Έρρικα Πρεζεράκου: Συγκινεί για την απώλεια της ανιψιάς της - «Τίμησα την επιλογή της ψυχής»
Η Έρρικα Πρεζεράκου μίλησε για την απώλεια της ανιψιάς της, την ανάγκη να παραμένει σε δράση όσο εκείνη έδινε τη μάχη της και τη βαθιά εσωτερική διαδρομή που ακολούθησε στη συνέχεια
Snapshot
- Η Έρρικα Πρεζεράκου περιέγραψε δύο φάσεις στην αντιμετώπιση της απώλειας της ανιψιάς της: την ενεργή προσπάθεια για λύσεις και την αποδοχή της απώλειας.
- Κατά την πρώτη φάση, επικεντρώθηκε στη διαρκή κίνηση και δράση για να αντιμετωπίσει το σοβαρό πρόβλημα υγείας της ανιψιάς της.
- Στη δεύτερη φάση, προχώρησε σε εσωτερική συμφιλίωση και σεβασμό προς την επιλογή της ψυχής της ανιψιάς της.
- Η Πρεζεράκου τόνισε την ανάγκη των ενηλίκων να λειτουργούν ως φύλακες της ενέργειας των παιδιών και να προσφέρουν θετικά παραδείγματα.
- Η ίδια θεωρεί ότι κάθε μεγάλη δοκιμασία στη ζωή οδηγεί σε βαθιές εσωτερικές αλλαγές και μετακινήσεις.
Για την απώλεια της ανιψιάς της και για τον τρόπο με τον οποίο προσπάθησε να διαχειριστεί μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής της, μίλησε η Έρρικα Πρεζεράκου σε συνέντευξή της στον Alpha.
Η ίδια περιέγραψε δύο διαφορετικές φάσεις αυτής της διαδρομής: την περίοδο κατά την οποία η ανιψιά της αντιμετώπιζε το σοβαρό πρόβλημα υγείας της και εκείνη προσπαθούσε καθημερινά να παραμένει ενεργή, να κινείται και να αναζητά λύσεις, αλλά και όσα ακολούθησαν μετά την απώλεια, όταν χρειάστηκε να στραφεί περισσότερο προς τα μέσα.
«Νομίζω ότι στα παιδιά λείπει το παράδειγμα. Νιώθω ότι τα παιδιά μας χρειάζονται περισσότερο από ποτέ να καταλάβουμε εμείς οι ενήλικες ότι είμαστε οι φύλακες της ενέργειάς τους», ανέφερε αρχικά η Έρρικα Πρεζεράκου, εστιάζοντας στη στάση που, όπως πιστεύει, καλούνται να κρατούν οι ενήλικες απέναντι στα παιδιά.
Όπως εξήγησε, κάθε μεγάλη δοκιμασία στη ζωή της συνδέθηκε και με μια βαθιά εσωτερική αλλαγή. «Σε κάθε πρόκληση που ερχόταν στη ζωή μου υπήρχε και μια πολύ βαθιά, μεγάλη, ουσιαστική μετακίνηση εσωτερική και νομίζω ισχύει για όλους μας αυτό», είπε.
«Την απώλεια της ανιψιάς μου την αντιμετώπισα με δύο τρόπους»
Η Έρρικα Πρεζεράκου αναφέρθηκε στη συνέχεια πιο συγκεκριμένα στην απώλεια της ανιψιάς της, εξηγώντας ότι όσο υπήρχε ακόμη η ανάγκη να δοθεί μάχη, ένιωθε πως έπρεπε να βρίσκεται σε διαρκή δράση.
«Την απώλεια της ανιψιάς μου την αντιμετώπισα με δύο τρόπους. Το πρώτο ήταν την ώρα που υπήρχε η ανάγκη να αισθανθώ το σώμα μου να δρα, να κινείται καθημερινά για να βρει λύσεις», εξομολογήθηκε. Η ίδια περιέγραψε στη συνέχεια τη δεύτερη φάση, εκείνη της αποδοχής και της εσωτερικής συμφιλίωσης με αυτό που είχε συμβεί.
«Τη στιγμή που απελευθερώθηκε αισθάνθηκα απλά ότι επειδή βαθιά σέβομαι και εμπιστεύομαι την κάθε ψυχή, ότι αυτό ήταν το συμβόλαιό της, αυτό ήταν η ολοκλήρωση, οπότε βαθύ σεβασμό σε αυτή την επιλογή. Τίμησα την επιλογή της ψυχής», είπε.
