτών στην Κρητιδική περίοδο, που αντικατέστησαν σταδιακά τα γυμνόσπερμα φυτά.
Ευρύτερες επιπτώσεις στην εξέλιξη δεινοσαύρων και φυτών
Η ανακάλυψη του Infernogallus προσφέρει νέα δεδομένα για την ποικιλία της διατροφής των δεινοσαύρων, υποδεικνύοντας μια πιο ευέλικτη και ποικιλόμορφη οικολογική συμπεριφορά από ό,τι είχε μέχρι τώρα καταγραφεί. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η εμφάνιση των ανθοφόρων φυτών παρείχε νέες πηγές τροφής που πιθανόν επηρέασαν σημαντικά την εξέλιξη των ζώων της εποχής.
Ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα της μελέτης είναι ο πιθανός ρόλος των καρποφάγων δεινοσαύρων στη διασπορά των σπόρων των ανθοφόρων φυτών. Ενώ θηλαστικά και πτηνά της περιόδου ίσως κατανάλωναν φρούτα, ο περιορισμένος τους μέγεθος και η διατροφική τους σύνθεση καθιστούν λιγότερο πιθανό να είχαν ανάλογη επίδραση στην εξάπλωση των φυτών.
