Η Βάσια Παναγοπούλου στο Newsbomb: «Το μεγαλύτερό μου παράσημο είναι η διάρκεια στον χρόνο»

Snapshot

• Η Βάσια Παναγοπούλου υπογραμμίζει ότι το μεγαλύτερό της παράσημο είναι η διάρκεια 40 χρόνων στην υποκριτική, με συνεχή αναζήτηση νέων προκλήσεων.
• Ο ρόλος της Κορίνας στις «Μπλε Ώρες» χαρακτηρίζεται από υποκριτική απαιτητικότητα και αντιφάσεις, με βασικό κοινό στοιχείο την έντονη αγάπη για την κόρη της.
• Η ηθοποιός αναγνωρίζει το τίμημα της δημοσιότητας, ειδικά στην εποχή των social media, όπου η κριτική μπορεί να γίνει ακραία και προσβλητική.
• Προστατεύει την προσωπική της ζωή και την ανεξαρτησία των παιδιών της, αποφεύγοντας την έκθεσή τους στα μέσα ενημέρωσης.
• Εκφράζει την ανησυχία της για τις κοινωνικές αδικίες και την εκμετάλλευση ευάλωτων ανθρώπων, τονίζοντας τη σημασία της υγείας και της αλληλεγγύης.

Snapshot powered by AI

Μετρά 40 χρόνια πορείας στην υποκριτική, ωστόσο συνεχίζει να αναζητά νέες προκλήσεις, αποφεύγοντας τις εύκολες επαναλήψεις.

Η Βάσια Παναγοπούλου, η εκρηκτική Κορίνα στις «Μπλε Ώρες» του ΣΚΑΪ, μιλά για το νέο της τηλεοπτικό στοίχημα, τη σχέση της με το κοινό, το τίμημα της δημοσιότητας, αλλά και την ανάγκη να προστατεύει όσα θεωρεί πραγματικά πολύτιμα: την οικογένεια, την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό.

Φέτος σας απολαμβάνουμε στις «Μπλε Ώρες», τη νέα σειρά του Ανδρέα Γεωργίου, του Κούλλη Νικολάου και της Βάνας Δημητρίου. Πώς βιώνετε αυτή την εμπειρία;

Για μένα ήταν ένα καινούργιο στοίχημα από την αρχή. Μετά τη «Γη της Ελιάς», όπου η Ασπασία ήταν ένας ρόλος που αγαπήθηκε πάρα πολύ και είχε μεγάλη ένταση, ήθελα να δοκιμάσω κάτι εντελώς διαφορετικό. Όταν διάβασα την Κορίνα, κατάλαβα ότι πρόκειται για έναν ρόλο που κινείται στην κόψη του ξυραφιού, ήταν ένα στοίχημα. Είναι πολύ απαιτητικός υποκριτικά, αλλά και ως προς τη δυναμική του μέσα στο σύνολο των ηρώων.

Για τη διαμόρφωσή του χρειάστηκε συνεργασία με όλους τους συντελεστές. Πέρα από το σενάριο της Βάνας Δημητρίου, σημαντική είναι η σκηνοθετική ματιά του Ανδρέα, αλλά και η δουλειά των ανθρώπων που φροντίζουν την εικόνα και την αισθητική του ρόλου, από την εμφάνιση και το χρώμα των μαλλιών μέχρι το μακιγιάζ.

Για μένα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μη μένω στα ίδια και να μη βαδίζω σε μια πεπατημένη που ενδεχομένως έχει συνηθίσει το κοινό.

Παρότι η Κορίνα είναι διαφορετική από την Ασπασία, υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο που σας βοήθησε να την προσεγγίσετε;

Για μένα υπάρχει ένα κοινό: η αγάπη για το παιδί της. Η Ασπασία αγαπούσε τον γιο της, η Κορίνα αγαπάει την κόρη της. Ωστόσο, ο κάθε άνθρωπος εκφράζει την αγάπη του με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Η Ασπασία έφτασε στα όριά της όταν είδε ότι αδικήθηκε ο γιος της και ότι έφυγε άδικα από τη ζωή. Η Κορίνα είναι έτοιμη να φτάσει στα άκρα για να υπερασπιστεί την κόρη της.

Βέβαια, έχει διαφορετική κοσμοθεωρία. Αγαπάει πολύ τον εαυτό της, σε αντίθεση με την Ασπασία, που άφηνε τον εαυτό της τελευταίο. Αυτό που κράτησα, λοιπόν, για να προσεγγίσω και να υπερασπιστώ την Κορίνα είναι η αγάπη της για το παιδί της.

Μπορεί να γίνει σκληρή ακόμη και απέναντι στην ίδια της την κόρη. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι υπάρχουν στιγμές και φράσεις της Κορίνας που θα μπορούσε να έχει πει μια μητέρα στην κόρη της.

Η Κορίνα έχει τον δικό της τρόπο να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Το αναφέρω επειδή διαβάζω σχόλια που τη θεωρούν πολύ σκληρή ή αναρωτιούνται γιατί κάνει κάτι. Είναι ένας ρόλος με τις δικές του αντιφάσεις.

Τι μηνύματα λαμβάνετε από το κοινό; Υπάρχει συχνά ταύτιση του θεατή με τον ρόλο και σύγχυση ανάμεσα στον ηθοποιό και τον χαρακτήρα;

Είμαι πάντα ευγνώμων στον κόσμο που μας παρακολουθεί. Αλήθεια το λέω. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει κάθε φορά να μας επιδοκιμάζουν. Νομίζω ότι γινόμαστε καλύτεροι, όταν δεχόμαστε καλόπιστη κριτική.

Δεν αναφέρομαι σε ακραίες εκφράσεις, όπως «τράβα ψόφα» και άλλα τέτοια. Ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί προσωπικά, αλλά τα διαβάζω και μου σηκώνεται η τρίχα. Αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος, παρακολουθώντας απλώς μια σειρά, να φτάσει σε τόσο ακραίες εκφράσεις.

Αν εξαιρέσουμε αυτές τις ακραίες συμπεριφορές απέναντι σε έναν ηθοποιό ή σε έναν ρόλο, ο κόσμος που μας παρακολουθεί μάς προσφέρει το μεγάλο δώρο του να υπάρχουμε. Δεν πρέπει να είμαστε αχάριστοι απέναντι σε αυτό.

Εκείνο που δεν περίμενα, καθώς η Κορίνα είναι δύσκολο να γίνει συμπαθής, είναι ότι ο κόσμος θα ήταν εκδηλωτικός. Στον δρόμο δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη σχολιάσει τη συμπεριφορά της.

Πρόσφατα, μάλιστα, τηλεφώνησα στη Βάνα Δημητρίου και της είπα ότι δεν πιστεύω πόσο έντονα έχει γράψει αυτή η ηρωίδα στον κόσμο. Μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση.

Έχετε μια πορεία 40 χρόνων στον χώρο. Πώς βλέπετε αυτή τη διαδρομή;

Είμαι μια ηθοποιός με πορεία 40 ετών, όντως. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος περιμένει από εμάς να αποδεικνύουμε διαρκώς τι μπορούμε να κάνουμε. Κάποιοι άνθρωποι έχουν καταγραφεί στη συνείδησή του για τον τρόπο με τον οποίο υπηρετούν τη δουλειά τους.

Αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα, που κάνω αυτή τη δουλειά, το θεωρώ τεράστιο παράσημο. Γιατί το μεγαλύτερο παράσημο, σε οποιαδήποτε δουλειά κι αν έχεις επιλέξει να κάνεις, είναι η διάρκεια στον χρόνο.

Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, είτε λόγω ανταγωνισμού είτε λόγω των συνθηκών εργασίας;

Φυσικά. Δεν νομίζω, όμως, ότι η δουλειά του ηθοποιού είναι διαφορετική από τις υπόλοιπες. Σε όλους τους χώρους υπάρχουν ζητήματα ανταγωνισμού και αντικειμενικές δυσκολίες.

Και, για να μην τα ωραιοποιούμε όλα, η συνθήκη του να εργάζεσαι εκτός Ελλάδας (σ.σ. τα περισσότερα γυρίσματα της σειράς γίνονται στην Κύπρο) είναι σαν να είσαι μετανάστης. Ζεις σε έναν άλλο τόπο, που δεν είναι ο δικός σου, με διαφορετικές συνθήκες και διαφορετικό τρόπο ζωής. Όσο κοντά μας κι αν είναι η Κύπρος, παραμένει ένας διαφορετικός τόπος.

Υπάρχει, επίσης, η δυσκολία ότι απομακρύνομαι από τους ανθρώπους μου, από τα παιδιά μου και από όσους έχω στη ζωή μου. Δεν είναι εύκολο.

Στο τέλος, όμως, αυτό που μετράει δεν είναι να στέκεσαι σε κάθε δυσκολία ή σε κάθε στραβό βλέμμα. Σημασία έχει το προσωπικό λιθαράκι που βάζεις και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεις τη δουλειά σου.

Παλαιότερα στενοχωριόμουν περισσότερο. Με τα χρόνια οπλίστηκα, σαν να έβαλα μια πανοπλία, για να μπορώ να αντέχω τις δυσκολίες και να συνεχίζω. Δεν σημαίνει ότι δεν στενοχωριέμαι ποτέ.

Αυτό που δεν ζήτησα ποτέ, ούτε σε προσωπικό ούτε σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι να με αγαπούν όλοι, κάτι ανέφικτο. Αυτό που ζητώ και προσπαθώ να προσφέρω με τη συμπεριφορά μου είναι ο σεβασμός: να σέβομαι τον χώρο σου και να σέβεσαι κι εσύ τον δικό μου. Δεν είναι κάτι που όλοι θεωρούν αυτονόητο.

Έχετε αισθανθεί ότι δεχτήκατε άδικη κριτική; Πώς συγκρίνετε την έκθεση των προηγούμενων χρόνων με τη σημερινή εποχή των social media;

Δεν θεωρώ την κριτική ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Δεν θα καθίσω να κρίνω την κριτική. Είμαι ανοιχτή σε αυτήν, γιατί πιστεύω ότι έτσι γινόμαστε καλύτεροι.

Εκείνο που θεωρώ είναι ότι σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο άγρια. Το γεγονός ότι ο καθένας, πίσω από ένα ανώνυμο πληκτρολόγιο, μπορεί να εύχεται τον θάνατο κάποιου είναι πραγματικά τρομακτικό.

Δεν έχω δεχτεί προσωπικά τέτοιες κατάρες, αλλά τις έχω δει να συμβαίνουν και τις έχω διαβάσει. Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι πράγματα που υπήρχαν μέσα στον ψυχισμό των ανθρώπων και τώρα βρίσκουν την ευκαιρία να εκφραστούν πίσω από την ανωνυμία.

Είναι σοκαριστικό να βλέπεις ανθρώπους που κάποτε αγαπήθηκαν και θαυμάστηκαν να γκρεμίζονται με τον ίδιο τρόπο από το κοινό.

Η δημοσιότητα συνεπάγεται έκθεση, και η έκθεση δεν λειτουργεί πάντα υπέρ εκείνου που εκτίθεται. Συχνά αισθάνομαι ότι ένας άνθρωπος, που είναι δημόσια εκτεθειμένος, μοιάζει με κινούμενο στόχο: ο καθένας μπορεί να του πετάξει κάτι.

Αυτό είναι το τίμημα αυτής της δουλειάς. Δεν μπορώ να πω ψέματα: ήθελα να γίνω ηθοποιός και ήθελα να ξεχωρίσω. Αυτό σημαίνει ότι έχω πετύχει στον χώρο μου και είμαι έτοιμη να πληρώσω και το τίμημα αυτής της επιλογής.

Πώς καταφέρατε να προστατεύσετε την προσωπική σας ζωή και, κυρίως, τα παιδιά σας από τη δημοσιότητα;

Προσπαθώ. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα καταφέρνω πάντα. Απλώς δεν θέλησα να χρησιμοποιήσω την οικογένειά μου ως μέρος της δημόσιας εικόνας μου.

Παλαιότερα βλέπαμε συχνά πολιτικούς να δημοσιεύουν οικογενειακές φωτογραφίες και, στη συνέχεια, αυτό πέρασε και στον χώρο της σόουμπιζ.

Δεν θεώρησα ποτέ ότι τα παιδιά μου είναι η προέκτασή μου. Είναι ξεχωριστές προσωπικότητες, με τη δική τους ανεξαρτησία. Προσπάθησα να τα προστατεύσω όσο μπορούσα και ελπίζω ότι τα έχω καταφέρει.

Μπορεί να μας έχουν φωτογραφίσει μαζί μία ή δύο φορές όλα αυτά τα χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήθελα να εκθέσω τα παιδιά μου.

Κάθε γονιός διαχειρίζεται το ζήτημα όπως θεωρεί σωστό. Από όσα έχω καταλάβει, τα δικά μου παιδιά δεν θέλουν να εκτίθενται.

Πρόσφατα, για παράδειγμα, αποχαιρετούσα τον γιο μου που έμπαινε στον στρατό. Τράβηξα μια φωτογραφία για μένα, επειδή ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή. Εκείνος, όμως, δεν ήθελε να τη δει κανείς.

Ήταν μια πολύ προσωπική στιγμή, καθώς τον αποχωριζόμουν, και δεν θα ήθελα να τη δω πουθενά δημοσιευμένη.

Τι ονειρεύεστε για το μέλλον;

Τα σχέδιά μου αφορούν κυρίως τα παιδιά. Πρώτα απ’ όλα θέλω να έχουμε υγεία, γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν αγοράζεται. Αν κάποιος πιστεύει ότι επειδή έχει πολλά χρήματα μπορεί να αγοράσει την υγεία, κάνει λάθος.

Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας και δυσκολεύονται πολύ να τα βγάλουν πέρα. Το ζήσαμε πρόσφατα με όσα είδαμε με τη ΜΚΟ.

Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις γονείς να κρέμονται από την ελπίδα για το πιο πολύτιμο πράγμα που έχουν, το παιδί τους, και να εξαρτώνται από τη βοήθεια άλλων ανθρώπων.

Υπάρχει κόσμος που προσπαθεί να προσφέρει από το υστέρημά του για να βοηθήσει έναν συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Και είναι ακόμη πιο οδυνηρό όταν κάποιοι εκμεταλλεύονται αυτή την ανάγκη.

Δεν κάνουν κακό μόνο στον άνθρωπο που περιμένει να λάβει την οικονομική βοήθεια. Κάνουν κακό και σε μια κοινωνία που έχει αποδείξει ότι είναι αλληλέγγυα και ότι προσπαθεί, από το υστέρημά της, να στηρίξει όποιον έχει ανάγκη.

Διαβάστε επίσης