Τα αδέρφια που επέζησαν από τους δύο μεγάλους σεισμούς σε Βενεζουέλα και Κολομβία

Ο 15χρονος Ντέιβι Ντελφίν λέει ότι οι σεισμοί τον στοιχειώνουν.

Εκείνος και ο αδερφός του, ο Γουίντερ, βρισκόντουσαν στην Βενεζουέλα όταν χτύπησαν οι δύο ισχυροί σεισμοί 7,2 και 7,5 Ρίχτερ και στη συνέχεια ήταν στην Κολομβία όταν μία σεισμική δόνηση 7,4 Ρίχτερ έπληξε την χώρα, λίγες ημέρες αφού είχαν μετακομίσει εκεί.

Μιλώντας στο BBC, o Ντέιβι λέει ότι εκείνος και ο 17χρονος αδελφός του δεν αισθάνονται πλέον ότι είναι παιδιά, αφού έχουν δει τις σορούς εκατοντάδων ατόμων.

Αφού το σπίτι τους στη Λα Γκουάιρα, την περιοχή της Βενεζουέλας που επλήγη περισσότερο από τους δύο σεισμούς που σημειώθηκαν στις 24 Ιουνίου, κατέρρευσε, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρία μέλη της οικογένειάς τους, μεταξύ των οποίων και η μητέρα τους, μετακόμισαν στο Κάλι της Κολομβίας, για να ζήσουν με τον πατέρα τους.

Τρεις μέρες αργότερα, ο Εγκέλαδος χτύπησε πάλι.

«Ο κόσμος μου κατέρρευσε»

Την ημέρα που σημειώθηκαν οι δύο σεισμοί στην Βενεζουέλα, τα δύο αγόρια είχαν πάει στην παραλία. Ο Γουίντερ ήθελε να πάρει μαζί του τον 10χρονο αδελφό τους, τον Μοϊσές, αλλά η μητέρα του δεν τον άφησε.

«Επέμενα, αλλά η μαμά μου δεν έκανε πίσω», είπε.

Καθώς επέστρεφαν σπίτι τους, χτύπησαν οι δύο σεισμοί 7,2 και 7,5 Ρίχτερ με διαφορά μόλις 39 δευτερολέπτων. Τα δύο αδέλφια αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον και έκλεισαν τα μάτια τους, περιμένοντας να τελειώσουν, και όταν τα άνοιξαν ξανά, όλα γύρω τους είχαν καταρρεύσει.

Όταν έφτασαν σπίτι τους, είδαν ότι η πολυκατοικία τους είχε γίνει ένα με το έδαφος, παγιδεύοντας τη μητέρα τους, τη Γιουσμάνι, τη γιαγιά τους, την Κάρμεν, και τον αδελφό τους κάτω από τα συντρίμμια.

«Εκείνη την στιγμή, ο κόσμος μου κατέρρευσε», λέει ο Γουίντερ στο βρετανικό μέσο.

Περισσότεροι από 6.300 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από τους δύο ισχυρούς σεισμούς, σύμφωνα με νεότερο απολογισμό που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του κοινοβουλίου Χόρχε Ροδρίγκες την Τρίτη. Ακόμα δεν υπάρχει σαφής επίσημος αριθμός για τον αριθμό των αγνοουμένων.

Ο Γουίντερ και ο Ντέιβι συμμετείχαν στις προσπάθειες διάσωσης, αλλά για τρεις ημέρες δεν είχαν πού να κοιμηθούν ούτε τι να φάνε. Ο πατέρας τους, ο Ντέιβιντ, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Κολομβία, επέστρεψε στην Βενεζουέλα και τους έψαχνε για τρεις ολόκληρες ημέρες.

«Δεν νιώθω πια σαν παιδί»

Όταν τους βρήκε, ο Ντεϊβίντ προσπάθησε να τους αποθαρρύνει από το να συνεχίζουν να ψάχνουν στα ερείπια, καθώς ήταν πολύ επικίνδυνο, αλλά δεν τα κατάφερε.

Επειδή ήταν ακόμα έφηβοι, μπορούσαν να περάσουν πιο εύκολα από στενά περάσματα, σέρνοντας τον εαυτό τους ανάμεσα σε τσιμέντα, ώστε να μπορούν να υποδείξουν στους διασώστες πού να σκάψουν.

«Εκείνη τη στιγμή, δεν ένιωθα πια σαν να ήμουν παιδί», θυμάται ο Ντέιβι.

Σιγά-σιγά, άρχισαν να ξεθάβουν πράγματα που άνηκαν στην οικογένεια τους — το σορτσάκι του Μοϊσές, τη Βίβλο της γιαγιάς του και μια λίστα με πράγματα που πρέπει να αγοραστούν από το σούπερμαρκετ.

Τότε ήταν που διασώστες βρήκαν την σορό μιας γυναίκας, της μητέρας των παιδιών.

Ο Γουίντερ ήταν ο πρώτος που την αναγνώρισε. Είχε ακόμη μια πλαστική σακούλα στο κεφάλι της, καθώς έβαφε τα μαλλιά της όταν σημειώθηκαν οι σεισμοί. Πλησίασε όσο πιο κοντά μπορούσε και έμεινε μαζί της για λίγα λεπτά.

Στην αρχή δεν μπόρεσαν να ανασύρουν την σορό της, καθώς ήταν παγιδευμένη κάτω από έναν τοίχο. Μόνο όταν την απομάκρυναν βρήκαν τον 10χρονο Μοϊσές, ο οποίος ακόμη κρατούσε σφιχτά το χέρι της μητέρας του.

Μόλις είδε τον γιο του, ο Ντέιβιντ κατέρρευσε. «Όταν ακούμπησα το κεφαλάκι του, δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ πλέον», λέει.

«Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζήσαμε αυτό»

Αφού έθαψαν τα μέλη της οικογένειάς τους, τα δύο αδέλφια πήγαν να ζήσουν με τον πατέρα τους σε μια εργατική γειτονιά στα βορειοανατολικά προάστια του Κάλι, στην Κολομβία, ελπίζοντας να ζήσουν μία ζωή για την οποία η μητέρα τους θα ήταν υπερήφανη.

Όμως, μόλις λίγες ημέρες αφού είχαν εγκατασταθεί στο νέο τους σπίτι, άρχισαν να νιώθουν μια δόνηση που ήταν πάρα πολύ οικεία.

Ο σεισμός που σημειώθηκε το απόγευμα της Δευτέρας είναι ο ισχυρότερος που έχει καταγραφεί στην Κολομβία από το 1979. Ο μέχρι στιγμής προσωρινός απολογισμός κάνει λόγο για τουλάχιστον 281 νεκρούς.

Το μεγαλύτερο μέρος της καταστροφής επικεντρώνεται στην πόλη Περέιρα, στην περιοχή του λεγόμενου «Άξονα του Καφέ», αλλά και στο Κάλι, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, όπου οι τοπικές Αρχές επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας για τη διευκόλυνση των επιχειρήσεων διάσωσης.

Ο Ντέιβι, που κοιμόταν όταν ξεκίνησε ο σεισμός, λέει ότι νόμιζε ότι ονειρευόταν, καθώς η δόνηση ήταν, αρχικά, ήπια. Όταν όμως ο σεισμός εντάθηκε, τινάχτηκε από το κρεβάτι του και έτρεξε κάτω από το σπίτι. Το ίδιο έκανε και ο αδελφός του. Ο πατέρας τους βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στον δρόμο. Μόλις ένιωσε τη δόνηση, σκέφτηκε τους γιους του και έτρεξε πίσω στο σπίτι – αλλά όταν έφτασε, δεν μπορούσε να τους βρει.

Τρομαγμένος άρχισε να τους ψάχνει παντού, μέχρι που μια γειτόνισσα τον ενημέρωσε ότι είχαν φύγει από το σημείο. Τελικά, τους βρήκε έξω από το κουρείο όπου δούλευε.

Όταν τον αντίκρισαν, προσπάθησαν να τον καθησυχάσουν λέγοντας λέγοντάς του: «Μπαμπά, ηρέμησε. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζήσαμε αυτό».

Διαβάστε επίσης