«Η γυναίκα μου ήταν ο λόγος που με βρήκαν» - 70χρονος επέζησε 11 ημέρες μόνος σε νησί
Ο Κρεγκ Μπεργκ χάθηκε σε βάλτο στο Isle Royale, έχασε το κινητό του και επιβίωσε με αποξηραμένη τροφή και νερό που χαρακτήρισε «το πιο αηδιαστικό που θα μπορούσες να φανταστείς»
Snapshot
- Ο 70χρονος Κρεγκ Μπεργκ επιβίωσε 11 ημέρες μόνος σε απομονωμένο νησί στη λίμνη Superior, μετά από πτώση σε βάλτο και απώλεια του κινητού του.
- Επιβίωσε καταναλώνοντας αποξηραμένη τροφή και νερό από βάλτους και λιμνούλες, ενώ κράτησε ημερολόγιο και κατασκεύασε αυτοσχέδια ραδιοφωνική κεραία.
- Η διάσωσή του πραγματοποιήθηκε την 11η ημέρα από δύο καγιάκερ που τον εντόπισαν και ενημέρωσαν τις αρχές, οι οποίες κινητοποίησαν την Ακτοφυλακή.
- Η σύζυγος του Μπεργκ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιχείρηση αναζήτησης και τον υποστήριξε ψυχολογικά κατά τη διάρκεια και μετά την περιπέτεια.
- Ο Μπεργκ παραδέχεται ότι θα έπαιρνε μαζί του εφεδρικό τηλέφωνο για καλύτερη επικοινωνία και αντιμετωπίζει ακόμη ψυχικά τις συνέπειες της εμπειρίας.
Για 11 ολόκληρες ημέρες ο 70χρονος Κρεγκ Μπεργκ περιπλανιόταν μόνος σε ένα απομονωμένο νησί στη λίμνη Superior, στις ΗΠΑ, φωνάζοντας ξανά και ξανά την ίδια έκκληση για βοήθεια.
Υπολογίζει ότι είπε περισσότερες από 10.000 φορές τις τρεις λέξεις που ήλπιζε κάποιος να ακούσει: «Βοήθεια! Έχω χαθεί!»
Τελικά, η σωτηρία του ήρθε από δύο άνδρες που έκαναν καγιάκ σε κοντινή λίμνη. Ο Μπεργκ είχε ξεκινήσει για μια εβδομάδα πεζοπορίας στο Isle Royale National Park, ένα δύσβατο νησί έκτασης περίπου 207 τετραγωνικών μιλίων στη μέση της λίμνης Superior, κοντά στα σύνορα ΗΠΑ και Καναδά.
Έμπειρος πεζοπόρος, είχε περάσει μήνες προετοιμάζοντας το ταξίδι. Είχε μάλιστα ολοκληρώσει την προηγούμενη χρονιά μια σόλο πεζοπορία στο Pictured Rocks National Lakeshore, κατά μήκος των ακτών του Μίσιγκαν.
Πριν ξεκινήσει, ένας δασοφύλακας του πάρκου τον είχε προειδοποιήσει: «Αν σου συμβεί κάτι, μπορεί να περάσουν αρκετές ημέρες μέχρι να σε βρει κάποιος».
Ο Μπεργκ, ωστόσο, ένιωθε προετοιμασμένος. Είχε μαζί του τηλέφωνο με δυνατότητα δορυφορικής επικοινωνίας και είχε εγκαταστήσει εφαρμογή χαρτών για να κινείται στο εκτεταμένο δίκτυο μονοπατιών του νησιού.
Έπεσε σε βάλτο και έχασε το κινητό του
Οι πρώτες τρεις ημέρες της πεζοπορίας πήγαν όπως ακριβώς τις είχε σχεδιάσει. Περπατούσε σχεδόν επτά μίλια την ημέρα και διανυκτέρευσε διαδοχικά στις περιοχές Island Mine, South Lake Desor και Hatchet Lake.
Την τέταρτη ημέρα, όμως, κάτι πήγε στραβά. Ο Μπεργκ απομακρύνθηκε από το μονοπάτι, το οποίο περιέγραψε ως δύσκολα διακριτό, και βρέθηκε σε έναν βάλτο κοντά στη λίμνη Chickenbone, σε μια περιοχή με μεγάλες εκτάσεις υγροτόπων.
«Ήταν σαν κινούμενη άμμος», περιέγραψε αργότερα.
Έπεσε μέσα, βρέχοντας τα ρούχα, την τσάντα και το φαγητό του. Οι μπότες του βγήκαν από τα πόδια, κατάφερε όμως να τις ξαναβρεί. Το κινητό του, αντίθετα, χάθηκε.
Πέρασε περίπου επτά ώρες προσπαθώντας να βρει ξανά το μονοπάτι, περπατώντας μέσα στη λάσπη, ενώ το σκοτάδι άρχισε να πέφτει.
«Δεν μπορώ να συνεχίσω να περπατάω εδώ. Θα πεθάνω», σκέφτηκε.
Βρήκε ένα μικρό κομμάτι γης που βρισκόταν λίγο ψηλότερα από τον υπόλοιπο βάλτο, με τρία δέντρα. Ο χώρος δεν ήταν αρκετός για να στήσει τη σκηνή του, έτσι πέρασε τη νύχτα κάτω από τα αστέρια, μέσα στον υπνόσακό του, ακόμα βρεγμένος και χωρίς καταφύγιο. «Έτρεμα ολόκληρος», θυμήθηκε.
Έτρωγε κάθε δεύτερη ημέρα και έπινε νερό από τους βάλτους
Το επόμενο πρωί σηκώθηκε και επειδή οι μπότες του δεν είχαν στεγνώσει, άρχισε να περπατά ξυπόλυτος, αναζητώντας ένα υπερυψωμένο σημείο όπου θα μπορούσε να στήσει την έντονα πορτοκαλί σκηνή του, ελπίζοντας ότι κάποιος θα την εντόπιζε από μακριά.
Άπλωσε τον εξοπλισμό του για να στεγνώσει, αλλά λίγο αργότερα άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς.
Την επόμενη ημέρα, εξαντλημένος και αφυδατωμένος, κατάφερε να βρει ένα κατάλληλο σημείο και έστησε τη σκηνή του. Καθάρισε μάλιστα τη βλάστηση γύρω της, ώστε η περιοχή να είναι πιο ορατή από μακριά.
Για δύο ημέρες έμεινε εκεί και ξεκουράστηκε. «Ήξερα ότι έπρεπε να εξοικονομήσω όσο περισσότερη ενέργεια μπορούσα», είπε.
Τα αποθέματα της αποξηραμένης τροφής του άρχισαν να λιγοστεύουν. Έτρωγε περίπου κάθε δεύτερη ημέρα, ενώ κάποια στιγμή τελείωσε και το καύσιμο για το καμινέτο του.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, ήταν πλέον το νερό.
Ο Μπεργκ έπινε νερό από λίμνες και μικρές λιμνούλες, αφού πρώτα το επεξεργαζόταν με ταμπλέτες χλωρίου. Κατασκεύασε επίσης μικρές λεκάνες από πέτρες για να συγκεντρώνει το νερό της βροχής που έτρεχε από τη σκηνή του.
Κάποια στιγμή έσκαψε μέσα σε έναν βάλτο μέχρι να συγκεντρωθεί καφέ νερό, το οποίο επεξεργάστηκε και ήπιε. Ήξερε ότι θα μπορούσε να αρρωστήσει, αλλά, όπως είπε, «χρειαζόμουν νερό».
Έγραφε κάθε μέρα ότι ελπίζει να σωθεί
Παρά την κατάσταση στην οποία βρισκόταν, ο Μπεργκ προσπαθούσε να κρατήσει το μυαλό του απασχολημένο.
Κάθε ημέρα κρατούσε σημειώσεις σε ένα μικρό ημερολόγιο τσέπης. Είχε ονομάσει τις καταχωρίσεις «LOST», γράφοντας από κάτω το ονοματεπώνυμό του.
Την πέμπτη ημέρα από τότε που είχε χάσει το μονοπάτι, έγραψε: «Νομίζω ότι μέχρι τώρα όλοι γνωρίζουν ότι αγνοούμαι, οπότε έχω ελπίδα ότι θα διασωθώ».
Την επόμενη ημέρα, ο συνταξιούχος μηχανικός βρήκε ακόμη έναν τρόπο να αποκτήσει επαφή με τον έξω κόσμο.
Χρησιμοποιώντας καλώδια από ακουστικά και ένα παλιό MP3 player που είχε μαζί του, κατασκεύασε μια αυτοσχέδια κεραία ραδιοφώνου. Άνοιξε την ένταση και, προς έκπληξή του, κατάφερε να πιάσει έναν σταθμό με μουσική από το Top 40.
Ήταν ο 91.5 FM από το Thunder Bay του Καναδά. Έπαιζε Bruno Mars.
Αργότερα χρησιμοποιούσε τον σταθμό και για να ακούει τις προγνώσεις του καιρού.
«Ήταν υπέροχο να ακούω μια ανθρώπινη φωνή», έγραψε την έβδομη ημέρα.
Το νερό από τη λίμνη όπου έπιναν οι άλκες
Η ένατη ημέρα ήταν, σύμφωνα με τον ίδιο, «μια καλή ημέρα». «Ήταν η πιο σκληρή δουλειά που έκανα από τότε που βρέθηκα στον βάλτο», έγραψε.
Εντόπισε μια μικρή λιμνούλα από την οποία έπιναν άλκες και κατάφερε να πιει περίπου δύο λίτρα νερό.
Η άλκη ήταν και το μοναδικό σημαντικό άγριο ζώο που είδε από κοντά. Είχε εντοπίσει παντού περιττώματα λύκων και κοιμόταν έχοντας δίπλα του πέτρες, ώστε να μπορεί να τις πετάξει αν χρειαζόταν να αμυνθεί. Κανένας λύκος, όμως, δεν εμφανίστηκε.
Τα βράδια άκουγε κουκουβάγιες, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας κολιμπρί με κόκκινο λαιμό πετούσαν σε απόσταση λίγων εκατοστών από το πρόσωπό του.
Την 11η ημέρα εμφανίστηκαν δύο καγιάκερ
Το πρωί της 11ης ημέρας ο Μπεργκ άκουσε ήχους από μια κοντινή λίμνη.
Δεν ήξερε αν αυτή τη φορά θα ήταν η στιγμή της διάσωσής του. Έτσι φώναξε ξανά: «Βοήθεια! Έχω χαθεί!»
Λίγο αργότερα, μέσα από την απόσταση, διέκρινε δύο άνδρες πάνω σε καγιάκ. Ήταν βετεράνοι της Εθνοφρουράς του Μίσιγκαν και είχαν βγει για καγιάκ στη λίμνη Intermediate. Όπως του είπαν, περίμεναν να δουν μόνο… άλκες.
Όταν άκουσαν την ιστορία του Μπεργκ και κατάλαβαν ότι είχε επιβιώσει μόνος του για 11 ημέρες, ένας από τους δύο αστειεύτηκε: «Μας χρωστάς μερικές μπύρες».
Οι δύο άνδρες επικοινώνησαν αμέσως με τους υπευθύνους της επιχείρησης αναζήτησης.
Λόγω της απομονωμένης τοποθεσίας, οι Αρχές έστειλαν πλήρωμα της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ, εκπαιδευμένο σε διασώσεις από το νερό.
Λίγο αργότερα, ένα ελικόπτερο εμφανίστηκε πάνω από τη λίμνη, με τους έλικες να σηκώνουν κύματα στην επιφάνεια.
«Κατέβασαν αυτό το καλάθι και μετά με σήκωσαν στο ελικόπτερο και με πήραν από εκεί», περιέγραψε ο Μπεργκ.
«Τον βρήκαμε. Είναι ζωντανός»
Στο σπίτι, η σύζυγός του, Ντέμπι, είχε περάσει 11 ημέρες μέσα στην αγωνία. Όσο περνούσαν οι ημέρες χωρίς κανένα νέο, φοβόταν για το χειρότερο.
«Θα γίνω τώρα χήρα;» θυμόταν να σκέφτεται, καθώς το μυαλό της πήγαινε σε όλους τους πιθανούς κινδύνους του νησιού, από τους λύκους μέχρι τις άλκες.
Η ίδια είχε πιέσει τις Αρχές για να ενισχυθεί η επιχείρηση αναζήτησης, όταν πληροφορήθηκε αρχικά ότι μόλις δύο δασοφύλακες θα έψαχναν στην τεράστια περιοχή άγριας φύσης. Όταν τελικά χτύπησε το τηλέφωνο, το Εθνικό Πάρκο της είπε μόνο δύο φράσεις: «Τον βρήκαμε. Είναι ζωντανός».
Η Ντέμπι έστειλε αμέσως μήνυμα στον γιο τους, ο οποίος βρισκόταν στο Μίσιγκαν, και στην κόρη τους στην Ιαπωνία. Παράλληλα, τηλεφώνησε στους γονείς του Κρεγκ, οι οποίοι είναι πλέον στα 90 τους χρόνια, για να τους πει ότι ο γιος τους είχε βρεθεί.
Η ίδια και ο γιος τους, Έβαν, πήγαν στο νοσοκομείο της Μαρκέτ, στο Μίσιγκαν, όπου είχε μεταφερθεί ο Μπεργκ.
Όταν μπήκαν στο δωμάτιό του, αγκαλιάστηκαν. «Έκλαιγα με λυγμούς», είπε ο Μπεργκ.
Η Ακτοφυλακή είχε αναφέρει ότι ο 70χρονος παρουσίαζε υποθερμία, όμως οι γιατροί τον υπέβαλαν σε σειρά εξετάσεων και, λίγες ώρες αργότερα, του επέτρεψαν να φύγει από το νοσοκομείο.
«Η γυναίκα μου είναι ένας από τους λόγους που με βρήκαν»
Ο Μπεργκ συγκινήθηκε όταν έμαθε για τον αριθμό των ανθρώπων που συμμετείχαν στην επιχείρηση αναζήτησής του: αστυνομικοί, υπεύθυνοι του πάρκου και εθελοντές είχαν κινητοποιηθεί για να τον βρουν.
Ωστόσο, τα μεγαλύτερα εύσημα τα κράτησε για τη σύζυγό του. «Είναι πολύ οργανωτική», είπε χαρακτηριστικά. «Νομίζω ότι είναι ένας από τους βασικούς λόγους που κατάφεραν να με βγάλουν από εκεί».
Η Ντέμπι, από την πλευρά της, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει και τις εικασίες που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο όσο συνεχιζόταν η αναζήτηση.
«Δεν είναι σε άνοια. Δεν είναι αυτοκτονικός. Απλώς του αρέσουν οι περιπέτειες στη φύση», είπε.
«Σωματικά είμαι καλά, αλλά ψυχικά το επεξεργάζομαι ακόμη»
Κοιτάζοντας πίσω, ο Μπεργκ λέει ότι υπάρχει ένα πράγμα που θα έκανε διαφορετικά. Θα έπαιρνε μαζί του ένα εφεδρικό τηλέφωνο ή κάποια άλλη συσκευή που θα μπορούσε να μεταδώσει την τοποθεσία του.
Ο ίδιος παραδέχεται ότι ακόμη προσπαθεί να συνέλθει από το τραύμα της περιπέτειας.
«Έχω κάποια πράγματα που πρέπει να τακτοποιήσω μέσα μου. Σωματικά είμαι καλά. Ψυχικά ακόμη το επεξεργάζομαι. Συναισθηματικά προχωράω, αλλά έχω ακόμη δρόμο», είπε.
Τα παιδιά του, μαζί με τη σύζυγό του, του έχουν ήδη ζητήσει - ως επί το πλείστον αστειευόμενα - να μην απομακρύνεται περισσότερο από την αυλή του σπιτιού. Για την ώρα, ο 70χρονος λέει ότι θα περιοριστεί στο τρέξιμο και το γκολφ.
